Përqendrimi

Shumica  prej  nesh  nuk  përqendrohet  kurrë  vërtet. Ne  vazhdimisht  ndiejmë  një  lloj  kaosi  psikik sepse përpiqemi  të mendojmë  për  shumë  gjëra  në  të  njëjtën  kohë.

Lexova një  bisedë  interesante dhe motivuese  për  këtë temë  të  dhënë  nga  ish  trajneri  i  Dallas  Cowboys Jimmy  Johnson  për  futbollistët  e  tij  para  Super  Bowl.

"Unë  u  thashë  atyre  se  nëse  vendosja  një  nga dy dhe dy  në katër  nëpër vende,  të  gjithë  atje  do  të  ecnin përtej  saj  dhe  nuk  do  të  binin,  sepse  fokusi  ynë  do  të ishte  që  ne  do  të  ecnim në  dy  nga  katër,  por  nëse  vendos  po në  dy-për-katër për  10  kate  të  larta  midis  dy  ndërtesave,  atëherë vetëm  disa  do  ta bënin  atë,  sepse  fokusi  do  të  ishte  në  rënie dhe i shkujdesur.  

Fokusi është  gjithçka.  Skuadra  që  është  më  e  përqendruar  sot është  skuadra  që  do  të  fitojë  këtë  lojë”. 

Johnson  i  tha  ekipit  të  tij  që  të  mos  shpërqendrohej nga  turma,  media,  ose  mundësia  e  humbjes,  por  të përqendrohej  në  secilën  lëvizje  të  lojës  ashtu  si  të  ishte një  seancë  e  mirë  praktike. Cowboys  fituan  ndeshjen  52-16. 

Ka  një  pikë  në  atë  histori  që  shkon  përtej  futbollit. Shumica  prej  nesh  ka  tendencë  të  humbasë përqendrimin  tonë  në  jetë,  sepse  shqetësohemi vazhdimisht  për  këtë mundësi  negative.  Në  vend  që  të përqendrohemi  në  dy  nga  katër,  ne  shqetësohemi  për të  gjitha  mundësitë e  rënies.  Në  vend  që  të përqendrohemi  në  qëllimet  tona,  ne  jemi  të shpërqendruar  nga  shqetësimet  dhe  frika. Por  kur  të  përqendroheni  në  atë  që  dëshironi,  ajo do  të  vijë  në  jetën  tuaj.  Kur  përqendrohesh  të  jesh një  person  i  lumtur  dhe  i  motivuar,  ai  do  të  jesh.

#ndalohetkopjimi

#lejohetshpërndarja

Gënjeshtërt motivuese

Thuaji  vetes  një  "gënjeshtër"  të  vërtetë

Më  kujtohet  kur  vajza  ime  12  vjeçare  Margery  mori pjesë  në  një  lexim  poetik  në  shkollë,  në  të  cilën  të gjithë  shokët  e  saj  të  klasës  duhej  të  shkruanin  një "poezi gënjeshtre"  për të treguar  sa  të  shkëlqyeshëm  ishin. Ata  supozohej  të  krijonin  të  pavërteta  për  veten  e  tyre që  i  bënin  ato  të  tingëllojnë  në  mënyrë  të  pabesueshme e të  mrekullueshme.  E  kuptova  ndërsa  dëgjoja  poezitë  që fëmijët  po  recitonin në  një  version  të  asaj  që bëri  Arnold  për  të  sqaruar  tablonë  e  së  ardhmes  së  tij. Pra "duke  gënjyer"  veten  e  tyre  ata  po  krijonin  një  vizion se  kush  donin  të  ishin. Vlen  të  përmendet  gjithashtu,  që  shkollat janë shumë  larg  nga  burimet  motivuese  të  arritjeve  individuale dhe  suksesit  personal  saqë  për  të  ftuar  fëmijët  të shprehin  vizione  të  mëdha  për  veten  e  tyre  ata  duhet t'i  ftojnë  fëmijët  të  "gënjejnë".

