Në shkrepat e kujtimeve endet hëna,
Mes errësirës dhe dritës humba.
Në këtë udhëtim ku zëri më jehon,
Zemra ime ndihet e braktisur, lëngon.
Oh, ku jam unë në këtë botë të pafund?
Mes ëndrrave të vjetra dhe rrugëve që shkund.
Në kërkim të vetes, mes hijesh që vallëzojnë,
Ku ta gjej zemrën që më ka humb?
Hapat e mia ndjekin rrugë të pashkelura,
Peshën e kujtimeve, në zemër rënduar.
Në sytë e turmës, shikoj reflektimin,
Por në veten time, s'e gjej më ndriçimin.
Në horizontin e shpresave të ndritura,
Një dritë e re më udhëheq ngadalë.
Në zemrën time ndiej një ritëm të ri,
Ndoshta një ditë do të gjej paqe e qetësi.
Oh, ku jam unë në këtë botë të pafund?
Mes ëndrrave të vjetra dhe rrugëve që shkund.
Në kërkim të vetes, mes hijesh që vallëzojnë,
Ku ta gjej zemrën që më ka humb?
(11)
Trëndafilat kanë natyrë të pabesë,
Të dhurojnë aromë por të thumbojnë kur s'e pretë.
Në bukuri të fshehur qesin helm,
Një dashuri e vrazhdë, një lojë për zemër të qetë.
Shikoj në sy, aty e gjej puthjen,
Të bukurën gënjeshtare, e thjeshtë e joshëse.
Në premtimet e saj, ndjenjat më lodhen,
Sikur pranvera në dimër të ftohtë që shpërthen.
Në duart e tua, shpirti im luhatet,
Sikur trëndafili që në erë përkulet.
E dua të vërtetën, ndonëse më tronditet,
Në dashuri të pabesë zemra ime mbështillet.
Aromën e saj s’e harroj lehtë,
Në çdo thithje e ndjej thellë në shpirtin tim.
Në duart e saj, zemra po më tretet,
Trëndafil i bardhë, me ty kam çdo kujtim.
Kur shkon larg, një plagë në zemër mbetet, Trëndafilat e jetës janë plot me të fshehta.
Në çdo petal, gjej një kujtim që preket,
Por dhembja e dashurisë më bën të jem vetja.
Trëndafilat kanë natyrë të pabesë,
Por në aromën e tyre gjej një prehje.
Në bukurinë e tyre, shpirti im jeton në shpresë,
Edhe pse më thumbojnë, dashurinë e kërkoj deri në vdekje.
(15)
Të njoh...
Të njoh aq mirë sa as ti vetveten.
Njoh nazet e tua, ato hije të ëmbla të ndonjë inati të pakuptueshëm.
Njoh kapricot e tua, që fshehin një zjarr të brendshëm, të etur për përqafime të pafundme.
Njoh xhelozinë tënde, një lumë i heshtur që rrjedh nga burimi i dashurisë së pakufishme.
Njoh dhimbjet e tua, ato valë që të rrëmbejnë në një det kënaqësie të fshehur.
Njoh frikën tënde, një mjegull që shpërbëhet kur jam pranë teje, sikur drita që shuan errësirën.
Njoh shpresën tënde, që pulson me çdo frymëmarrje timen, duke i dhënë jetë ëndrrave të tua.
Njoh trupin tënd, një kopsht që ujitet nga dëshirat e mia, lulëzuar nga çdo prekje.
Njoh sytë e tu, ato yje të largët, që ndriçohen nga loti i mallit, duke ndritur në errësirë.
Njoh gjumin tënd, ku shtrëngon një ëndërr, të brishtë si fleta e një trëndafili, dhe zgjimin tënd, ku ëndrra lë gjurmë lotësh mbi jastëk.
Të njoh aq mirë, sa vetja ime më duket i huaj në pasqyrë.
Njoh frymën tënde, atë fllad të ngrohtë që mbush hapësirat midis nesh, duke mbartur çdo shpresë dhe frikë që fsheh.
Njoh buzëqeshjen tënde, atë dritë të papritur që shfaqet në agimin e ditëve të errëta, duke shpërndarë çdo re.
Njoh zërin tënd, ai tingull që jehon në kujtesën time, një melodi e ëmbël që më mban zgjuar në netët e heshtura.
Njoh prekjen tënde, një valë e lehtë që përshkon lëkurën time, duke zgjuar çdo qelizë me një nxitje të butë.
Njoh hapin tënd, ai ritëm i fshehtë që e dëgjoj edhe kur je larg, një vals që vallëzon në zemrën time.
Njoh dëshirat e tua, ato yje të largët që ndriçojnë natën time, të paarritshme por gjithmonë të pranishme në horizontin tim.
Njoh zemrën tënde, atë trëndafil që çel brenda një kopshti të fshehtë, duke lulëzuar përmes dhimbjeve dhe gëzimeve.
Njoh frikërat e tua, ato hije që fshihen në qoshet e mendjes tënde, të cilat i largoj me një prekje të vetme.
Njoh ëndrrat e tua, ato tregime të pashkruara që jetojnë brenda teje, të cilat i shkruaj çdo natë në qiellin e shpirtit tim.
Njoh pasionet e tua, ato flakë që digjen brenda një shpirtit të pafajshëm, që nuk shuhet kurrë, pavarësisht stuhive.
Të njoh aq thellë, sa çdo frymë e jotja bëhet pjesë e imja, dhe çdo mendim i yti përzihet me të miat.
Të njoh aq mirë, sa në sytë e tu shoh një univers të tërë, një botë ku çdo gjë është e ndërlidhur me ty.
(16)
Tej,
Në horizontin e mendimeve tona të brishta,
Ku dita lind dhe vdes në një frymëmarrje të vetme,
Një copë Dielli—i vetmuar, i paepur—
Përshëndet me buzëqeshje, hidhur.
A mos vallë, ky është riti i përditshëm i shuarjes së shpresave,
Apo shenjëzimi i një premtimi të fshehur në dritën e tij të artë?
Vështrimi yt kap kapricat e perëndimit,
Aty ku qiejt digjen me zjarrin e fundit të ditës,
Dhe retë vallëzojnë në përpjekjen e fundit për të mbajtur dritën,
Por nata vjen, e pashmangshme, si një mësues i urtë.
Në atë çast sublim, ku çdo nuancë duket se merr frymë,
Ndërmjet largësive të pambarimta,
E kap mesazhin që fsheh,
A është një mesazh shuarje, apo rilindje?
Filozofia e perëndimit është ndoshta më e thellë se çdo mendim i shkruar,
Një poezi e heshtur, e thurur nga fijet e diellit që zbehet.
Ai na flet për fundet që nuk janë funde,
Për mbyllje që sjellin fillime,
Për hidhërimin që përshkon çdo lamtumirë,
Por edhe për shpresën që mbijeton në çdo agim.
Pra, në atë hark të përflakur të ditës,
Kur dielli na fton të reflektojmë për të kaluarën dhe të ëndërrojmë për të ardhmen,
Pyetja nuk është çfarë mesazhi përçon ai,
Por si do ta lexosh ti atë,
Me syrin e shpirtit tënd,
Që gjithnjë kërkon kuptimin e fshehur,
Nën petkun e të përkohshmes.
Në atë çast sublim, kur dita thyhet në mesnatë,
Ti dhe unë,
Shpirt më shpirt,
Kapim atë çast të përjetshëm,
Dhe e shndërrojmë në një poezi të pashkruar,
Në një filozofi që s'mund të shterojë kurrë.
(17)
Në dheun e betejës, mes pluhurit e rrënojave,
Një trëndafil i vetmuar, ngrihet mbi hijet e vdekjes,
Me petalet e tij të buta, pikon shpresë në errësirë,
Një kujtim i heshtur i dashurisë, mes zhurmës së luftës.
Tanku i rëndë, shpirtrat shtyp, mbjell frikë,
Por një dorë e ndotur, trëndafilin shtrin përpara,
Një sfidë e brishtë ndaj botës së ashpër,
Një thirrje për paqe, për jetë, në mes të shkatërrimit.
A mund një lule, me fuqinë e saj të butë,
Të mbajë të gjallë një shpresë, në një fushë lufte?
A mund dashuria, përmes gjakut dhe dhembjes,
Të triumfojë, t’i mposhtë hijet e shtrira mbi zemrën e botës?
Por edhe në errësirën më të thellë,
Një trëndafil, një fije drite, qëndron i fortë,
Një premtim i heshtur, në fund të gjithçkaje,
Dhembshuria gjithmonë do të ketë fjalën e fundit.
(18)
Kur bota të marrë flakë, si yje që bien nga qielli dhe të përpijnë çdo gjë përreth,
kur sytë të lotojnë me gjak të njomur nga vuajtjet e fshehta,
kur shpirtat të rëndohen, të lodhen nga frika që i ndjek si hije nëpër netët pa dritë,
kur lumenjtë të fillojnë të derdhin sekretet e tyre, duke rrëfyer histori të harruara,
kur shiu të fshijë lotët e dëshpërimit nga fytyrat që kërkojnë shpresë,
kur njerëzit, një nga një, të gjejnë veten e humbur në një det ndjenjash të mbyllura,
kur dashuria të ecë rrugëve të botës, duke kërkuar dy shpirtra që s’janë takuar ende...
Atëherë ne, të përgjumur nga kohë të vjetra, do ngrihemi bashkë,
do kapim dorën e njëri-tjetrit dhe me dashurinë që pulson si zemër e ringjallur,
do i japim frymë jetës që është fshehur në rrënjët e kësaj toke të vuajtur.
Ne do i japim botës jo vetëm ngjyrat e harruara të jetës,
por do mbjellim në zemrat e njerëzve një histori të re,
të një dashurie që do digjet si flakë, e pastër dhe e pakapshme,
një dashuri që do shkruajë historinë e një ringjalljeje,
një histori që bota, as në ëndrrat më të thella, nuk ka parë kurrë.
Kjo do jetë dashuria jonë, një përqafim që përkund bregun e kohës dhe hapet si lule në agim,
duke jetuar përtej vuajtjes, përtej vdekjes, përtej çdo humbjeje...
dhe vetëm kështu, kur gjithçka të duket e humbur,
ne do ngrihemi dhe me një puthje të lehtë,
do i japim jetë përsëri botës, njerëzimit, lumenjve…
(19)
O pabesi e hidhur që ndjenjat tret ngadalë,
në gjakun e besimit, ti çuditshëm qan me mall.
Me hipokrizinë tënde, shpirtërat i robëron,
trashëgon hijet e vdekjes, dhe zemrat i mërgon.
Si nata pa hënë që rrugën s’e shfaq qartë,
ndjek pas çdo ëndërr, për ta kthyer në ankth.
Në premtimet boshe ti mbështet përbetime,
por mbrapa lë lotë dhe shpresat në rrëzime.
Nën maskën tënde të ftohtë, një akull i fshehur rri,
ngadalë brenda zemrave, jetën përpiqet ta mpi.
Në çdo fjalë të thënë, një thikë që ther e pret,
dhe lë gjurmë të përjetshme, që koha s'i shuan leht’.
O pabesi mizore, ti s'mban asgjë të shenjtë,
ku shpirtrat thyhen, dhe heshtja bëhet dënim.
Por ndoshta një ditë drita sërish do të lindë,
e pabesia jote në harresë do të tretet si hir.
(20)
Vetmia
Në terrin e natës, zëra s’ndihen më,
Fryma mbyt qetësinë, zemra lëngon në kthesë,
Si dallgë e detit që s'di ku të prehet,
Vetmia, si hije, tërheq me peshë.
Gjurmët në dhe, të vetme e pa shpresë,
Ku shkuan ata që premtonin praninë?
Në qiellin e errët, nuk shkëlqen më yll,
Ndërsa shpirti përgjon rrugën e pa anë.
Fjalët e pathëna, që zemrën lëndojnë,
Tinguj të zbehtë që në heshtje ndalojnë,
Aty ku dhe shpresa e fundit zhduket,
Vetmia të flet, por s'të përshëndet kurrë.
E në çdo hap, je vetëm, gjithnjë,
Një hije në diell, që zhduket me terr,
Kërkon të gjesh dritë, por gjen vetëm brymë,
Në zemrën e ftohtë, ku çdo gjë s’ka më vlerë.
Ç’janë ata kujtime që shpirtin të ndezin,
Në buzët e plasaritura nuk qesh më gëzim,
Vetmia troket në çdo derë të mbyllur,
E si një plagë, të djeg çdo vegim.
Por a s’është ky fati i shpirtit që vuan,
Kur bota të braktis, ti mbetesh mes shtruar?
Si gjeth në vjeshtë që era e largon,
E s’ka më as rrënjë, as tokë ku qëndron.
Ndaj në vetmi ti shtri krahët e lodhur,
E pret me dëshirë një dritë, qoftë e kotë,
Por drita s'vjen, vetëm nata përgjon,
E vetmia sërish me gjumë të shoqëron.
Ndoshta një ditë, dielli do ngrihet,
Dhe zemra e ngrirë, sërish do të zgjohet,
Por sot, je vetëm, në një botë të thatë,
Ku vetmia të ndjek dhe s’di ku të shkojë.
(21)
Një trëndafilishte në borë, në heshtje po më flet,
Dashuria e saj nën akull, ende e vërtetë.
Petalet e saj të brishta, nën peshën e bardhësisë,
Flasin për një ndjenjë të pathyer, të përjetësisë.
Si zemër e fshehur thellë në dimër të ashpër,
Qëndron në përplasje, mes butësisë dhe hapësirës së ftohtë.
Në çdo lule të ngrirë, një premtim i ri,
Një dashuri që nuk mposhtet, sado erëra të fryjnë mbi të.
Dashuria, si borë e rëndë që zbret ngadalë,
E zë trëndafilin, e përqafon me puthje që s’kanë fjalë.
A do të mposhtet nga koha? A do të thyhet në fund?
Apo do të mbijetojë, si një zjarr nën një qiell të turbullt?
Kjo trëndafile më mëson për durimin e shpirtit të zjarrtë,
Që përkundër të ftohtit, ndjenjat i mban gjallë.
Ajo nuk trembet nga bora që zbardh çdo përrallë,
Dashuria e saj lulëzon përtej natyrës që thërret: "ndal!"
Në të ftohtin e botës, në errësirë dhe në heshtim,
Trëndafilja vazhdon të rritet, të përhapë ndjenjën e saj.
Borë mbi petale, si dhimbje mbi shpirtin që s’largohet,
Por dashuria si pranverë, në fund gjithmonë rigjallërohet.
