Kur lind fëmija, në këtë botë ai qan,
Dhe njerëzit rreth tij qeshin me gëzim;
Por urtësia e jetës këtë ligj e mban:
Ndryshe duhet të jetë ky udhëtim.
Puno me zemër, lër vepra që s’fshihen lehtë,
Që njerëzit rreth teje të qajnë me lotë;
Kujtimi yt le të mbetet përjetë,
Ndërsa ti të qeshësh, kur lë këtë botë.
....
Deti na ndan me valët e tij,
Po shpirti ynë bashkë udhëton,
Ne jemi dy zogj që duan shtëpi,
Por qielli i hapur na strehon.
Fjalët që themi në orët e vona,
Janë ura që ndërtojmë për kujtim,
E ndonëse larg janë gjurmët tona,
Kjo dashuri mbetet i vetmi shpëtim.
....
Valixhja dhe vendlindja
Mbi tryezë mbeti një letër e vjetër,
Që flet për dimrin që vjen në atdhe,
Unë kërkoj fatin në një vend tjetër,
Dhe mallin e ndiej si një brengë pa re.
Valixhja pret hapur te porta e ftohtë,
Me dritën e fundit që derdhet në mur,
E unë që nisem përsëri në këtë botë,
Pa ditur se kur do të kthehem në gur.
....
Valixhja dhe vendlindja
Mbi tryezë mbeti një letër e vjetër,
Që flet për dimrin që vjen në atdhe,
Unë kërkoj fatin në një vend tjetër,
Dhe mallin e ndiej si një brengë pa re.
Valixhja pret hapur te porta e ftohtë,
Me dritën e fundit që derdhet në mur,
E unë që nisem përsëri në këtë botë,
Pa ditur se kur do të kthehem në gur.
....
Kafeneja
Mbi kafenenë plot zëra të panjohur,
Unë pi një kafe me shijen e mallit,
Ndjej zemrën time si një zog i ngrohur,
Që kërkon fole në majë të malit.
Në këtë qytet ku dritat digjen ftohtë,
Hapat e njerëzve shkojnë pa kthim,
Unë numëroj yjet në këtë botë,
Dhe shpirtin e lë peng te një kujtim.