Shumica  prej  nesh  nuk  është  në  gjendje  të  shohë  të vërtetën  se  kush  mund  të  jemi.  Shkolla  e  vajzës  sime zhvilloi  një  zgjidhje  të  padëshiruar  për  atë  vështirësi: Nëse  është  e  vështirë  për  ju  të  imagjinoni  potencialin në  vetvete,  atëherë  ju  mund  të  dëshironi  ta  filloni duke  e  shprehur  atë  si  një  fantazi,  ashtu  si  fëmijët  që shkruan  poezitë.  Mendoni  për  disa  histori  se  kush  do të  donit  të  ishit.  Mendja  juaj e nënndërgjegjeshme  nuk  e di  që ju  jeni  duke  fantazuar apo parë një fotografi. Së  shpejti  do  të  filloni  të  krijoni  projektin  e  nevojshëm për  shtrirjen  e  arritjeve  tuaja.  Pa  një  fotografi  të  vetes tënde  më  të  lartë,  nuk  mund  të  jetosh  në  atë  Unin tënd.  "Gënjeni" veten me një vizion derisa  "gënjeshtra"  të  bëhet  e  vërteta.

#ndalohetkopjimi
#lejohetshpërndarja

Gjërat e domosdoshme

Shpesh herë ekzaminoni nevojat e domosdoshme dhe jo të domosdoshme, kështu që ju të mundeni të përcaktoni se me cilën prej tyre mund të jetoni në të vërtetë pa to. Në shumë raste, ne punojmë shumë për të marrë diçka sepse jemi të bindur që ne do të ishim të mjeruar pa të. Problemi është se ne mund të jetojnë në mënyrë perfekte edhe pa disa nga këto gjëra, por nuk do ta dimë cilat janë nëse nuk provojmë duke jetuar pa to.

Ne jetojmë në botën në të cilën ju ndjeheni se meritoni të keni luksin që ofron tregu global. Në fakt, ato nuk konsiderohen më luks por nevoja sepse shumica e njerëzve gabimisht mendojnë se nuk mund të jetojnë pa të ato.

Problemi me gabimin e luksit dhe për gjërat e nevojshme është se është e pamundur të zhvillosh një vetë-disiplinë të fuqishme nëse të duhen shumë gjëra vetëm për të funksionuar si të gjithë.

Si duket një person që beson se duhet të hajë kalori boshe në format e hamburgerëve, picave, apo bukës së bardhë që supozohet të humbasë peshë?  

Sa është e mundur që një individ i cili mendon se është e nevojshme të marrë një makinë të re çdo 2 vjet, dhe ndërkohë dëshiron të ushtrojë një vetë-disiplinë të mjaftueshme për të kursyer para për të "privuar" veten që ata e konsiderojnë një nevojë themelore njerëzore?

Provoni periodikisht të jetoni pa diçka që ju e konsideroni të domosdoshme. Ju do të përfitoni në dy mënyra:

Së pari, ju do ta vendosni veten vullnetarisht në një situatë të pakëndshme që do të ndodhë t'ju ndihmojnë të zgjeroni zonën tuaj të rehatisë dhe të zhvilloni qëndrueshmërinë tuaj mendore.

Së dyti, do të zbuloni nëse vërtet keni nevojë për këtë gjë në jetën tuaj dhe nëse e shihni që nuk bëni dot, do tju sigurojë ushqim motivues për të punuar për to.