Ah, sa filozofike kjo peshë e bardhë mbi të,
Sa shumë simbolizon plagët e jetës dhe betejat për të.
Një trëndafilishte në borë, një zemër që vuan,
Një dashuri që ngrihet, por kurrë nuk shuhet.
Në çdo flokë bore që prek këtë trëndafile të ngrirë,
Gjej një fjalë të pathënë, një sekret të shpirtit të fshehur mirë.
Dhe unë, i dashuruar pas saj, e di këtë ndjenjë,
Se dashuria më e madhe është ajo që duron pa këmbim, pa shenjë.
Trëndafilja në borë, në zemër ka bërë vend,
Si dashuri e pashuar, që as ngrica nuk ja ndërron mend.
Le të bie borë, le të fryjë erë dhe shi,
Dashuria si kjo trëndafilishte, në shpirtin tim do të rritet, në përjetësi.
(22)
Dëgjon?
E di që më dëgjon...!
Në heshtje, në terr, në thellësinë e natës,
Kur fryma të bëhet akull, kur zemra s’të mban më,
A dëgjon... tingullin e një shpirti që vuan në çdo hap?
Sa kohë do endet, pa rrugë, pa dritë, pa shpresë,
Një shpirt që s'gjen vend në botë,
Duke kërkuar për atë që është humbur në thellësi?
Dëgjon?
Hape zemrën e dëgjo zërin e heshtur të lotëve,
Zërin që mbyt në brendësi,
Ai është aty, duke u përplasur me gurët më të ftohtë,
Me ëndrrat që janë kthyer në hir.
A nuk ndjen peshën e tyre,
Tingullin e një bote që qan për atë që s'ka arritur të prekë?
Dëgjon?
Shih, me sytë e shpirtit shih,
Gjurmët që lotët kanë lënë mbi lëkurë,
Hapat e një kohe të humbur që kurrë s’u gjet.
Mos e humb veten në rrugë që s’janë për ty,
Mos shkel mbi tokën e huaj ku çdo hap thërret: "Mos...!"
Dëgjon?
Mos i përqafo krahët që nuk të përkasin,
Ata të huaj, të ftohtë, të zbrazët,
Sepse shpirti yt e di se ku i takon.
Mos jep buzëqeshje të rreme kur zemra të qan për dikë tjetër,
Një zemër që s’dinë të duan përveç asaj që e djeg në flakë të heshtur.
Dëgjon?
Mos i thuaj "të dua" atij që s’të sheh,
Atij që dashuria e tij nuk mbërrin dot te ti.
Mos e shty zemrën të flasë fjalë të zbrazëta,
Kur ndjenja është burgosur në thellësi,
Kur zemra, e etur për të vërtetën, qan për atë që është larg.
Dëgjon?
Mos jeto një jetë që s’të përket,
Një jetë e ndërtuar mbi ëndrrat e dikujt tjetër,
Kur zemra jote thërret për një tjetër fat,
Një tjetër qiell që nuk është ky ku ke mbetur.
Dëgjon?
A e ndjen? E di që e ndjen...
Sepse kjo jetë, kjo që ke në duar, s’është jeta jote,
Por një burg ku ndihesh e detyruar të paguash me çdo frymë.
A s’e ndjen vuajtjen që të mban mbyllur,
Në këtë jetë që s’ka qenë kurrë e jotja?
Më dëgjon?
Më në fund, e di që më dëgjon...
Në tingujt e ftohtë të zemrës sate,
Në çdo rrahje që flet një të vërtetë të heshtur.
Sepse në fund, e di që ti më dëgjon...!"
(23)
Të dua
Të dua përtej asaj që mund të shprehet,
Përtej fjalëve që rrjedhin si lumi në rrëpirë,
Përtej zërave që shuhen në errësirën e natës,
Në atë hapësirë ku drita e hënës prek mendjen dhe zhduket.
Të dua në thellësinë e heshtjes sime,
Aty ku frymëmarrja ndalet e koha harron të ecë,
Ku çdo mendim shndërrohet në peshë të padukshme,
Si ajri që nuk ndjehet, por që mban gjithçka.
Është dashuria që nuk kërkon dritë për t'u parë,
Që jeton në qoshet e humbura të shpirtit tim,
Atje ku fjalët thyejnë veten për të të arritur,
Dhe heshtja bëhet poezia e pafundësisë sonë.
Të dua përtej kohës, përtej njeriut që jam,
Në ato çaste kur yjet nuk ndizen për ne,
Kur jemi veç hije që humbasim formën nën qiellin e trishtuar.
Dhe përsëri, aty je ti, si një frymë e largët,
Si era që shkund gjethen e fundit të vjeshtës,
Të dua, përtej asaj që mund të shprehet,
Si deti që s'mund të përkufizohet në valë të njëjta.
Të dua përtej asaj që mund të shprehet,
Përtej stuhisë që qan mbi pyllin e shteruar,
Përtej qiellit që pikon në heshtjen e dimrit,
Si një dëshirë që mbetet fshehur pas reve të plogështa.
Në thellësinë e humbëtirës së shpirtit tim,
Ku hapat humbasin në rrugë pa kthim,
Të dua si nata që e di se agimi do ta shuajë,
Por gjithsesi përqafon terrin me paqen e saj të ftohtë.
Dhe në ato çaste kur gjithçka hesht,
Kur jeta mban frymën para një vendimi të madh,
Kur vdekja dhe jeta vallëzojnë në kufijtë e mendjes,
Ti je si një dritë që rrëshqet ngadalë,
E padukshme, e heshtur, por gjithnjë aty, e pashmangshme.
Të dua përtej logjikës së botës,
Përtej të thënave dhe të pathënave,
Si një psherëtimë që lind nga dhimbja e dashurisë,
Si një frymë që endet mes yjeve të heshtur,
Në kërkim të diçkaje që as vetë nuk e di ç'është.
Nuk ka fund për këtë ndjenjë,
Ajo zgjatet në pafundësi,
Në një udhëtim ku fillimi dhe fundi
Janë vetëm iluzione të një bote që nuk na kupton.
Unë të dua, edhe kur të mos jem më,
Kur toka të jetë kthyer në hi dhe era të na ketë harruar,
Të dua në atë mënyrë që koha nuk mund ta tresë,
Si gjurmët e përjetshme të një ëndrre që asnjëherë s'u jetua.
Të dua përtej asaj që mund të shprehet,
Kur mendimet përplasen si valët e një deti të trazuar,
Dhe asnjë port nuk mund t’i mbajë të sigurta,
Si një zog që fluturon përtej horizonteve të paarritshme,
Ti je ajri që mbush krahët e mi, një ëndërr që nuk shteron.
Në thellësinë e syve të tu, unë shoh një botë tjetër,
Një botë pa fjalë, pa kufij e pa përkufizime.
Aty ku vetë drita është vetëm kujtim i së kaluarës,
Dhe unë jam një hije që ecën përtej natës,
Duke kërkuar dritën që je ti, një rreze e ndrojtur në distancë.
Të dua përtej dhimbjes së këtij universi të përkohshëm,
Ku gjithçka zhduket, gjithçka venitet,
Si petalet e një trëndafili që bien ngadalë në erën e verës,
Por dashuria mbetet si rrënjët e thella të pemës së jetës,
Të ngulitura në tokën e amshuar, aty ku as vdekja s’arrin.
Unë të dua në heshtjen që bie pas çdo thirrjeje,
Në çastin kur koha ndalon dhe shpirtrat kapërcejnë trupat,
Duke u bërë një, si uji që rrjedh pa formë,
Duke gjetur gjithmonë rrugën për te njëri-tjetri,
Përtej shkëmbinjve, përtej humnerave të jetës.
Në netët kur era fërshëllen në dritaren time,
Dhe mendimet e mia fluturojnë përmes botës si gjethe të çara,
Unë të ndiej, edhe kur nuk je,
Si një jehonë që zbret nga malet,
Një jehonë e një fjale të pathënë, një puthje e padhënë.
Të dua përtej gjithë asaj që është e njohur,
Në ato thellësira ku as drita nuk ka guxuar të zbresë,
Në humbëtirat e shpirtit tim, ku vetëm hija ime e njeh udhën.
Atje, në zemrën e natës së pafundme, ti je drita që nuk shuhet,
Zjarri që nuk mbaron kurrë së djeguri, një flakë e qetë që ndriçon.
Dhe do të të dua deri kur gjithçka të jetë kthyer në asgjë,
Kur toka të jetë shuar dhe yjet të kenë humbur emrat,
Edhe atëherë, kur s’do të ketë as çaste, as kujtime,
Unë do të jem akoma këtu, në një vend që nuk njeh kohë,
Të dua përtej asaj që mund të shprehet, përtej gjithçkaje që është.
Të dua përtej asaj që mund të thuhet,
Si dielli që lind përtej maleve, pa pritur fjalë,
Si një zog që gjen rrugën pa pasur nevojë për harta,
Një pikturë që nuk kërkon ngjyra për të treguar veten,
Një muzikë e padëgjuar, që dridhet në heshtjen e thellë.
Të dua si deti që përqafohet me qiellin,
Pa mundur të prekin kurrë njëri-tjetrin,
Si lumi që i kthehet burimit të tij të humbur,
Duke kërkuar një vend ku nuk ka emra, as kufij.
Ti je si ajo erë që rrëshqet mes pemëve,
Duke sjellë me vete shijen e një bote të largët,
Një botë ku çdo frymë është poezi dhe çdo hap një mister.
Si hëna që pasqyron një dritë që nuk është e saj,
Ashtu dhe unë jam një reflektim i dashurisë tënde,
Duke ecur në errësirë, i ndriçuar vetëm nga jehona jote,
Një udhëtar i përjetshëm në rrugë të pafundme,
Që ndjek një dritë që asnjëherë s'mund ta arrijë plotësisht.
Të dua si bari që rritet i heshtur mes pluhurit,
Pa pritur shirat, por duke i mirëpritur kur vijnë,
Si trëndafili që lulëzon mes ferrave,
Duke mbajtur fshehur aromën e tij vetëm për ata që guxojnë.
Ti je si feniksi që ngrihet nga hiri i vet,
Duke u rilindur në çdo humbje dhe në çdo dhimbje,
Një simbol i forcës dhe brishtësisë së njëkohshme,
Ku çdo përflakje është shkatërrim dhe rilindje,
Një cikël që nuk njeh fund, as fillim.
Të dua si qielli që digjet në perëndim,
Në ngjyrat e flakërimeve të tij të heshtura,
Një zjarr që nuk ka nevojë për thëngjij për të ekzistuar,
Një flakë që ushqehet nga kujtimi i një premtimi të harruar.
Ti je një yll që shkëlqen në galaktikat e largëta,
E paarritshme për dorën time, por gjithnjë aty,
Duke më treguar se ka gjithmonë diçka më të madhe se kjo jetë.
Të dua si një poezi që nuk ka nevojë për vargje,
Një tregim që nuk kërkon fjalë për t’u rrëfyer,
Je libri i hapur në të cilin shkruhen ditët e mia,
Një faqe e bardhë që e mbaj në zemër,
Duke e mbushur me çdo psherëtimë, çdo buzëqeshje, çdo lot.
Ti je si pema e vetmuar në mes të fushës,
E fortë dhe e heshtur, që sheh stinët të kalojnë,
Duke mbajtur mbi degët e saj peshën e erërave të jetës,
Por gjithnjë e qëndrueshme, duke më ofruar një hije të qetë,
Një vend ku çdo lodhje gjen pushim, dhe çdo ëndërr lind sërish.
Në dashurinë tënde, gjej pafundësinë e çdo gjëje,
Ajo që është përtej botës së njohur, përtej hirit dhe pluhurit,
Një dashuri që nuk vdes, nuk humbet,
Por vazhdon të rritet si rrënjët e një mali të lashtë,
Thellë në tokë, të padukshme, por të përjetshme.
Të dua përtej asaj që mund të shprehet,
Si një piktor që dashuron çdo detaj të kanavacës së tij,
Si peneli që prek me butësi konturet e fytyrës tënde,
Duke krijuar një simfoni ngjyrash që shkëlqen në heshtje,
Ti je bukuria që nuk kërkon dritë për të ndriçuar.
Fytyra jote është si agimi që lind mbi ujërat e një liqeni të qetë,
Çdo vijë e saj është një histori e fshehur nën rrudhat e lehta,
Dhe sytë e tu — ata janë si deti i errët që nuk ka fund,
Ku çdo valë mbart një premtim të heshtur, një mister të pazbuluar.
Buzët e tua janë trëndafilat që lulëzojnë në mëngjes,
Një ëmbëlsi e brishtë që sfidon hidhërimin e botës,
Dhe kur flasin, fjalët e tua janë melodi që dridhen si fllad i lehtë,
Duke përkëdhelur veshët e mi me premtimin e përjetësisë.
Trupi yt, si statuja e gdhendur nga duar hyjnore,
Çdo kurbë e tij është një vijë e përsosur, një valë në detin e shpirtit,
Një pikturë që lëviz në ajër, e padukshme për sytë e zakonshëm,
Por unë shoh aty çdo formë të jetës, çdo frymë që merr forma.
Shpatullat e tua — ato janë si kodrat e buta që mbajnë qiellin,
Duke qëndruar të forta përballë erërave të dhimbjes,
E krahët e tu janë si degët e një peme të lashtë,
Të gatshme të më përqafojnë, të më mbajnë, të më mbrojnë nga furtunat e botës.
Dora jote, e lehtë si petalet e luleve në pranverë,
Prekja jote është një bekim që ngroh zemrën,
Çdo gisht i yti është si një melodi që më prek në shpirt,
Duke më çuar në një vend ku qetësia dhe dashuria ndërthuren.
Zëri yt është si tingulli i një harpe që bie mbi një mal të ftohtë,
E butë, e përflakur, që mbart me vete erën e fushave,
Dhe në çdo fjalë që shqipton, ndihet fuqia e jetës që rrjedh nëpër ty,
Si uji që gjen rrugën e tij përmes shkëmbinjve, i pandalshëm.
Shpirti yt është si një dritë që nuk shuhet kurrë,
Një flakë që digjet ngadalë në thellësitë e fshehta të zemrës,
Ti je si një yll që vazhdon të shkëlqejë edhe në errësirën më të thellë,
Duke më treguar rrugën kur humbem në labirintet e mendimeve të mia.