#ndalohetkopjimi

#lejohetshpërmdarja

Vizioni

Arnold  Schwarzenegger  nuk  ishte akoma i  famshëm në vitin 1976-të  kur  ai  dhe  unë  hëngrëm  drekë  së  bashku  në Doubletree  Inn  në  Tucson,  Arizona. Asnjë  person në  qytet nuk e njihte dhe nuk dëshironte të reklamonte  filmin  Stay  Hungry , dhe ky ishte një  zhgënjim  në  zyrën e Jeff Bridges  dhe  Sally  Field.  Unë  isha  një  kolumnist  sportiv për  Tucson  Citizen  në  atë  kohë  dhe  detyra  ime  ishte  të kaloja  një  ditë  të  plotë,  një  me  një,  me  Arnoldin  dhe  të shkruaja  një  histori  artistike  për  të  për  revistën  e  së Dielës  në  gazetën  tonë. Edhe  unë  nuk e kisha  idenë  kush  ishte  ai,  apo  kush  do të  bëhej. Unë  pranova  ta  kaloja  ditën  me  të,  sepse duhej  -  ishte  një  detyrë.  Dhe  megjithëse  e  pranova  me një  qëndrim  të  pafrymëzuar,  ishte  një ditë  që  nuk  do  ta harroja  kurrë. Ndoshta  pjesa  më  e paharrueshme  e  asaj  dite  me Schwarzenegger  ndodhi  kur kaluam  një  orë  për  drekë. Unë  kisha  fletoren  e  reporterit  tim  jashtë  dhe  po  bëja pyetje  për  historinë  ndërsa  ne  hanim. Në  një  moment e  pyeta  rastësisht,  "Tani  që  jeni  tërhequr  nga  ndërtimi i  trupit,  çfarë  do  të  bëni  më  tej?" Dhe  me  një  zë  po  aq  të  qetë  sikur  të  më  tregonte  për disa  plane  të  zakonshme  udhëtimi,  ai  tha:  "Unë  do  të jem  ylli  numër  një  në  të  gjithë  Hollywood-in". Kini  parasysh,  ky  nuk  ishte  Arnoldi  i  hollë  dhe aerobik.  Ky  njeri  ishte  i  pompuar  dhe  i madh. Dhe  kështu,  për  sensin  tim  të  mirëqenies,  u përpoqa  të  dukesha  i  arsyeshëm  për  qëllimin  e  tij. U përpoqa  të  mos  tregoja  tronditjen  dhe  dëfrimin  tim në  planin  e  tij.  Mbi  të  gjitha,  përpjekja  e  tij  e  parë  në filma  nuk premtonte  shumë.  Theksi  i  tij  austriak dhe  ndërtimi  i  çuditshëm  monstruoz  nuk e sugjeruan pranimin  e  menjëhershëm  nga  audiencat  e  filmit.  Më në  fund  arrita  të  përputhem  me  sjelljen  e  tij  të  qetë dhe  e  pyeta  se  si  planifikonte  të  bëhej  ylli  i  lartë  i Hollywood-it. "Është  i  njëjti  proces  që  kam  përdorur  në  ndërtimin  e trupit",  shpjegoi  ai.  "Ajo  që  ju  bëni  është  të  krijoni  një vizion  se  kush  doni  të  jeni,  dhe  pastaj  të  jetoni  në  atë fotografi  sikur  të  ishte  tashmë  e  vërtetë." 

Tingëllonte  në  mënyrë  qesharake  e  thjeshtë. Shumë e thjeshtë  për  të  kuptuar  ndonjë  gjë.  Por unë  e shkruajta  atë.  Dhe  nuk  e  harrova  kurrë. Kurrë  nuk  do  ta  harroj  momentin  kur  disa  shfaqje televizive  argëtuese  thoshin  se  faturat  e  arkës  nga filmi  i  tij  i  dytë  Terminator  e  kishin  bërë  atë tërheqësin  më  të  popullarizuar  në  arkat e botës.  A ishte  ai  psikik?  Apo  kishte  diçka  në  formulën  e  tij? Gjatë  viteve  unë  kam  përdorur  idenë  e  Arnold  për krijimin  e  një  vizioni  si  një  mjet  motivues.  Unë gjithashtu  e  kam  shtjelluar  atë  në  seminaret  e  mia të  trajnimit  të  korporatave. Unë  i  ftoj  njerëzit  të vërejnë  se  Arnold  tha  që  ju të  krijoni  një  vizion.  Ai nuk  tha  që  ju  të  prisni  derisa  të  merrni  një  vizion. Ju  Krijoni  një vizion.  Me  fjalë  të  tjera,  ju  e  bëni vetë atë. Një  pjesë  e  madhe  e  jetuar,  një  jetë  e  vetë-motivuar është  diçka që ju bën  të  zgjoheni  në mëngjes,  diçka  që  ju  jeni  " përcaktuar "  në  jetë  në  mënyrë që  ju  do  të  qëndroni  të  uritur për ta arritur atë vizion.

Vizioni  mund  të  krijohet  tani  -  më  mirë  tani  sesa  më vonë.  Ju  gjithmonë  mund  ta  ndryshoni  nëse dëshironi,  por  mos  jetoni  asnjë  moment  pa  një të  tillë.  Shikoni  se  çfarë  bën një  i  uritur  për  të  jetuar,  ai vizion i shton aftësinë për  të  motivuar  veten.

#ndalohetkopjimi

#lejohetshpërndarja

Vetë skllavëria

Para se të ankoheni se jeni skllav i një tjetri, sigurohuni që nuk jeni një rob i vetvetes.
Shiko brenda vetes; do të gjesh atje, mendime skllavëruese, dëshira skllavëruese, dhe në jetën tuaj të përditshme zakone skllavëruese.
Largoi këto; pushoni së qeni skllav i vetvetes dhe askush nuk do të ketë fuqinë për t'ju skllavëruar.

Është e lehtë t'ia delegojmë përgjegjësinë për jetën dhe zgjedhjet tona të tjerëve.
Nuk është faji juaj që nuk mund të mbani një dietë - kjo është për shkak se miqtë tuaj vazhdimisht ju tundojnë të kapni diçka për të ngrënë me ta.
Nuk është faji juaj që nuk mund të kontrolloni financat tuaja - janë korporatat e këqia që shpenzojnë miliona në reklama dhe ju lënë të pafuqishëm përballë tyre.
Nuk është se ju mungon vullneti për tu ushtruar - njerëzit gjithmonë duan diçka nga ju dhe ju kurrë nuk keni kohë për të zhvilluar këtë zakon të shëndetshëm.
Në realitet, asgjë nuk mund të ishte larg së vërtetës. Ndërsa rrethanat e jashtme mund të ndikojnë tek ju, në fund të fundit, pavarësisht nëse ato kontrollojnë jetën tuaj, kjo varet nga ju.
Ashtu si tha James Allen, kur ju arrini vetë-zotërimin, jo një por asnjë gjë nuk do të ketë fuqinë të të skllavërojë. Herën tjetër që fajësoni një faktor të jashtëm për mungesën e vetë-disiplinës, mendohuni perseri. A ishte dikush tjetër që hëngri çokollatë pranë jush që ju tundoi çfarë fute ne goje, apo ishe ti?

#ndalohetkopjimi
#lejohetshpërndarja

Planet e sistemuara

Për krijimin e sistemit unë vlerësoj vetë-disiplinën, por krijimin e sistemeve që e bëjnë atë të pamundur është sjellja e planifikuar e cila bëhet më e besueshme se vetëkontrolli.

 

Shumë njerëz mendojnë se të jesh i vetë-disiplinuar do të thotë që mund të ulesh brenda në shtëpi përpara një copë torte të shijshme dhe ta shikoni me orë të tëra pa e ngrënë. Ata mendojnë t'i rezistojnë tundimeve si një kalorës që mbron mbretërinë e tij kundër pushtuesit. Nëse shkoni në bare të çrregullta çdo javë, shanset tuaj për tu goditur me grushta në fytyrë është më e lartë se ato të një personi që kalon mbrëmjet në shtëpi me një libër. Po kështu, mënyra më e mirë për tu mbrojtur nga tundimet është ti shmangni ato - dhe për këtë, përgatitja  është më e vlefshme sesa vetëkontrolli. Shanset tuaja për të mashtruar në një dietë janë më të larta nëse keni ushqime të ndaluara në shtëpia. Largimi i tyre nga shtëpia juaj është një akt i thjeshtë që kërkon pak vullnet, dhe për sa kohë që jeni të ngopur, do veproni kështu - por nuk do duroni dot kur ju keni uri dhe dëshira për t'u gërryer mbi to ju godet si një ton me tulla.

Shanset tuaja për të fjetur janë më të ulëta nëse vendosni tre alarme të ndryshme dhe ti vendosini larg shtratit tuaj. Do të keni më pak të ngjarë të humbni kohë në punë kur bllokoni çdo gjë që ju shpërqendron, siç janë faqet e internetit në vend që të mbështeteni në vullnetin tuaj për ta frenuar kur të futeni në to. 