E bukuria jote nuk është vetëm në trupin tënd,
Ajo është në mënyrën se si ecën, si një lule që lëviz me erën,
Në qeshjen tënde, e cila ngroh çdo dhomë si rrezet e diellit,
Dhe në sytë e tu, ku shoh një botë që nuk mund të përkufizohet,
Një univers që jeton brenda teje, i pafund si vetë dashuria.
Ti je si një kopsht që lulëzon përherë,
Ku çdo lule është një pjesë e shpirtit tënd,
Një vend ku mund të gjej paqe dhe frymëzim,
Një bukuri që nuk venitet kurrë, edhe kur koha kalon si era.
Të dua si poetët që i këndojnë muzave të harruara,
Si udhëtarët që përulen me respekt përpara maleve madhështore,
Je bukuria që sfidon çdo fjalë, çdo përpjekje për ta përkufizuar,
Si qielli që përqafon detin pa e prekur kurrë plotësisht,
Një mister që mbetet gjithmonë për t’u zbuluar.
(24)
Dashuri dhe mall
Ah, ëndrrat! Të brishta si petalet e një trëndafili që dridhen nën peshën e erës së natës,
Të errëta e të shndritshme, të mbushura me mall e dashuri të humbur në përjetësi.
A mund të kapim fluturimin e tyre, a mund t’i prekim? Apo janë veç hije të dëshirave tona,
Shfaqje kalimtare që digjen si flakë në terr, duke lënë prapa tymin e një shpirti të ndarë?
Dashuri, ti je një fantazmë që mbështjell zemrën me premtime pa formë,
Një zjarr që nuk e djeg trupin, por shpirtin, duke e bërë të digjet në heshtje të përjetshme.
Sa herë të kam thirrur në ëndrrat e mia, sa herë të kam kërkuar në humbjen e një nate të gjatë,
E prapë ti më shpëtove, duke u zhdukur si avull mbi liqenin e heshtur të vetmisë.
Ah, malli! Si një lumë i fshehtë që rrjedh në gjirin e kujtimeve të mia,
Duke gdhendur rrugën e tij në thellësitë e shpirtit, aty ku askush tjetër nuk guxon të prekë.
A është e mundur të mbash atë që të ikën nga duart, si një rërë që rrëshqet,
Të kapësh tingullin e një zëri të largët që veç në ëndërr më flet, më prek, më do?
Mos vallë jemi të dënuar të ndjekim ato që kurrë nuk mund t’i arrijmë,
Të dashurojmë ato që s’do t’i mbajmë kurrë, dhe të ndjejmë mallin për ato që kurrë s’do t’i kemi më?
Kështu vallë endet zemra ime, në pyllin e dendur të mendimeve të pafundme,
Duke kërkuar dritën e dashurisë së humbur, dritën që sytë e mi s’e panë kurrë plotësisht?
Ah, ëndrrat! Ti që ma jep një çast të pavdekshëm për të ndjerë atë që nuk është kurrë i imi,
Ti je misteri dhe mallkimi im, fluturimi i shpirtit tim, i mbytur në natën e përjetësisë.
Ah, ëndrrat janë si retë e bardha që shpërbëhen në horizontin e pafund,
Një peizazh i heshtur që ndërtohet nga copa të prera të një dashurie të humbur,
Fije shprese që enden në një tapet të brishtë kujtimesh,
E që valëviten në erën e pashpresë të pritjes.
Dashuria është si një yll që bie në thellësitë e një deti të errët,
Shkëlqimi i saj humbet në ujërat e thella, por refleksi i saj mbetet në zemrën time,
Si një plagë që nuk shërohet kurrë, një plagë që djeg si flaka e një qiriri të ftohur nga nata.
Ajo më ther me një teh të padukshëm, më lë të gjakosur në krahët e kujtimeve të zbehta,
Ku çdo pikë gjaku është një kujtim, dhe çdo kujtim një zjarr që nuk shuhen dot.
Malli është si një varg stinor që përsëritet pa mëshirë,
Një dimër i gjatë ku bora bie në shpirtin tim, e çdo flok bore është një fjalë e papërmbushur,
Një zë që nuk dëgjohet më, por që jehon në koridorët e fshehtë të mendjes sime.
A mund ta ndiej peshën e një kohe që nuk kthehet më? A mund ta mbaj në duar hijen e një kohe që rrjedh si lumi i pafund i harresës?
Në kopshtin e zemrës sime, rriten lule të zverdhura nga mungesa jote,
E gjethët e tyre bien ngadalë, duke u tretur në tokën e kujtimeve që i thithin pa u ndier.
Çdo lule është një premtim që ti më dhe, e çdo premtim një ëndërr që u tret në mjegull,
Apo mos vallë u dogj në diellin e një dite që nuk agoi kurrë?
Ah, dashuria! Ti je si dielli që më ndriçon në një tokë të errësirës,
Por çdo rreze e jotja më lëndon më shumë, më djeg më thellë, më bën të ndiej peshën e botës mbi shpirt.
Mos vallë ti je një dritë që nuk ndriçon për mua? Një hënë e largët që vështroj nga bregu i thyer i jetës?
Unë jam një anije e mbytur në detin e pafund të mallit, ku valët më përplasin në brigjet e harrimit,
Por unë ende të kërkoj, ende të dua, ende të ëndërroj, si një yll që kërkon qiellin që e ka humbur.
Ah, zemra ime është një violinë e braktisur, tingujt e saj të heshtur humbasin në erën e natës,
Tinguj që kurrë nuk u dëgjuan, këngë që mbeten të pashkruara në pentagramin e dhimbjes.
Çdo fije e prishur drithëron me mall, e çdo notë e heshtur është një kujtim i humbur,
Një melodi e harruar në labirintin e një shpirti që endet pa drejtim.
Ti, dashuri, je si një zog i artë që fluturon drejt qiejve të pakapshëm,
Por krahu yt më lë në baltën e tokës, duke më lënë të shikoj fluturimin tënd,
E unë të ndjek me shikim, me dëshirë, me çdo frymëmarrje,
Pa mundur kurrë të prek atë që zemra ime e dëshiron me një zjarr të pashuar.
Malli im është një flamur i grisur që valëvitet mbi rrënojat e një kështjelle të braktisur,
Një vend i harresës ku koha ka humbur kuptimin dhe vetëm hija e të shkuarës mbretëron.
A mund ta gjej forcën për të rilindur nga kjo rrënojë? A mund ta ringrej kështjellën nga pluhuri i mallit?
Sepse brenda këtij zemrimi dhe vuajtjeje, brenda këtij errësimi që më rrethon,
Ende pulson një dritë, një forcë e fshehur që thërret nga thellësitë e shpirtit tim.
Ah, shpirti im nuk është i dënuar të zhduket në terrin e mallit,
Sepse në çdo natë të errët, ka një agim që lind, një diell që ngrihet përtej maleve të dëshpërimit.
Unë jam një luftëtar i ëndrrave, dhe pavarësisht plagëve që bart në zemër,
Do të ngrihem përsëri, si feniksi që rilind nga hiri i vet,
Do të ndjek dashurinë time përtej humnerave të dëshpërimit, përtej kufijve të së pamundurës.
Sepse dashuria nuk është vetëm dhembje dhe humbje,
Ajo është një forcë që mban botën në lëvizje, një rreze drite që ndriçon edhe në errësirën më të thellë.
Unë do të mbaj fort ëndrrat e mia, do të ngre krahët e shpirtit tim,
E do të fluturoj përtej çdo reje të errët, drejt qiellit të pafund, ku drita e shpresës nuk shuhet kurrë.
Për çdo lot që rrjedh, ka një buzëqeshje që pret të rilindë.
Për çdo dhimbje, ka një forcë që pret të shpërthejë,
Dhe për çdo ëndërr të humbur, ka një tjetër që pret të shfaqet, të ndriçojë rrugën time.
(25)
"Gjysma që s'u mbush kurrë"
Eca drejt teje si një burrë që s’ka më çfarë të humbasë.
Sytë e tu ishin një derë gjysmëhapur,
premtime të vjetra
që askush nuk i mban.
Ne bëmë dashuri
me trupat, jo me zemrat,
sepse zemrat tona ishin të ndara
si copa të prera nga thika.
Ti kërkove diçka që unë nuk e kisha,
dhe unë kërkova një premtim
që kurrë nuk do ta dëgjoja.
U mbështolla me heshtjen tënde,
ajo ftohtësi që bëri gjithçka më të qartë
por më të vështirë për t'u pranuar.
Ishte gjithmonë kështu, apo u bë?
Një përqafim që s’ngrohte,
një puthje që s’linte gjurmë.
Një dashuri që s’ishte kurrë e plotë,
si vera e lirë,
të cilën e pimë për të harruar,
por që gjithmonë të kujton
atë çfarë nuk je.
E prapë,
nuk largohem.
Ti nuk largohesh.
Sepse ndoshta,
gjysma e një dashurie
është e vetmja dashuri
që na mbetet.
(26)
Në qiellin e syve të tu, yjet fshehin misterin e tyre,
shkëlqejnë si dritat e largëta të natës, të qarta, të pastra,
por prapë të mbushura me fjalë të pathëna,
fjalë që thurrin tingujt e detit në mëngjesin e freskët.
Kush mund t'i kapë fjalët e tyre? Vetëm era,
ajo erë që mbledh frymën e shpirtit tim dhe e çon lart,
në vendet ku vetëm ëndrrat guxojnë të shkojnë.
Flokët e tu janë si malet e një pylli të pafund,
gjethet e zverdhura që bien mbi ujëvarën e heshtur,
dhe aty, në rrjedhën e ëmbël, buron një këngë,
një këngë që çdo fllad i butë e përsërit.
Ti je nata e gjatë e verës, ku hëna fshihet pas reve,
por gjithmonë e di se është aty, fshehurazi ndriçon,
siç ti, me praninë tënde, ndriçon zemrën time të heshtur.
Unë të shoh në çdo lule që çel nën shiun e stinës,
sepse ti je pranvera që çdo ditë lind në mua,
je dritë e mëngjesit që i vë zjarrin reve të dëndura,
je ato pika e ujit që bie mbi fushat, ngadalë dhe butë,
si prekje e dorës sate mbi ballin tim të trazuar.
Ti je vjeshta që flet me gjethet e rëna,
që cicërimat e zogjve i shndërron në fjalë dashurie,
dhe je dimri që fshikullon me forcën e tij të fortë,
por nuk ma ngrin zemrën,
e bën më të ngrohtë, më të etur për zjarrin tënd të përjetshëm.
Kur vjen pranë meje, era pushon së fryri,
sepse asaj i mjafton t'i ndiejë hapat e tu,
dhe çdo lumë ndalon rrjedhën e tij për të dëgjuar
tiktaket e zemrës sate që përplas ajrin në harmoni.
Je ylberi që shfaqet në horizont kur gjithçka duket e zymtë,
një ylber që shndrit me ngjyra të papërshkrueshme,
ngjyra që askush s'i ka parë,
por që unë i ndjej, i jetoj, i përthith,
si bletët që thithin nektarin e ëmbël të jetës.
Unë të krahasoj me diellin,
por dielli digjet para madhështisë tënde,
sepse ti, e dashura ime, nuk djeg, nuk shkretëron,
por ngroh, i jep jetë çdo gjëje që prek.
Kur më shikon, çdo plagë shërohet,
gjithçka rritet nën vështrimin tënd,
dhe unë, një lule e thjeshtë në kopshtin tënd,
përpiqem të zgjas degët e mia drejt qiellit tënd,
për të të arritur, për të të ndier,
për të të thithur dritën.
Në zemrën tënde gjenden lumenjtë e të gjithë botëve,
je oqean që nuk ka breg,
dhe çdo dallgë e tij është puthje që më mbyt ngadalë,
më mbush me dashuri dhe më lë bosh, të etur për më shumë.
Zëri yt është si kënga e zogjve të hershëm,
që çel mëngjeset e mia me një shpresë të re,
dhe çdo fjalë që thua, e di se është një lutje,
një lutje që rrjedh drejt qiellit, ku yjet vëzhgojnë,
ziliqarë për çfarë kemi ne.
Kështu e dashur,
ti je e gjithë natyra në një trup të vetëm,
je fusha, je mali, je lumi që rrjedh dhe mbart
të gjitha sekretet e botës brenda teje.
Dhe unë, një shtegtar i humbur në këtë pyll të pafund,
përpiqem të të ndjek,
të gjej shtegun që më çon drejt teje,
por çdo hap më fut më thellë në labirinthin e shpirtit tënd,
atje ku unë dua të jem gjithmonë,
sepse çdo kthesë e këtij labirinthi më çon më afër dashurisë sate.
(29)
DIMËR
Afron dimri pa zhurmë, i bardhë dhe i ftohtë,
I mbulon hijet e vjeshtës me mantelin e tij të rëndë,
Akullon kujtimet që era i solli në prag të natës,
Ndërsa heshtja ngrin fjalët e pathëna në ajër.
Dimri vjen me një peshë të rëndë mbi shpirt,
Me erën që fryn, një melodi e ftohtë, e ngjit,
Në çdo kthinë, në çdo qoshe të mendjes sime,
Lë gjurmë të heshtura, por të thella, pa hije e ngushëllime.
Rruga shtrihet si një shtrat pa fund, i ftohtë e gri,
Ku çdo hap tingëllon, por nuk dëgjohet njeri.
Qielli zbrazet mbi tokë, i ngrysur dhe larg,
Në syrin e natës, një yll që dridhet me zjarr.
Gjethja e fundit bie me dhimbje e me frikë,
Në dheun e ngrirë, ku as shpresa s’ka thikë.
Aty, në atë tokë, ku dielli s’përshëndet më,
Njeriu rri vetë, me veten e tij për të parë retë.
Por në atë akull, në atë ftohtësi të largët,
Një zjarr i vogël në zemër ngre krye i pafajshëm.
Është ëndrra që dimri s’e ndal dot me forcë,
Një dritë që ndriçon edhe në natën e ftohtë.
Në zemrën e heshtur, në rrugën e gjatë,
Gjej një të vërtetë që dimri s’e ndal:
Çdo gjë është kalimtare, dhe dimri, si gjithçka,
Do të ikë, dhe ne, si bari, përsëri do të dalim nga toka.
Dhe dimri, me gjithë peshën e tij të rëndë,
S’është fundi, por fillimi i diçkaje më të çmendur.
Një cikël i përjetshëm, ku gjithçka përpiqet,
Të rikthehet, të rilindet, nga e ftohta për të ikur.