Përgatituni për situata të vështira duke vendosur bllokime përpara kohe, kur vendosmëria juaj nuk po testohet. 

Sistemi juaj i vetëkontrollit do t'ju bëjë dembelë, duke lënë rezervat e vetë-disiplinës që do të përdoren për situatat e paplanifikuara, kur ato paraqiten.

#ndalohetkopjimi

#lejohetshpërndarja

Shtrati i vdekjes

Testi  "Shtrati i vdekjes"

Disa  vjet  më  parë  kur  isha  duke  punuar  me psikoterapisten  Devers  Branden, ajo më  kaloi  në një ushtrim që e quan "shtrati  i  vdekjes". Mua më kërkuan të imagjinoja  qartë  veten  të  shtrirë në  shtratin  tim  të  vdekjes  dhe  të  kuptoja  plotësisht ndjenjat  që  lidheshin  me  vdekjen  dhe  lamtumirën. Pastaj  ajo  më  kërkoi  që  të  ftoj mendërisht  njerëzit që kam në jetën  time  që  ishin  të  rëndësishëm  për  mua,  të vizitonin  pranë  shtratit  tim,  një  nga  një.  Ndërsa vizualizoja  secilin  mik  dhe  të  afërm  që  vinte  të  më vizitonte,  unë  duhej  të  flisja  me  ta  me  zë  të  lartë.  Unë kisha  për  t'i  thënë  atyre  atë  që  unë  doja që  ata  të  dinë ndërsa  isha  duke  vdekur.  Ndërsa  flisja  me  secilin person,  mund  ta  ndieja  zërin  që  më  thyhej.  Disi  nuk mund të mos prishesha në fytyrë.  Sytë  e  mi  ishin  mbushur  me lot.  Kam  përjetuar  një  ndjenjë  të  tillë  të  humbjes që nuk e kisha përjetuar më parë. Nuk ishte  jeta  ime,  unë  po  vuaja;  ishte  dashuria  qe  po humbisja.  Për  të  qenë  më  të  saktë,  ishte  një komunikim  dashurie  që  nuk  kishte  qenë  kurrë atje. Gjatë  këtij  ushtrimi  të  vështirë,  unë  vërtet  kuptova  se sa  do  të  kisha  lënë  jashtë  jetës  sime para të vdisja vërtetë.  Sa  shumë  ndjenja të  mrekullueshme  kam  pasur  për  fëmijët  e  mi,  për shembull,  që  nuk  do  i  kisha  shprehur  kurrë  qartë.

Në  fund  të  ushtrimit,  unë  kisha  një  rrëmujë emocionale.  Unë  rrallë  kisha  qarë  aq  shumë  në  jetën time.  Por  kur  ato  emocione  u  pastruan,  ndodhi  një  gjë e mrekullueshme.  E  kisha  të  qartë.  E  dija  se  çfarë  ishte me të vërtetë  e  rëndësishme,  dhe  kush  vërtet  kishte rëndësi  për  mua.  E  kuptova  për  herë  të  parë  se  çfarë donte  të  thoshte  George  Patton  kur  tha:  "Vdekja  mund të  jetë  më  emocionuese  se  jeta".  Prej  asaj  dite  u  betova të  mos  i  lë  asgjë  rastësisë.  Unë  e  vendosa  mendjen  time që  të  mos  lë  asgjë  pa  thënë.  Doja  të  jetoja  sikur  mund të  vdisja  në  çdo  moment.  E  gjithë  përvoja  ndryshoi mënyrën  e  lidhjes  time  me  njerëzit  që  nga  ajo  kohë. Dhe  pika  kryesore  e  ushtrimit  nuk  më  humbi:  Ne  nuk duhet  të  presim  derisa  të  jemi  vërtet  afër  vdekjes  për të  marrë  këto  përfitime  të  të  qenit  i  vdekshëm. Ne mund ta krijojmë  përvojën  në  çdo  kohë  që  dëshirojmë.