Prandaj, edhe në natën më të ftohtë e të zbrazur,
Kur akulli përpiqet të më bëjë të heshtur,
Brenda meje ndjej një thirrje, një frymë e fshehtë,
Që më kujton se gjithçka ka një kuptim të thellë.
Dimër, ti s’mund të më bësh të harroj,
Se pranvera gjithmonë vjen, qoftë dhe pas asaj.
Me rrënjë të forta, të fshehura nën akull të ngrirë,
Jeta gjithmonë gjen rrugën për të rilindur e lirë.
Ti mund të akullosh fjalët në ajër, të pathëna,
Por në zemrën time, ato rrinë të ndezura, të vërteta.
Se dimri, me gjithë fuqinë e tij, është veç një kapitull,
Në librin e jetës, ku çdo faqe kërkon diell, jo burgim të shpirtit.
Kështu, kur bora bie, dhe errësira zgjatet si perde,
Unë qesh me veten, me jetën që ende mbetet e thellë.
Se çdo dimër që vjen, më mëson diçka të re,
Se është guximi, jo stina, që na bën të jetojmë.
(30)
Që nga sot,
do nis të pi,
jo për të harruar dhimbjen,
jo për të shuar zërat që m'i kanë vjedhur
çastet e lumtura.
Do pi nga burimi im i fshehur,
ai që nuk shterr kurrë.
Jo, s'do prek gotën e alkoolit,
atë helm që të zhyt më thellë,
në mjegullën e harresës
me të nesërmen boshe.
Unë pi nga pija e shpirtit,
nga dashuria që kam për veten.
Çdo pikë që derdh,
është e kthjellët, e pastër,
si vetvetja ime e vërtetë.
Çastet e humbura nuk do t'i kërkoj më,
nuk do shpresoj për jetën që nuk është e imja,
por për këtë që kam tani,
të pastër, të pashterrshme,
sa kohë që dashuria për veten
jeton, pa u tharë kurrë.
#lejohetshpërndarja
#ndalohetkopjimi
Në udhën e ndriçuar nga drita e zbehtë,
gjethët e arta bien si kujtime të humbura,
si fjalë që kurrë s’u thanë, të lëna pas,
dhe nëpër to fryma jote endet, si hije.
Çdo llambë, një shpirt që digjet ngadalë,
një ndjenjë e fshehur në zemër, përjetë e heshtur.
Dridhja e dritës, e brishtë si koha,
shkëlqen për një çast, për të shuaret në pafundësi.
Kjo udhë është jeta jonë —
e mbushur me fragmente të shpërndara,
ëndrra të pashprehura, dhe dritë që tretet në errësirë.
Në heshtjen e saj, universi gjen përgjigje.
Por ndoshta, në rrënojat e petaleve të shkelura,
qëndron sekreti i përjetësisë —
se çdo hap që bëjmë është një dritë në vetvete,
një flakë e vogël që nuk do të shuhet kurrë.
A është ky fundi apo fillimi?
Apo thjesht një kalim përmes kohës,
ku çdo hap, çdo frymë, dhe çdo kujtim
lidhet me dritën që ndriçon rrugën tonë?
....
Edhe nata më e errët do të përfundojë,
dhe dielli do të lindë,
si një premtim i fshehur në çdo frymëmarrje të lodhur,
kur zemra dridhet nga pesha e heshtjes.
E shtrirë në terr,
ndiej erën që kalon mbi mua,
si fëshfërima e kujtimeve të hidhura,
por edhe ato, një ditë, do të treten.
Një dritë e zbehtë përvijohet në horizont,
jo si shpëtim i menjëhershëm, por si shpresë e fshehtë,
sepse edhe në dhimbjen më të thellë,
ka një prekje të lehtë drite, që e pret momentin e saj.
Dielli do të ngrihet,
me shkëlqimin e tij të artë, duke i djegur hijet,
dhe unë, me zemër të brishtë por të fortë,
do të ngrihem bashkë me të.
#lejohetshpërndarja
#ndalohetkopjimi
Kur nata bie si një pelerinë e heshtur mbi qytetin tim,
dritat e rrugës rrjedhin si lumenj të ngadalësuar,
shpirtrat që përplasen me zhurmën e ditës, më në fund gjejnë strehë.
Rrugët janë më të buta, si gjethe të zbehta që prehen mbi trotuar.
Era përshkon dritaret e shtëpive, duke pëshpëritur sekrete që askush nuk i dëgjon,
veç atyre që dinë të dëgjojnë atë që fshihet pas mureve.
Yjet varen mbi çatitë e vjetra, si kujtime të harruara që zgjohen natën,
një pulsim drite mbi errësirën që ndriçon fshikëzat e fjetura të zemrës sime.
Cicërimat e fundit të zogjve shndërrohen në një lutje të heshtur,
ndërsa gurët prekin hijet, dhe e gjithë bota bie në një pakt paqeje të padiskutueshme.
Qetësia është një krah i ngrohtë që më përqafon,
një det pa fund ku gjithçka, më në fund, shuan etjen e saj për pushim.
Në këtë natë, qyteti im i vogël bëhet i madh,
plot me fshehtësi që frymojnë thellë brenda çdo fryme,
si një zemër që rreh butësisht, pa u ndier.
#lejohetshpërndarja
,#ndalohetkopjimi
Gjatëshkrimi im është urtësi
Në qiellin e fjalëve, mendimi fluturon,
Si një zog që s’gjen prehje, veç liri kërkon.
Por ka të tillë që me hijen e rëndesës afrohen,
Dhe ankohen, si gurë mbi tokë që s’duan të lëvizin.
Ata që mërziten kur fjalët zgjaten,
Nuk janë në kërkim të dritës që shkrimet ngjallin.
Ata nuk shohin, as dëgjojnë të fshehtën e zemrës,
Që në secilën rresht kërkon të rritet, të lulëzojë.
A s’e dinë ata se fjala është pasqyrë?
Një portë e hapur drejt shpirtit që shfletohet,
Se leximi s’është barrë, po një udhëtim,
Një udhëtim në vetvete, në thellësi të mendimit të ndritur.
E nëse rreshtat janë të gjatë si lumi që rrjedh,
A s’është edhe jeta një rrjedhë që kurrë nuk ndalet?
A nuk kemi nevojë të notojmë në thellësitë e saj,
Për të gjetur margaritarët që prehen në fund?
Kush ankohet për gjatësi, janë ata që frikësohen,
Jo nga fjala vetë, por nga pesha që mund të sjellë.
Ata që nuk kanë durim të lundrojnë në dallgët e mendimeve,
Për të kërkuar horizonte të reja në pafundësi.
Por fjala që shkruhet është dritë në terr,
Një yll që shpërthen errësirën e heshtjes.
Lexuesi që hap sytë e shpirtit,
Gjen aty një botë që s’e kishte parë më parë.
Pra mos u ankoni për rreshtat që zgjaten,
Ato janë si rrënjët e thella të një peme që rritet,
Që kërkon tokën e mendjes të ushqejë me urtësi,
Me përulje, dhe me dëshirën për të mësuar.
Shkrimi s’është vetëm për ata që lexojnë me sy,
Po për ata që lexojnë me zemër, me shpirt,
Që kuptojnë se çdo fjalë mbart një det,
Një det ku mbytet kotësia dhe lind shpresa.
Sepse kur ti shkruan, ti krijon jetë,
Një jetë të re që lind mes çdo germe,
Dhe ata që refuzojnë të lexojnë, refuzojnë të rriten,
Të shohin përtej fasadës së botës së shpejtë.
Në një botë ku çdo gjë ikën shpejt,
A nuk kemi nevojë për fjalë që na ndalojnë,
Që na detyrojnë të mendojmë, të ndiejmë,
Të ndalojmë vrapin dhe të shohim thellë në brendësi?
Pra unë do të shkruaj, pavarësisht ankimeve,
Sepse fjala ime është farë që mbillet në tokën e shpirtit,
Dhe nëse ti s’e lexon sot, ndoshta nesër,
Një ditë, do të kuptosh se gjatëshkrimi im ishte urtësi.
#lejohetshpërndarja
#ndalohetkopjimi
Në heshtje flas me shpirtin tënd,
ku as fryma nuk guxon të më tradhëtojë,
nën dritën e hënës që shkëlqen veç për ne.
Një fjalë e pathënë varet në buzët e mia,
si petal i njomë trëndafili, që dridhet në erë.
Zemra mban kujtimet si thesare të fshehura,
çdo rrahje një emër, çdo ndjenjë një betejë e humbur,
por luftoj për ty, në rrugë pa zë, pa shenjë.
Në çdo hap, të ndjek si hija që nuk largohet,
as atëherë kur ndjenjat brenda meje bërtasin të ikin.
Por si të ikësh nga dielli që të ngroh,
kur je zjarri që më djeg, pa premtuar asgjë?
Në heshtje flas me shpirtin tënd.
#lejohetshpërndarja
#ndalohetkopjimi
Në hijen e një dere të harruar,
dy zemra varen si premtim i thyer,
të mbërthyera nga një kyç i ftohtë,
ku dashuria flet me gjuhën e heshtjes.
Një dritë e kuqe shkëlqen në errësirë,
si gjaku që rrjedh nga një plagë e hapur,
një ngjyrë që përplas të kaluarën me të tashmen,
por dera mbetet mbyllur.
A mund ta dëgjosh zemrën time?
Si lëkundet, si dridhet,
si një melodi e harruar në një natë pa fund,
ku dhimbja dhe dashuria janë e njëjta notë.
Oh, zemër e humbur,
a do të gjejmë çelësin për këtë derë të rëndë?
Apo do të mbetemi të burgosur në kujtime,
të varur përjetësisht në këtë zinxhir pa fund?
#lejohetshpërndarja
#ndalohetkopjimi
Nën ndriçimin e hënës së përgjakur
E heshtur nata ndriçon mbi oqean,
një hënë e kuqe në qiell të zjarrtë,
si një plagë e hapur në zemrën e qiellit.
Shpirti i udhëtarit, si anije,
rrëshqet mbi valët e hidhura,
në kërkim të diçkaje që s’di ç’është,
një mister që mbush me peshën e vet,
gjithçka dhe asgjë.
Çfarë kërkon ti, udhëtar i humbur?
Nën dritën e zbehtë të kësaj hëne,
përgjigjet që gjen janë hija e vetë pyetjeve.
Mos është e vërteta diku midis shkëlqimit të asaj hëne?
Apo veç iluzion i një shpirti që kërkon fundin,
në pafundësinë e ujërave të errëta?
Në vetmi ecën, ndërsa hëna djeg si një kujtim,
dhe nata shtrihet e gjatë përpara teje,
pa premtim, pa dritë tjetër.
Ah, ndoshta ç’ka mbetet,
është vetëm reflektimi i një ëndrre të largët,
në ujërat e pafundme të qenies sonë.
#lejohetshpërndarja
#ndalohetkopjimi
Shumica e gjërave thyhen kur i përplas,
si gota që çliron xhamin në tokën e ftohtë,
si pasqyra që copëton fytyrën e një kohe të harruar.
Por njeriu,
njeriu thyhet pa zhurmë,
jo nga përplasja, por nga mungesa e saj.
Kur muret shkrihen rreth tij,
dhe heshtja përpin çdo britmë.
Kur rrugët humbasin drejtimin,
dhe duart mbeten bosh,
njeriu thyhet si një degë e brishtë në erë,
një copëz që largohet, pa jehonë, pa shenjë.
Ai mund të qëndrojë në këmbë,
por brenda është hi,
një shkëmb që koha e ka brejtur ngadalë,
një shpirt që s'ka më forcë të mbahet.
Nuk është përplasja që e thyen njeriun,
por zbrazëtia që rritet brenda tij,
një natë që zgjat pafundësisht,
ku drita s’ka më kuptim.
#lejohetshpërndarja
#ndalohetkopjimi
Mall i paemër
Ka ditë që zbrazja e zemrës
s’ka fund – si det pa breg,
si shi që pikon në heshtje,
pa kuptuar ku nis e ku mbaron.
Ti më mungon si fryma e parë e mëngjesit,
si aroma e kafes
Çdo kujtim yt, një fije drite
që më mban zgjuar në terr,
si të isha varur në një shpresë të hollë,
që thyhet sa herë i afrohem agimit.
Malli është përqafim që djeg,
një zë në kokë që pëshpërit:
"Durim, edhe pak..."
por e di se ky "pak" është një përjetësi
që nuk ka ardhur dhe s’mund të vijë.
Netët janë të gjata –
çdo orë shndërrohet në plagë.
E di që shpresa më mban gjallë,
por më peshon si gur në gjoks.
Tortura e këtij malli s’ka fund,
është pritje e hidhur,
një udhëtim pa kthim.
E megjithatë, unë pres,
sepse në thellësinë e dhimbjes
ndoshta ekziston ende një arsye
për të shpresuar...
edhe kur nuk mbetet asgjë.
#lejohetshpërndarja
#ndalohetkopjimi
Si e di që po plakesh?
Sepse një ditë
ëndrrat fillojnë të treten në mjegull,
si fjalë që dikur i the por s'i mban mend.
Gjërat që dikur i prisje me padurim,
vijnë ngadalë, pa bujë, pa zemërim,
dhe ti vetëm i pranon.
Sepse tani, më shumë se çdo gjë tjetër,
kujtimet janë strehë.
I ndjek si hijet e pasdites që shtrihen në avlli,
rikthen fytyra që koha ka gdhendur në harrim,
aromën e bukës së fëmijërisë
dhe atë ndjesinë e përjetshme të një dashurie
që s’arriti të ndodhte kurrë.
Shpresa? Ah, shpresa.
Ajo është për të rinjtë,
për ata që besojnë ende në kthesa dramatike,
në letra të pashkruara, në stinë të paprovuara.
Ti ke mësuar të jetosh me dimrin,
me ditë që zbehen në agim
pa premtuar asgjë më shumë se vetminë e tyre.
Dhe megjithatë,
nuk ka hidhërim në këtë plakje,
vetëm një qetësi e trishtë,
si uji që ndalon së rrjedhuri
dhe bëhet liqen.
Gjithçka që dikur ishte me ngut,
tani është veç pritje e qetë.
Ndoshta plakja është pikërisht kjo:
një stinë e re,
por me rrënjë të zhytura në kohë të shkuara.
Dhe zemra, edhe pse më e lodhur,
më në fund pushon së vrapuari pas asaj
që kurrë s’ishte për t’u arritur.
Sepse po plakesh,
dhe për herë të parë,
nuk është më aq e rëndësishme
çfarë do të vijë nesër.