Disa  vjet  më  vonë,  kur  nëna  ime  ishte shtrirë  duke  vdekur në  një  spital  në  Tucson,  unë  nxitova  në  anën  e  saj  për ti  mbajtur  dorën  dhe  për  t’i  përsëritur  asaj  gjithë dashurinë  dhe  mirënjohjen  që  ndieja  për  atë  që  kishte qenë  për  mua.  Kur  ajo  më në fund vdiq,  pikëllimi  im  ishte  shumë  i  fortë,  por  shumë  i  shkurtër.  Pas  disa ditësh  ndjeva  se  gjithçka  e  madhe  për  nënën  time kishte  hyrë  në  mua  dhe  do  të  jetonte  atje  si  një  shpirt  i dashur  përgjithmonë. Një  vit  e  gjysmë  para  vdekjes  së  babait  tim,  fillova  t’i dërgoj  letra  dhe  poezi  për  kontributin  e  tij  në  jetën time.  Ai i jetoi  muajt  e  tij  të  fundit në  prangat e  sëmundjes  kronike,  kështu  që  komunikimi i tij  dhe marrja  me  të personalisht  nuk  ishte  gjithmonë  e lehtë.  Por  unë  gjithmonë  ndihesha  mirë  që  ai i kishte marrë ato  letra  dhe  poezi  për  ti lexuar.  Kur  më  thirri  pasi i  kisha  dërguar  një  poezi  për  Ditën  e  Babait  ai  tha: "Hej,  mendoj  se  nuk  isha  aq  baba  i  keq".

Poeti  William  Blake  na  paralajmëroi  për  mbajtjen mbyllur  të  mendimeve  tona para se të  vdesim. "Kur mendimi  është  i  mbyllur  në  shpellë,  "shkroi  ai,"  atëherë  dashuria  do  të  tregojë rrënjët  e  saj  në  ferrin  më  të  thellë.  "Pretendimi  se nuk  do të  vdisni  është i dëmshëm për  kënaqësinë tuaj  në  jetë. Është  e  dëmshme  në  të  njëjtën  mënyrë që  do të  ishte  e  dëmshme  për  një lojtar  basketbolli të pretendojë  se  nuk do të  kishte  fund  në  lojën që  po  luante. Ai  lojtar  do  të  ulte  intensitetin  e  tij,  do  të  përvetësonte një  stil  dembel  të  lojës  dhe,  natyrisht,  do  të përfundonte  duke  mos  u  argëtuar  fare.  Pa  një  fund, nuk  ka lojë.  Pa  qenë  i  vetëdijshëm  për  vdekjen,  nuk mund të jesh  plotësisht  i  vetëdijshëm  për  dhuratën  e jetës. Megjithatë  shumë  prej  nesh  (përfshirë  edhe  veten time)  vazhdojmë  të  pretendojmë  se  loja  e  jetës  sonë nuk  do  të  ketë  fund. 

Ne vazhdojmë  të  planifikojmë e  të bëjmë  gjëra  të  shkëlqyera në ato ditë  kur  na  pëlqen.  Ne ia  caktojmë  qëllimet  dhe  ëndrrat  tona  atij  ishulli imagjinar  në  det  që  Denis  Waitley  e  quan  "Ishulli  i  një dite".  Ne  e  gjejmë  veten  duke  thënë:  "Një  ditë  do  ta  bëj këtë",  dhe  "Një  ditë tjetër  do  ta  bëj  atë." Përballja  me  vetë  vdekjen  tonë  nuk  duhet  të  presë derisa  të  na  mbarojë  jeta.  Në  fakt,  të  jesh  në  gjendje  të imagjinosh  gjallërisht  orët  tona  të  fundit  në  shtratin tonë  të  vdekjes  krijon  një  ndjesi  paradoksale: ndjenjën  e  të  lindurit  nga  e  para  -  hapi  i  parë  për vetë-motivim  të  patrembur .  "Njerëzit  që  jetojnë thellë,"  shkroi  Anaïs  Nin,  "nuk  kanë frikë  nga  vdekja". Dhe  siç  ka  kënduar  Bob  Dylan,  "Ai  që  nuk  është  i zënë  me lindjen  është  i  zënë  të  vdesë".

#ndalohetkopjimi
#lejohetshpërndarja