#lejohetshpërndarja
#ndalohetkopjimi
Dhimbja është një kujtesë
Dhimbja është zë që s’mund ta shuash,
një jehonë e largët në brendësi,
që zvarritet si hija e diellit pasditeve të vona.
Ajo të troket kur s’e pret,
në mëngjesin e heshtur, mes kafes së parë,
apo në natën e gjatë, kur qetësia bëhet e rëndë.
Është flladi i ftohtë i kujtimeve të vjetra,
një përqafim bosh që nuk mbërrin më,
një portë e mbyllur me çelës që askush s’e mban.
Dhimbja është një këngë pa ritëm,
një poezi pa fund,
një fragment historie që shfaqet e zhduket,
por që gjithnjë kthehet.
Ajo të mëson si të jetosh,
jo si të harrosh.
Si të qëndrosh në stuhi,
pa kërkuar një strehë që nuk ekziston.
Në rrënjët e saj, dhimbja është një kujtesë,
një mënyrë e çuditshme që zemra përdor
për të mbajtur gjallë atë që është larguar përfundimisht.
Dhe ndonjëherë, kur je i vetëm,
ajo bëhet dritë e vogël në terrin e shpirtit,
një kujtim që s'të lë të humbësh vetveten.
#ndalohetkopjimi
#lejohetshpërndarja
...dhe në fund mendja u lodh
duke ju dorëzuar shpirtit që nuk fle kurrë,
ndjenjat u bënë lumë pa brigje,
ëndrrat si zogj të hutuar,
liria s’kish formë,
vetëm një frymëmarrje e thellë,
dhe unë iu dorëzova vetes
që kurrë s’u kuptua plotësisht.
#lejohetshpërndarja
#ndalohetkopjimi
Çdo moshë ka bukurinë e saj
Në rrudhat e ballit, heshtin kujtimet,
një lule që vyshket, por ende mban erë.
Rinia iku si një dallgë e largët,
por trazimi i shpirtit nuk njeh kalendar.
Edhe thinjat flasin me zë të qetë:
"Ka hijeshi në fundin që mësojmë ta duam."
#lejohetshpërndarja
#ndalohetkopjimi
Sytë e tu, si vesë mbi petale,
buzëqeshja – një pranverë që s’ka fund,
era e shpirtit tim fryn veç drejt teje.
#lejohetshpërndarja
#ndalohetkopjimi
Një herë, dikur,
kur muret mbaheshin në heshtje,
me bojën që plasaritej si kujtimet e fëmijërisë,
gjithçka ishte më e qartë, më e thjeshtë.
Një limon mbi tavolinë mjaftonte
për të mbushur dhomën me pranverë.
Atëherë s’kishte nevojë për fjalë të mëdha,
as për orë që të mësojnë si të jetosh.
Njerëzit ecnin zbathur mbi kohë,
dhe koha s’peshonte mbi supet si sot,
ishte një ajër që mbante vetëm dashamirësi e qetësi.
Një vazo e vjetër, e pluhurosur,
përhapte ngrohtësi të pavetëdijshme,
dhe degët e thata, me lulet e verdha,
m’i tregonin stinët pa ngutje.
Sot,
gjithçka është e re, por e rëndë.
Gjërat që dikur nënkuptoheshin,
duhen tani të shpjegohen me kode e ekrane.
Moderniteti më kërkon të rend pas gjithçkaje,
por shpesh ndalem e humb frymën
për një çast që s’më kthehet më.
Të vjetrat – ato objekte të lodhura,
kanë mbetur në kujtesën time,
si një shtëpi e braktisur, por ende e ngrohtë,
ku qetësia flet nëpër plasaritjet e bojës.
Në botën e sotme,
vetë e thjeshta më duket luks.
Më mungon ajo kohë kur askush nuk pyeste
se çfarë ndodh më pas,
por vetëm jetonin – siç vjen dita e si ikën nata.
Dhe tani,
ndonjëherë një limon dhe një mollë mbi tryezë
më kthejnë në atë botë të largët,
në atë dhomë të shuar,
ku zemra ime kuptonte më shumë
pa u munduar fare.
#lejohetshpërndarja
#ndalohetkopjimi
Kujtimet e fëmijërisë
Në barkën e kujtimeve shtegtoj,
mes erërash të ngrohta që shpirtin trazojnë,
si gjurmët e zbathura në dheun e fshatit,
aty ku koha shuhej ngadalë nën hijen e një rrapi,
dhe dielli fshihej pas një kodre që s'më lodhte kurrë.
Lodra të thjeshta në duar të vogla,
ëndrra të pakapshme si flluska sapuni,
me duar të lagura nga burimet e jetës,
ne vraponim pas hijeve të qiellit të pastër.
Aty qeshja ime ishte një lumë që s’dinte të ndalej,
dhe lotët s’kishin frikë të binin mbi barin e njomë.
Ah, ajo fëmijëri e pakthyeshme, e ëmbël si mjaltë,
çdo kujtim i saj më bëhet plagë dhe balsam,
një copëz e humbur që nuk vjen më pas me hapat.
Rruga që dikur dukej e pafund,
tani është veç një fije e hollë, një fllad që më mungon.
Në ëndrra kthehem aty, në pragun e asaj kohe,
ku çdo fillim mbaronte me një përqafim të butë.
Në barkën e kujtimeve shtegtoj.
#lejohetshpërndarja
#ndalohetkopjimi
Thinjat e para
Në pasqyrë, një fije argjendi,
një lajmëtar i heshtur i kohës,
më thotë: “Ja ku jam, pa trokitur.”
S’e prita, s’e ftova, por erdhi vetë,
si hije nëpër kujtime të lëna pas dore.
Mos qaj për mua, thotë ajo.
Unë jam kujtesa e çdo nate të pagjumë,
e çdo brenge të mbajtur përbrenda,
e çdo buzëqeshjeje të përmbajtur,
dhe çdo gëzimi që s’mund të zgjasë përjetë.
Jam harta e udhëve që ke kaluar,
dëshmitare e netëve kur zemra yte
s’gjeti dot prehje, por s’u dorëzua.
Unë nuk jam fundi, por një kthesë,
një dritë në muzgun e gjallë të kohës.
Secila fije, një premtim:
se të vitet nuk janë të humbura,
por janë tregimtarë të heshtur
që mbajnë në flokët e tyre
sekretet e çdo stuhie që kaloi.
Ndaj mos i mbaj me turp, mos i mbulo.
Ato janë medaljet e shpirtit tënd,
më të vlefshme se çdo ar i largët.
Mosha nuk të lë pa jetë,
por të jep sy të rinj për të parë botën,
aty ku dikur shihje vetëm ëndrra.
Tani, çfarë do të bësh me këto fije argjendi?
Do t’i presësh, do t’i fshehësh,
apo do t’i mbash si flamur,
si shenjë se ti, edhe përballë kohës,
je ende këtu—me kokën lart,
dhe me zemrën plot kujtime?
#lejohetshpërndarja
#ndalohetkopjimi
Gjethe të heshtura
Që fshehin kujtime
Në shekuj
Me ngjyra
Herë të ndezura e herë të zbehta
Gjurmë të humbura
Sekrete të mbuluara
Fshirë nga era në shekuj
Libër misteresh
Për lexues të vrazhdë.
#ndalohetkopjimi
#lejohetshpërndarja
Koha flet, kur heshtim ne
Trupi s'është më si dje.
Gjithçka që ndodh është një hije,
Një kujtim që lëviz në hije.
Çfarë është jeta: ajo që shkon,
Apo ç'ndjejmë kur ajo qëndron?
Nëse mbetet, është pafundësi,
Nëse ikën, nuk ka dashuri.
Bukuria s'shket si rëra,
Është si drita, jo si era.
Nuk e prekim, veç e shohim,
Në çdo humbje ne e njohim.
Mos kërko vetëm një hapësirë,
Bukuria s'ka veç formë dhe fytyrë.
Ajo s'fshihet, veç ngjitet lart,
Në çdo zemër, në çdo art.
#lejohetshpërndarja
#ndalohetkopjimi
Vetmia
Në heshtjen e natës, një fije zë s’dëgjoj,
As hapat e zemrës që dikur më ngushëlloj.
Një erë e lehtë shpirtrat e lënduar i përkund,
Por sytë e mi, pa dritë, veç errësirën mund.
Si dallgët pa breg, mendimet më pushtojnë,
Në zbrazëti pa fund, kujtime që më trishtojnë.
Kërkoj një shenjë në qiellin e mjegullt të shpirtit,
Por retë e vetmisë mbulojnë çdo dritë të mirësisë.
“O Zot?” – thërras mes asgjësë që s’më kthen,
Si vargje pa rimë që askush s’i përmend.
Një botë e tërë më rrethon, por askush s’di,
Pesha e vetmisë është mal që s’shëmbet me fuqi.
Më pyesin: “Pse lotët? Pse mendja jote tretet?”
Se shpirti i vetmuar, si lisi, pa erë bie e preket.
S’mund të jesh mal, kur zemra është e plasaritur,
Kur çdo mëngjes duket si natë pa agim të pritur.
Por nga thellësia e këtij hidhërimi të gjatë,
Një zë i fshehtë thërret, ngadalë më fal shpresë të artë:
“Kur e humb veten, Zoti të qëndron pranë,
Në zbrazëti lind drita, si shiu mbi baltë.”
Dhe ndoshta vetmia s’është fund, por udhë për t’u kthyer,
Për të gjetur veten që askush s’ka mundur ta shterojë kurrë.
Në këtë shkretëtirë, unë tani jam flakë që ndizet,
Dhe nga hiri i vetmisë, një shpirt i ri rilindet.
#lejohetshpërndarja
#ndalohetkopjimi
Në zemër më digjet një flakë pa mbarim,
Një ëndërr që endet mes dritës me trishtim,
As nata, as dita s’e fikin këtë mall,
Dashuria mëndafsh, por edhe burgim.
Në sy kam kujtime që s'fshihen kurrë,
Si yje të ngrirë në qiell të turbullt, pa nur.
Çdo frymëmarrje më pikon nga malli,
Një jetë që pa ty është veç një gur.
Si fleta në erë, jam në humbje pafund,
Sa herë të kujtoj, bota ndal frymëkund.
Ti je një dhimbje që zemra përqafon,
Në ndarje dhe shpresë, një zgjim i brishtë kundruall mund.
#lejohetshpërndarja
#ndalohetkopjimi
Kujtime të jetës
Si hije të largëta që enden pa kthim,
Kujtime më ndjekin me një mall të pashuar në shpirtin tim.
Gjithçka që dikur ishte dritë dhe gjallëri,
Tani rri në heshtje, si një ëndërr që s'u kthye më kurrë në jetësi.
I kujtoj buzëqeshjet që u shuan në pritje,
Zemra e vogël që shpresoi për një ndjenjë të përjetshme.
Fëmijëria iku si puhizë në ag,
Dhe pas saj mbeti një zbrazëti e gjatë, një rrugë pa prag.
O ditë të humbura në vorbullën e kohës,
Sa shumë u deshëm dhe u ndamë pa fjalë.
Premtimet u thyen si qelqe të brishta,
Dhe unë mbeta vetëm, me kujtimet si yje të fikur në gishta.
Aroma e dikurshme e stinëve që shkuan,
Vjen herë pas here, si një jehonë që vuan.
Në netët e vona, në zhurmën e shiut,
Shpirti më kthehet në një vend që s’është më i imi, s’ka jetë përmbi të.
Çdo kujtim është një dhimbje e ëmbël, një plagë e lehtë,
Një pjesë e humbur që ende më thërret.
E di se koha s’ka mëshirë për asgjë,
Veç më lë të kërkoj atë që dikur ishte dhe nuk do të jetë më.
Dhe kur më në fund të mbyllet kjo udhë,
Do t’i marr me vete të gjitha—pa zë, pa mund.
Kujtimet do t’i bëj yje në errësirën time,
Një ngushëllim i fundit, një prehje e qetë dhe intime.
#lejohetshpërndarja
#ndalohetkopjimi
Jeta është erë që fryn në vjeshta të zymta,
Vdekja – hije që përgjon netët e gjumit të humbta.
Kur jeta të jep premtimin e rrezeve të arta,
Vjen vdekja si re, dhe ato ëndrra i shuan për karta.
Sa zemra qëndisin me shpresë pelerina drite,
Veç për t’i gjetur të grisura, në buzëmbrëmje të prishura mite.
Në çdo gëzim fshihet një shije e heshtur humbjeje,
Si lule që qesh dhe vyshket nga një fllad pa rrëfime.
Ne jemi veç hije që kalojnë mes një bote pa kufij,
Një herë jetë, një herë vdekje – gjithçka kthehet në harresë me sy të mbyllur si qiell pa yj.
Mos kërko dot prehje në skutat e kohës së egër,
Ajo është rrjedhë që gllabëron kujtimet, pa emër, pa zë të shenjtë.
Në këtë rrugë ku jeta puth vdekjen pa ndalim,
Vetëm dashuria mbetet, një gjurmë në rërë, një psherëtimë.
Jeto, o shpirt, si kandil që digjet për një çast të bukur,
Se vdekja nuk vjen për të marrë – veç për të të kthyer në pluhur të lumtur.
#lejohetshpërndarja
#ndalohetkopjimi
Poet i panjohur
Një frymë dua të fal, pa emër, pa hijeshi,
Si puhizë që venitet në mes të një qetësie.
As loti im s'ka emër, as zëri im nuk thërret,
Një jehonë që tretet, në askund e përjetësi.
Ç’është kjo botë? Veç një grackë ëndrrash të humbura,
Unë mbetem pa formë, si kujtimi në vetmi.
Në gjoks mbaj fjalë që kurrë s’i nxora në dritë,
Ato vdesin brenda meje, si petale në harresën gri.
Mos kërko emrin tim, se as unë nuk e di më,
Një kalimtar në hije jam, që harroj të kujtoj se kush jam tani.
Gjithçka që kam – një shpirt që dhemb pa fund e pa cak,
E dua ta jap, pa kërkuar as kthim, as çmim, as lavdi.
Nëse më sheh një ditë, mos më pyet për gjurmë,
Sepse dhe hapat e mi, si erë, shuhen pa lamtumirë.
#lejohetshpërndarja
#ndalohetkopjimi
Trishtim për Gazën
Era më sjell fjalë të fikura në tym,
nën hije të gurëve – zemra digjet me dhimbje.
Në rrugët e prishura, ku heshtja bën roje,
çdo hap është kujtim i një jete që s'ka kthim.
Qielli i plagosur vajton me re të zeza,
dhe deti s’mund t’i shpërlajë mëkatet me kripë.
Fëmijët pa emër shikojnë larg, të humbur,
si të ishin yje të shuar pa dritë.
Në prehrin e natës bën fole dëshpërimi,
çdo agim lind si një premtim i thyer për paqe.
Nën dhe, lutjet prehen si farë pa shpresë,
dhe zërat e tyre shkojnë në qiell, si rrëfim.
Gaza, një plagë që hapet e s’mbyllet kurrë,
një gjëmë që hesht, por s’mbytet dot në harresë.
Në një botë të shurdhër, ku asgjë s’dëgjon klithmën,
a ka shpëtim për ata që më nuk kanë shtëpi?
Përgjërimi endet si flutur në zjarr,
dhe çdo flatrim tretet në hije të trishtimit tim.
Ti, që sheh e hesht: mos e harro kurrë,
se në çdo rrënojë fle një ëndërr që digjet në pritë.
#lejohetshpërndarja
#ndalohetkopjimi
Trashëgimia e diturisë
Në qetësinë e natës, mbi fletë të harruara,
Frymon një zë i heshtur, nga kohë të përflakura.
Një libër i vjetër me kapakë të pluhurosur,
Tregon rrugëtimin e dijetarëve të varrosur.
Aty ku hije mendimesh përplasen në terr,
Ku shpresa thuret me dëshira që djeg shpirtra nën erë,
Ata që lexuan, që shkruan, që ëndërruan pafund,
Jetojnë në çdo faqe, në çdo shkronjë të fundosur thellë në kujtim.
Por, o shpirt i gjallë, mos u dorëzo në stinë të trishta,
Mos i lër ëndrrat të bien si gjethet e brishta.
Dituria është zjarr, është dritë e pashuar,
Një pishtar i shenjtë për të shpëtuar njerëz të harruar.
E çdo pengesë që sot e mban brenda si barrë,
Mund të bëhet një gur në murin e nesërm, për errësirën një varr.
Sepse e kaluara nuk është prangë, por thesar,
Një udhëzues për shpirtin kur e vetmja dritë është larg.
Trashëgimia jonë nuk është thjesht kujtim,
Por forcë që lind aty ku shpresat bëjnë rimë.
Lexo, mendo, beso në çdo rresht që zgjon mall,
Sepse fjala e mençur është si drita në mëngjesin e parë.
Nën qiellin e errët, dhembjet do të kalojnë,
Fjalët që mbjellim në zemra do të lulëzojnë.
E nëse bota tundet nga furtuna dhe ndarje,
Dituria mbetet një urë — pa fund, pa mbarim, pa harrje.
Kjo është trashëgimia që s'mund të humbasë,
Një pishtar në zemrën e çdo kohe që kalon pas.
Ndaj, ec përpara, edhe kur jeta të të rrëzojë,
Se fjala dhe dija, vetëm ato, nuk të tradhtojnë.
#lejohetshpërndarja
#ndalohetkopjimi
Kasida e vjeshtës
O vjeshtë, fëshfërimë e heshtur në degë të lodhura,
Kur gjethet bien si lot të humbur në faqe të zbehura,
Një nga një shkunden ëndrrat e verës, të venitura,
E tokës i kthehen si kujtime të paharruara e të trazuara.
Era shket ngadalë, puth lëkurën e drunjve plakë,
Si dorë që lamtumirën ia jep një zemre të mpakë,
Mbi rrugët e vetmisë, një melodi e mjegullt dëgjohet,
Ku në çdo hap të peshuar zemra të rëndohet.
Qielli zbret me re të hirta, si perde e hidhërimit,
Dhe zogjtë mërgimtarë shpërndahen nën thirrjen e largimit.
Ah, ç’braktisje e butë, si një këngë e harruar,
Kur çdo pemë rri e vetmuar, në kujtime ngatërruar.
Aromë e shiut ngjitet në ajrin e ftohtë të mëngjesit,
Si një kujtim i hidhur nga vitet e shkuara të shpresës.
E unë, nën pemë të zhveshura, si një shpirt i vetmuar,
Në rënien e gjetheve ndjej zemrën që po më sheh duke shkuar.
O vjeshtë, e bukura e trishtë që zemrat i rrëfen,
Kur çdo fillim e mbyll me një fund që plagët i kthen.
Ah, mall i ëmbël për gjithçka që kurrë nuk qëndron,
Në çdo fletë të rënë, një copë shpirti më rrëmben e më shkon.
Një kasidë për këtë kohë që ndjenjën e drithëron,
Kur njeriu me heshtjen e natyrës përherë bashkëbisedon.
E diellit të vakët, ndër retë që humbet pa reshtur,
Që plagën e dashurisë, si vjeshta, ta shuaj në përgjumjen e heshtur.
#lejohetshpërndarja
#ndalohetkopjimi
Sytë e shpirtit
Në zgrip të agimit, ku heshtja bie si re,
shpirti endet i zhveshur, pa udhë e pa atdhe.
Dy liqene të hirtë, sy që fshehin rrathë kujtimesh,
ku shpresa mbytet qetë, si gjethet në një rrëke.
Mjegulla e natës mbi to thur perden e rënduar,
drita thyhet brenda saj, si ëndërr pa rrugëzgjidhje.
Dhimbja, gur i heshtur në thellësitë e shpirtit,
lotët rrjedhin fshehur, si ujë nëpër humbje.
Shikimi – një pakt i thyer, një udhë drejt humbjes,
qyteti i kujtimeve mbetet hije në çdo kthesë.
Dashuria – një këngë e humbur, jehonë e venitur,
në rrënojat e vetmisë, një kërcim i mbramë i shpirtit.
Koha nuk matet me orë, por me yje të shuar,
plagët e shpirtit bëhen net të pafundta në errësirë.
Sytë nuk kërkojnë dritë, vetëm prehjen e heshtur,
të mbyllen për të gjetur paqen në terrin e fundit.
Në muzg përjetësisht, digjet shpirti ngadalë,
si qiriri që tretet, veç për t’u kthyer në hi dhe mall.
#lejohetshpërndarja
#ndalohetkopjimi
Këpucët
Këpucët e vjetra mbajnë gjurmë të rrugëve që sytë s’i shohin,
Por s’do të thotë se çdo hap mbi to shënon plagë që të njohin.
Në çdo lidhëse, një udhëtim, në çdo thembër – një peshë e rëndë,
Por unë, i zbathur në heshtje, ruaj një rrëfim në zemrën që më dhëmbë.
S’më duhet thinjë që mendimet e mia të jenë të thella si deti,
Kush pa plagë në flokë s'do të thotë se pa stuhi s’i ka kaluar vjeshtët.
Në xhepa të fshehta mbaj lotët, gëzimin e kam veshur në shpinë,
Me të vuajturit hesht – e buzëqeshjet e mia kurrë s’i kam shitur lirë.
Rrugët që kam shkelur s’i njohin këpucët që ti mburresh t’i tregosh,
Se ndonjëherë hapat e humbura janë më të thella se çdo rrëfim bosh.
#lejohetshpërndarja
#ndalohetkopjimi
Vjeshta zbret ngadalë, me gjethe që puthin tokën e shkretë,
Në shpirtin tim, një pranverë e largët më flet.
Frymën ma zë ajri i ftohtë, si kujtim që s’plaket,
Çdo erë më pëshpërit një emër, që koha ma vret.
Në degë të zhveshura mbështillet trishtimi si vel,
Në rrënjë të thella të zemrës një lulëzim po tret.
Aty ku shiu përplaset si lotë të pa rënë
Aromë lulesh të prillit kujtesa ma qaset përjetë.
Nëpër pluhur të arit, nga gjethet që vdesin ngadalë,
Një pranverë e përjetshme në zemër ende rrënjët m’i mban.
Edhe kur vjeshta fshinë çdo gjurmë të së djeshmes me lot,
Lulëzoj brenda meje, si lule që mërgimin e njeh.
Mos pyet, ç’janë këto stinë që ndeshen në shpirt të vrarë,
Vjeshta është mahnitëse kur në zemër mban pranverën e parë.
#lejohetshpërndarja
#ndalohetkopjimi
Për Nënën
Oh, nënë, ylli im i parë që shkëlqeu në agim,
Si hëna që përhap dritë mes netëve në burim.
Ti ishe burimi im, det i thellë i qetësisë,
Por tani më flet vetëm heshtja e kujtimit të largësisë.
Hëna më shikon netëve, e ftohtë, pa mëshirë,
Ajo që dikur na lidhte, tani m'i përshkon plagët si thikë.
Unë eci në këtë rrugë të zbrazët e të gjatë,
Ku hapat janë kujtime që s'duhet të harrohen kurrsesi në natë.
Nënë, a më ndjen kur ngrihesh në qiellin e largët?
Hëna më flet për ty, në një gjuhë të fshehtë e të qartë.
"Jetën e saj e dha si dritë për shpirtin tënd të ri,"
Më thotë hëna çdo natë, dhe zemra më digjet përsëri.
Sa herë shikoj hënën, të kërkoj ty në dritën e saj,
Një vegim që rrëshqet, por nuk vjen kurrë më afër, nuk rri.
Fytyra jote ndriçon qetë, si ajo në netët e plota,
Një ëndërr e ftohtë, ku zemra endet me lota.
Ku është ajo dorë që fshinte lotët pa fjalë?
Ku është ai zë që shuhej butësisht si dallgë?
Vetëm hëna e bardhë në qiell më rrëfen pa zë:
"Dashuria e nënës është një hije që kurrë s’vdes."
Nënë, tani hëna është dëshmitarja ime e vetme,
Një mikeshe e heshtur, e cila më mban në ëndrra të rreme.
Por unë të kujtoj si një yll që s'u shua kurrë,
Sepse edhe në errësirë, drita jote jeton përmbi gurë.
Oh, hënë, ç’është kjo brengë që shpirtin ma këput?
Në çdo rreze të ftohtë, unë e dëgjoj nënën duke m’u lutur:
"Jetë të japësh gjithmonë, edhe kur më s’jam këtu,
Si hëna që ngjitet përherë, qoftë qielli i zymtë a blu."
Kështu, unë eci me hënën dhe me ty në zemrën time,
Në një kasidë që mbart dhimbje, por s’lejon harrime.
Sepse në dashuri s’ka fund, as vdekje, as largësi,
Kur zemra e një nëne jeton përgjithnjë në një dritë që s’di të zhbëhet kurrsesi.
#lejohetshpërndarja
#ndalohetkopjimi
A e ke ndier ndonjëherë?
A e ke ndier ndonjëherë, shpirtin copëtuar,
Që lot s’i dalin më, zemrën e kanë harruar?
A ke çmendurinë ndjerë, pa dot qeshur fare,
Kur çdo gëzim tretet si një hije nate të vrarë?
A të erdhi një çast kur ndjenjat s’kishin emër,
Kur boshllëku të përpiu si mur pa asnjë themel?
A e ke provuar të shfrysh gjithë atë brengë,
Por veç britmë e brendshme të mbetet në shteg?
A je ndezur ndonjëherë, i tërbuar, me zjarr,
Por në heshtje e mbajte, derisa u bë varr?
A ke dëshiruar të thuash të vërtetën e shpirtit,
Si hije e një frike nate, që dhembja ta shtypi?
A të kanë thënë ndonjëherë, "njeri je dhe ti,"
Se ndjenjat na lidhin, na falin dhe liri?
#lejohetshpërndarja
#ndalohetkopjimi
Në jetë një mijë halle mund t’i kesh përmbi supe,
Po shëndeti kur ikën, çdo hall tjetër shuhet.
Në trup si kurorë që vetëm i sëmuri e njeh,
I shëndoshi s’e çmon, veç kur dhimbja mbërrin e rreh.
Pasuri e lavdi, ç’vlerë kanë pa jetë?
Kur zemra s’rreh fort, çdo dëshirë tretet qetë.
I sëmuri lutet për një ditë me shëndetin dhuratë,
Se çdo frymë me mund dhuron shpresë të thatë.
Ah, e shëndetit kurorë nuk e sheh kurrë ai,
Që netët i kalon pa ankth, në terr e në zi.
Falëndero çdo çast kur dhimbja s’të lodh,
Se veç ai që rënkon, e di sa rëndë bie kjo sprovë.
Imam Shafiu ka thënë me fjalë të arta:
Kurorë mbi trupin tënd – është shëndeti që të ndan nga e zjarrta.
#lejohetshpërndarja
#ndalohetkopjimi
O njeri!
Pse shfleton faqet e hijeve të djeshme?
Si hijet e mbrëmjes që treten në mugëtirë,
ditët e shkuara s’kthehen më, veç zvarriten brenda teje
si pëshpëritje të lodhura, të ankthshme.
Gjethet e rëna s’janë humbje, por pjesë e udhëtimit.
Nëse vazhdon t’i mbledhësh ato kujtime si relike,
pema e jetës tënde s’do njohë më pranverë.
Mos e mbyt pemën në lotë!
Se era që fryn sot është ndryshe nga e djeshmja,
e në gjoksin e saj mbart farëra të reja.
O njeri!
Jeta është rrugëtim përmes stinëve që s’pyesin për ne.
Erdhën furtuna, do të vijnë përsëri,
por pema mbijeton, veç nëse krimbi i së shkuarës e bren nga brenda.
Ah, ato kujtime që thithin shpirtin si rrënjë të kalbura…
Mos i ushqe ato krimba me trishtim!
Lejo frymën e sotme të jetë ilaç për plagët e brendshme.
Nëse nuk i jep vetes leje të harrosh,
si do i lejosh rrezet e dritës që kërkojnë të hyjnë?
Lëre shpirtin të pijë nga burimet e reja,
nga ujërat që rrjedhin e kurrë s’kthehen mbrapsht.
Sepse ai që mbetet rob i së kaluarës,
s’do të njohë kurrë qetësinë e erës që sjell nesër.
#lejohetshpërndarja
#ndalohetkopjimi
Koha kalon si erë, pa zë, pa fjalë,
S'dihet ku ikën, as pse s’ka ndalë.
Jeta një rrugë e heshtur në terr,
Një hap i humbur që s'kthehet asnjëherë.
Yjet shuhen ngadalë në qiellin gri,
Endërrat treten, si shiu në gji.
Në zemër mbetet veç hidhërim,
Një shpresë e vyshkur – trishtim.
E nesërmja vjen, por s’ka më fuqi,
Malli për kohën nuk gjen strehë në gji.
Çdo çast që iku, një plagë në shpirt,
Kohë e paepur, gjithnjë në arrati.
#lejohetshpërndarja
#ndalohetkopjimi
Mirëmëngjesi, botë, që zgjohemi bashkë,
Me rreze të arta që qiellit i japin flakë.
Mirëmëngjesi, njerëz, me shpresa të reja,
Çdo ditë një dhuratë, çdo hap një histori.
Fryma e agimit fshin netët e gjata,
Zhgënjimet e vjetra i tret nëpër nata.
Një fillim i ri për çdo shpirt që kërkon,
Një yll i ndritshëm që rrugën tregon.
Mos ki frikë nga rrugët e panjohura, të reja,
Në çdo sfidë fshihet një urtësi e rrallë, e vlefshme, e thellë.
Çdo rënie, mësim; çdo humbje, një shans,
Jeta është vallëzim mes dritës dhe natës.
Largoje ankthin, lëre të shkojë,
Me buzëqeshje në shpirt fillo ta jetosh.
Sepse çdo agim është një këngë e re,
Një melodi që vetëm zemra e ndjen.
Mirëmëngjesi, botë, mirëmëngjesi, Ti!
Ti që lufton, edhe kur dita s’bëhet siç di.
Zgjohu me dritën, bëhu vetë shkëlqim,
Se brenda çdo ëndrre fshihet një shpëtim.
Mirëmëngjesi, botë, mirëmëngjesi, njerëz,
Në zemrën e çdo njeriu, një yll rri ndezur.
Sot është e jotja – mos e lër të kalojë,
Jetoje me zemër, zemrën lëre të rrojë.
#lejohetshpërndarja
#ndalohetkopjimi
Në emër të Ligjit
Britmat treten, në heshtjen e natës,
në hijet e mureve, të ftohta si akull,
ligji shkruhet me duar të gjakosura
dhe drejtësia vesh maskën e verbërisë.
Një nënë rrëzohet, krahët i thyhen,
se guxoi të kërkojë fjalën e saj.
Një fëmijë rritet në pranga të frikës,
me shikimin që s'kupton pse qielli s'ka diell.
Në emër të ligjit, liria përgjaket,
me letra të vulosura që vrasin shpresën.
Prej buzëve të mbyllura, kënga mbytet,
zemra flet, por zëri s’arrin dot larg.
Gjethet e vjeshtës, si fjalë të padëgjuara,
bien dhe treten mbi tokën e pluhurosur,
ndërsa çdo hap përpara bëhet gjurmë e rëndë
në një rrugë pa kthim, ku drejtësia humbet.
Kush i dha të drejtën dhimbjes të sundojë?
Kush i shiti buzëqeshjet për heshtjen e ashpër?
Ligji, thonë, është mburojë e të pafajshmëve –
por muret e burgut u bënë kulla të heshtura.
Një engjëll pa krahë endet nëpër errësirë,
në kërkim të një drite që s’e gjen kurrë.
E jeta rrokulliset, e zhveshur nga dinjiteti,
sa herë që zemra e njeriut bëhet letër e grisur.
Por sytë, që kanë parë gjithë këtë rrënim,
fshehin ende një fije të hollë guximi –
se edhe në natën më të gjatë të padrejtësisë,
ka një agim që pret të shpërthejë në flakë.
Në emër të njerëzimit, jo të ligjit,
në emër të atyre që s'dinë të dorëzohen,
do shkruajmë një këngë për të gjithë ata
që me shpirtin e tyre thyejnë çdo prangë.
#lejohetshpërndarja
#ndalohetkopjimi
Aty ku qielli puth tokën pa zë, në majat e maleve,
Më digjet shpirti si yll që shuhet në netët pa hënë.
Si fushë e pafund që përqafon erën me mall,
Kështu zemra ime të kërkon, i humbur, mes reve që s’kanë kthim.
Valët e detit i flasin vetmisë sime me zëra të largët,
Çdo dallgë një përshëndetje, një mall i pashuar për ty.
Ujëvarat derdhen bashkë me vajin tim, rrjedhin drejt humnerës së kohës,
Çdo pikë ujë një psherëtimë, një kujtim që s’venitet kurrë brenda kokës.
Zogjtë e mëngjesit e thurin emrin tënd me tinguj të trishtë,
Sepse dielli pa ty është i verbër dhe dita një premtim i rremë.
Hëna e zbehtë i merr në gjirin e saj netët e mia të trishtuara,
Dhe unë, rob i mallit, të pres si bari që pret vesën e parë.
Kudo që shkoj, hija jote më ndjek si një shteg i fshehur në pyll,
Ti je burimi që etjen ma ndjell e kurrë s’e shuan plotësisht.
Oh, të kisha krahë, të bëhesha zog e të fluturoja në buzët e tua, aty ku ndodhesh,
Veç një çast të jetoj atje ku zemra jote troket si pranverë, të qëndroj mes hojesh.
Në këtë gazel, çdo fjalë është një rrënjë në dheun e shpirtit,
Dhe çdo varg një pikë shiu që shpreson të çelë një lule dashurie.
#lejohetshpërndarja
#ndalohetkopjimi
Kërkoj një dritare shprese,
Në muret që kanë ngritur!
Disa mure janë si njerëz,
E disa njerëz janë si mure!
Nuk do kërkoj më dritare
Shpresa gjendet në shpirti tim!
Në shpirtin tim nuk ka mure,
Në shpirtin tim ka vetëm liri!
#lejohetshpërndarja
#ndalohetkopjimi
Mall
Në dritë të hënës tretet fjala, si lot që s’thahen kurrë,
Në zemrën time mall i fshehur, si plagë që s’gjen shërim asnjë burrë.
Era m’i kthen kujtimet prapa, si gjethet nën shi,
Çdo hap i humbur mbrëmjes së shkruar më ngjan si një ëndërr gri.
Ku je ti, që zëri yt për mua është strehë dhe zjarr?
Ç’bëra unë që heshtja jote, përgjakur, më ngjan si varr?
Shpirti i vetmuar i natës qan në krahët e yjeve larg,
E unë pa ty, rob i mallit, pyes ku shkon ky ankth i gjatë.
Se jeta pa ty është këngë e prishur, poezi pa rimë,
Në çdo minutë që s’të kam pranë, gjëmoj si dallgë pa bregtim.
Nëse në një agim të largët më pret me sy të njomë,
Do të vij unë, dashuri, mallin ta shuaj me përqafim të ngrohtë.
#lejohetshpërndarja
#ndalohetkopjimi
Ajo
Provoi sytë t’i mbyllë, në ëndrra të gjejë hijen e saj,
Por çdo kujtim e trembi – mos vallë sytë më s’i hapte pastaj?
Mall i rëndë si gur mbi gjoks, fryma ngec si në teh,
Si ai që mbytet në det, kërkon frymë por s’gjen preh.
Çdo natë e çdo ditë në heshtje, mallin për të e përpin,
Si dallga që s’tërhiqet kurrë, zemra veç zë e thërret: "Ku je ti?"
Në tingullin e zërit të saj ishte bota që shkoi,
Tani çdo sekondë pa të, është përjetësi që s’mbaroi.
Frymën ma kthe, o zë i humbur, se po tretet ky shpirt,
Me mallin për ty, në çdo çast po vdes, e në çdo çast rilind.
#lejohetshpërndarja
#ndalohetkopjimi
Sa herë kujtimi yt si hije natën më përqafon,
Zemra ime, si qiriu në errësirë, ngadalë përvëlon.
Fjala jote u shua, por tingulli i saj s'më braktis,
Në boshllëkun e shpirtit, çdo tingull tjetër zë humbet, shurdhon.
Çfarë malli na dhe, që as koha s’e fashit në udhën e saj,
Një rrugë pa kthim, që me ëndrra të thyer më mundon.
Përse ky qiell çdo mbrëmje në ngjyrë loti po laget?
A thua yjet ndjejnë dhimbjen që njeriu s’e përballon?
Në çdo gjurmë të lënë, ti je i gjallë, je ende këtu,
Por prapë larg, në atë vend ku askush më nuk dëgjon.
Veç kujtimet na mbetën, si hije në shpirt që digjen,
Si petale trëndafili që era me vete i largon.
O ti që ike, në heshtjen tënde më lë pa fjalë,
Më jep një shenjë, qoftë dhe në ëndërr, që shpirti të qetësohet, të pushoj.
#lejohetshpërndarja
#ndalohetkopjimi
Për Delvinën
Në krahët e Delvinës, sot hëna mbledh netët e bardha plot zjarr,
Mbi çatitë e heshtura vallëzojnë kujtime si hijet mbi një varr.
Pemët përkulen nga malli, si dashnorë të vonuar në pritje,
E lumi nëpër gurë psherëtin, me një këngë pleqsh po ngjiret.
Vajzat dikur pikonin si vesë nga degët, me flokët era lozte pa fund,
Djemtë, si zogj të çartur, nëpër rrugë kërkonin një ëndërr t’i shkund.
Ah, koha dikur rrinte pezull, e qyteti rrëfehej në lojë,
Tani, rrugët bredhin të zhveshura, pa zë, pa këngë, pa gojë.
Të fundit yje po bien, si lot nga sy të përgjumur, larguar,
Dhe toka e bekuar e Delvinës mbetet në heshtje, harruar.
Çdo rrënjë, një pëshpëritje e vjetër që nata e mban në gji,
Por në ag, era e ngre dhe shpërndan gjithçka që s’do kthehet më aty.
Një qytet, si një trëndafil i vyshkur, me petale të shkapërderdhura,
Secili që largohet, lë një plagë, dhe vendlindja mbetet e zbrazur, e rënduar.
Por sytë e atyre që ikën, në ëndrra përherë të kërkojnë,
Dhe zemrat, o Delvinë, në mërgim, si gurët e tu, po rëndojnë.
Kushdo që kthehet, të gjen si një hije që dritën s’e njeh,
E megjithatë, çdo shpirt që të don, ty të mbart përjetë me vete, s’të le.
#lejohetshpërndarja
#ndalohetkopjimi
Delvinë
Në gjirin tënd, Delvinë, shpirtin e fsheha nën streh,
Aty ku dielli përkëdhel malet, burimet rrjedhin me nge.
Aty ku gështenjat fëshfërijnë, e fiku krijon strehë,
Në udhëkryqe hijeprera, çdo pemë një rrëfenjë.
Djemtë me duar pluhurosura dikur loznin në shesh,
E vashat, si këngë e lehtë, lanin brigje në mëngjes.
Ah, zogjtë i këndonin pranverës, për rrugët mbushur me zë,
E sot, veç heshtja i lutet natës, të mbajë një tjetër fjalë, të rëndë.
Sa emra të nderuar nxore, si yje që ndriçojnë pa fund,
Por koha e mprehur si thikë, çdo rrënjë tënden, ngadalë, po e shkund.
Flladi që frynte dikur nga mali, si mall i mërguar sot ndalet,
Të marrin çfarë munden, një nga një, e toka jote qetshëm zbrazet.
Ku janë ata që ëndërruan, dhe ndër yje shtëpitë ndërtuan?
Në degë të holla kujtimet varen, si frytet që vonë piqen e s’mbahen.
Një dashuri e heshtur për ty, Delvinë, përherë do të mbetet e gjallë,
Edhe kur era përplaset në shkëmbinj
dhe shpirti i qytetit nuk çan më përballë.
Me gjuhën e mallit, në gazel kjo zemër ty të thur këngë,
Se largësia dhe heshtja, Delvinë, të kanë rrëmbyer në përqafim të gjatë, të rëndë.
Flladi i malit dikur freskonte çdo fole,
Sot rrjedhin kujtimet e vjetra, si kroje që thahen pa pyetur, pse.
#lejohetshpërndarja
#ndalohetkopjimi
Vitet që shkojnë ulen mbi supe si pluhur i rëndë,
Në flokë të thinjur shkruajnë urti që zemra nuk e ndjen me askënd.
E kupton tani: shigjetat e botës, mëkatet e shpirtit të lirë,
Janë mësime të dhimbshme, që burrëria i mban në shpirtë.
Rinia shkoi si një hije, me buzëqeshje që i rrëshqitën kohës,
Por urtësia mbërriti vonë – dhuratë e hidhur e lojës.
E prapë, zemër e lodhur, ti këndon për atë fëmijëri,
Në thjeshtësinë e saj, fshihej e vërteta, një përjetësi.
#lejohetshpërndarja
#ndalohetkopjimi
Fjalë që fluturojnë në pluhur
Në raftet e heshtura, librat mbledhin pluhur,
si fjalë të lëna pezull në ajër, pa krahë,
pa një zemër që t’i mbajë gjallë.
Kapakët e tyre i përpijnë netët e vetmuara,
faqet i zbehin kujtimet e fjalive të lexuara dikur,
por tani askush nuk vjen t’i zgjojë.
Fjalët janë të ngujuara në burgun e heshtjes,
fjalë të uritura për sy që dinë të lexojnë,
për duar që ulen ngadalë mbi letër
si mbi ballin e një miku të vjetër.
Por lexuesit kanë ikur,
humbur në dritat e ekranëve,
ku çdo gjë duket e shpejtë, e shkëlqyer, e lehtë—
pa peshë, pa rrënjë, pa kujtim, pa vlerë.
Librat shtrihen si shpirtëra të braktisur,
dhe çfarë vlere ka një histori që askush nuk e dëgjon?
Çfarë kuptimi mbart një varg, nëse sytë që do ta deshifronin,
kanë mbyllur perdet e shpirtit?
Në këtë heshtje të rëndë, librat presin,
jo për famë, as për lavdi,
por për një zemër të vetme që kupton,
që lexon me shpirt e jo thjesht me sy.
Ndoshta një ditë dikush do vijë,
do hapë një libër si një plagë të vjetër,
dhe në faqet e tij do gjejë vetveten—
atë që kishte humbur përgjatë viteve.
Por deri atëherë, librat do heshtin,
si gurë të harruar në rrjedhën e kohës,
duke pritur—të harruar, por të pavdekshëm.
#lejohetshpërndarja
#ndalohetkopjimi
Dhëmb si dreqi,mike!
Si lapsi rënkues kur gabon
E gabimin sado që ta fshij
Faji i mprehtë letrën shpon.
Në heshtje qaj në fshehtësi
Larg nga njerëzit vrarë njësoj
Si burrat kur vriten nga një dobësi
Të jem shpresë e të mos vajtoj.
Dhimbjen kush ma di
Përveç të miat duar
Duar që fshijnë dhimbje
Duar që qajnë për mua.!?
#NdalohetKopjimi
#Lejohetshpërndarja
Në dashuri të dy dyshuam
Dyshimi zuri vend në zemër
Besimi, sa shpejt u largua
Po vallë,në shpirt pse ajo la emër ?!
Gjaku shpejt na u ftoh
Edhe pse vullkanë jemi
Në qershor jetojmë si nëntor
A mund shkrihen dy botë ekstremi ?
Me lotë të fshehur buzëqeshim
Trishtimin nuk ja falim askujt
Emrin tonë e takojmë në shpirt
Në shpirt takohemi në botën e askundt.
........
Në errësirën e natës, ku hëna s’guxon të shfaqet,
Malli yt më ther, zemra ime s’di si të qetësohet.
Era përplas dritaret, duke rrëfyer fjalë të harruara,
Në çdo pëshpëritje, kujtimet e vjetra më lëndohen.
Dimri vjen si një plak me shpirt të ftohtë e të rënduar,
E shpirti im, si një dëborë e brishtë, fillon të shembet.
Fjalët e tua, dikur strehë e ngrohtë në kohë vetmie,
Tani janë thinjur, si flokët e natës që kurrë s’harrohen.
Në këto netë pa fund, as yjet s’kanë dritë për mua,
Veç trishtimi, i pashpirt, çdo çast po më rrethon.
Do të vijë pranvera, thonë; çdo dhembje do të fashitet,
Por në thellësi të shpirtit, ky dimër përjetë do të mbetet.
#lejohetshpërndarja
#ndalohetkopjimi
Delvinë, moj e bukura Delvinë
Në mes të maleve të larta e fushave të gjera,
Delvinë e bukur, zemra ime rreh përherë për ty,
nën hijen e ullinjve, atje ku puhiza të përkëdhel lehtë,
nëpër ato shtigje që nën hapat tanë ranë si përrallë e lashtë.
Eh, si qajnë malet, si qan dhe Kalasa e qetë,
për bijtë që i mori larg dheu i huaj,
me shpirt të copëtuar nga malli për gurët, për pragun e vjetër,
për fjalët e nënës, që si det i thellë derdhen në çdo mallëngjim.
Delvinë moj, kala e gurë, moj lis që s’bie kurrë,
ç’bënim netëve, kur yjet rrinin pezull në qiellin e kthjellët?
Kush pi sot ujë të ftohtë nga krojet në fshatrat rrethuar me gjelbërim,
kush i numëron drurët e arrës, a gjethet që bien me dhimbje në agim?
Të kujtoj dhe aromën e rigonit të tharë nën diell,
të kujtoj dhe rrëfimet e pleqve rreth zjarrit, të pashuar,
të kujtoj dhe zërin e klarinetës që këndon për trimat e larguar,
për çdo gur, për çdo zog që ikën dhe kthehet pranverave.
E ne që ikëm, si zogjtë e korbit mes qiellit të huaj,
çdo fije bari atje na ther në shpirt e na thërret si një kujtim,
na grish Delvina me gjelbërimin e saj të përjetshëm,
si një nënë që pret bijtë të kthehen pas një kohe të gjatë.
Në çdo hap, në çdo fjalë që flasim larg, në çdo shikim të humbur,
kemi një copëz Delvinë në brinjët që na ther me mall,
kemi në zemër gurin e vendlindjes, pemët e kodrave të njoma,
dhe nën atë qiell të kthjellët do mbetemi përherë fëmijë të saj.
Dhe për ata që mbetën, për ata që nuk e lanë kurrë,
ju që mbani gjallë erën e ullinjve, fushat dhe malet e lashta,
qoftë për ju ky mall, kjo këngë e dhimbshme, kjo dashuri që s’vdes kurrë,
për ju që ende thërrisni: "Delvinë, moj e bukura Delvinë!"
#lejohetshpërndarja
#ndalohetkopjimi
Në majën e malit, ku era fryn lehtë,
Vështrimet e mia humbin drejt teje,
Në gjirin e fushës ku lumi këndon,
E hijet e lisit kujtimet më ndjejnë.
Të kërkoj, moj e bukura ime,
Si zog mali që qiellin kërkon,
Në gjethet e dushkut, në hije të thella,
Ku shpirti yt heshtur këngën këndon.
Ah, si të dua, moj e bukura ime,
Në brigjet e detit ku rrezet lozin,
Në këngët e valës, në zërin e grykës,
Të thërras unë natë e ditë në kujtesë.
Fushat e blerta rrethuar nga yje,
Porsi flokët e tu, të butë, të artë,
Më mbajnë peng e më shkojnë larg,
Si vasha në valle, si gjurmë në baltë.
Dhe borziloku që fshati e mbjell,
Më kujton erën e trupit tënd,
Si puhiza e lehtë në mugëtirë,
Që kalon përmbi gurin e rëndë.
Ah, në këtë dhė ku gjaku i lashtë,
Rrjedh nën rrënjët e pemëve fisnike,
Kujtohem për ty, për buzën e ngrohtë,
Që s’pati frikë nga stuhitë e dhimbjes.
Tani mbetem vetëm, si guri në lumë,
Që uji e prek e s’e çon askund,
Dhe malet e ngrira, si zemra ime,
Me dëborë mbuluar, të të mbajnë nën kujtim.
Eja, moj e dashura, si drita në ag,
Në shtratin e fshatit, të prehem pranë,
Ku fusha e maleve të jetë dëshmitare,
E kësaj dashurie që asgjë s’e ndan.
....
Mall për ty
Në këtë natë të zbrazët, pa dritë, pa ngjyrë,
më përpin ky mall, më bën të vuaj në tërësi,
m’u tret shpresa nën qiellin e ngrirë,
për një përqafim që s’erdhi kurrë tek ti.
Si era që vjen e ikën me vrull,
zemra më dridhet, me dhimbje e zjarr,
ëndrrat më ndjekin si hije në prush,
por krahët e tu nuk i ndiej më pranë.
Si një udhëtar që s’di nga shkon,
në këtë natë të largët e të shkretuar,
më djeg ky mall i thellë, i pangopur,
për një përqafim që kurrë s’u harrua.
#lejohetshpërndarja
#ndalohetkopjimi
Në largësinë e mbrëmjes së heshtur,
zëri yt shpërndahet si kujtim i fjetur,
si frymëmarrje e lehtë mbi zemrën e ngrirë,
që mban gjurmët e mungesës tënde të thellë.
Muret e ftohta më përqafojnë,
dritaret e zbrazëta përpiqen të mbajnë
hijeshinë e fytyrës tënde, siluetën e munguar,
një dritë e shuar, një yll i larguar.
Çdo hap që hedh është një peshë në shpirt,
si një hije e gjatë që s’dashuron dritë.
Të kërkoj në zëra që s’njohin emrin tënd,
në frymën e erës që trazon këtë vend.
Nëse dëshirat kishin krahë të më çonin te ti,
do të fluturoja mbi netët pa fund, pa frikë,
do të zbrisja atje ku zemra ka premtuar,
se në çdo largësi, ne gjithmonë do të takoheshim prapë.
Dhe kur largësia bën që fjalët të treten,
unë të pres në heshtje, në mallin që djeg,
me shpresën se dielli do lindë përsëri,
dhe largësia, një ditë, do të shndërrohet në hi.
#lejohetshpërndarja
#ndalohetkopjimi
O shkronja të zeza
Që dritën e syve vjedh
Jepi zemrës laps
Të shkruajë atë që ndien.
Një copë të shpirtit
Në çdo fletë të bardhë,
Të ndiejë dhembjen time,
Si hije që s’e ndan.
Letrës shkroja fjalët
Që nata i mbulon,
E në qetësi t’errët
Pikëllimi rrjedhon.
Për çdo fjalë të humbur,
Për çdo ëndërr pa zë,
Në vargje të thurura
Përherë të jetojë.
O shkronja të zeza,
Që digjni me mallkim,
Në heshtje vargjet zbrisni,
Si shiu me rimë.
Jepi zemrës fjalë,
Të flasë pa frikë,
Të shpërthejë brenda natës,
Si ylli që ndrit.
Ndër fletë të bardha,
Fsheh mendimet zjarr,
Si plaga që rrjedh ngadalë,
Nën hije, qaj pa ndal.
O shkronja të ashpra,
Që dritën e mbyllni brenda,
Lirojeni vargun tim,
Si zogu që fluturon pa brenga.
Me zëra të shuar,
Ju lutem ngadalë,
T’i japim dritë shpirtit,
Të mbushet me zjarr.
Ndaj jepi zemrës frymë,
Le ta ndiejë pa zë,
Se çdo varg i fshehur,
Është shpirt pa emër.
#lejohetshpërndarja
#ndalohetkopjimi
Gjurmë e lehtë si hije mbi lule,
një fije dritë që zvarritet ngadalë,
ëndrrat rrotullohen si valë të qeta në det,
çdo prekje – një flutur që peshon qiellin,
e në buzë, heshtja mbetet e zjarrtë.
#lejohetshpërndarja
#ndalohetkopjimi
Barra më e rëndë është mërzia që të lodh zemrën,
Si gur mbi shpirt, si hije që s’di të tretet.
Në qetësinë e natës, tinguj të heshtur përhapen,
ku kujtimet e largëta, lëndojnë, s'duan të shuhen.
E tretur mes errësirës, shpresa ndalet e ftohet,
një rrahje e lodhur zemre, me heshtjen përqafohet.
#lejohetshpërndarja
#ndalohetkopjimi
U këpute lehtë si gjethe vjeshte,
nga shpirti im, pa thënë asgjë,
si puthje e ftohtë, si rrahje e qetë,
tretur larg, humbur në të.
Mbeta i vetmuar, pa zë e pa fjalë,
si hije në muzg, i humbur ndër net,
me zemrën si pluhur që bie ngadalë,
si shpirti i zbrazur prej dritës së vet.
Ku shkove? Ku mbete, kujtim i larguar?
Në ç’ëndërr të thellë, në ç’qiell të huaj?
Unë pres në agime, i heshtur, i duruar,
me zjarrin e tretur, me plagën që vuaj.
Dhe vjen çdo vjeshtë, çdo gjethe më thotë,
se shpresa u venit si lulja në erë;
e unë të kërkoj, i heshtur, i kotë,
në çdo fllad të butë, në çdo re të zbehtë.
#lejohetshpërndarja
#ndalohetkopjimi
Në stacionin plot
njerëzit shtyjnë njëri-tjetrin,
qeshin, ndërsa nxitojnë,
dynjaja qesh.
......
Nata shtrihet qetë,
yjet ndizen ngadalë lart,
heshtja mbush ajrin.
Në rrugën bosh me drita të zbehta,
hapat tingëllojnë të vetëm,
era fryn ngadalë.
Pagjumësinë ndjej,
fajin s’e ka nata, por zemra
që s’gjen qetësinë e saj.
#lejohetshpërndarja
#ndalohetkopjimi
Sigurisht, ja një poezi me bazë thënien tuaj:
Në zemrat tona ndizen ëndrra,
Si yje të largët, të paprekur,
Por ai që ndien barrën e viteve,
E sheh jetën të zbehet, të tretet.
Në hijet e kujtimeve endet,
Dhe ëndrra hesht në vetmi,
Sepse ai që ndihet i plakur nga jeta,
Ëndërrat i ka humbur përgjithnjë.
......
Në rrugën e dashurisë
Famëkeq u bë pa kuptuar
Duke kërkuar një emër të denjë
Humbi emrin e tij të trashëguar.
Në pabesitë e fshehura me art
Sytë e lanë të shtangur
Zemra i ngriu si uji i acart
U thye siç thyhen dyert e një pragu.
Pabesia qeshi duke vjedhur
Emrit i vendosi një njollë
Me vlerat luajti pa u lodhur
Famëkeq u bë nga një lojë.
Këto rrugë të dashurisë
Mbushur plot me viktima
Ata mbartin lojën e pabesisë
Emrat mbushur njolla njolla.
Koha do bëjë të vetën
Ska ngel emër pa pastruar
Gjithçka do marrë fytyrë tjetër
Zoti gjithçka e ka shkruar.
#NdalohetKopjimi
#Lejohetshpërndarja
Fjalët e nënës
"Një dritë që u ndez por nuk arriti të ndriçojë...
E shoh ende fytyrën tënde, bir,
si një dritë e brishtë,
si një zog që mezi kishte mësuar të fluturonte.
I shoh duart e tua të njoma,
më kujtojnë pemët e njoma të pranverës,
ende të papërkulura nga erërat e jetës.
Ti ishe vetëm katërmbëdhjetë,
vetëm fillimi i një rruge që s’mundi kurrë të hapet.
Çfarë faji kishe ti, bir?
A e di, e pyeta veten mijëra herë
kur trupin tënd e pashë të shtrirë, pa frymë,
në një dysheme të ftohtë shkolle
ku duhej të mësoje për jetën, jo ta humbje atë.
Kush është kjo dorë e zezë
që shkrepi dhunën mbi ty,
kush ia vrau shpirtin më parë
që të shkatërronte edhe tëndin?
A thua ishte një djalë si ti,
një shpirt i njomë, një zemër e rritur pa dashuri?
A e kishte provuar ndonjëherë një përqafim?
Apo vetëm britma, urrejtje dhe dhimbje?
Më thuaj, bir,
a pate frikë kur u ngrite për herë të fundit?
Kur e ndjeve se bota po të braktiste?
A mendove për shtëpinë, për ne, për ëndrrat e tua?
Unë isha atje, duke pritur,
me tryezën plot e një karrige bosh.
Nuk e dija se ai boshllëk do të bëhej përjetësi.
E di që nuk mund të të kthej.
Por nuk mund ta pranoj këtë dhimbje,
këtë padrejtësi që ta hoqi të ardhmen.
Një shkollë që duhet të ishte strehë,
një shoqëri që duhej të ishte mbrojtëse.
Si u bë e gjitha një varr për ty?
Ti ishe dashuria jonë,
pse u bëre viktima e indiferencës?
A nuk e dëgjoi njeri britmën tënde,
a nuk e pa njeri dhimbjen e atij që ta mori jetën?
Sa të verbër jemi ne, prindërit, mësuesit, të gjithë.
Sa të humbur janë ata që nuk dinë më të duan.
Tani mbetem këtu, me zemrën time të copëtuar,
duke të kujtuar në çdo hap, në çdo frymë.
Ti ishe pemë që sapo kishte lulëzuar,
por një dorë e egër ta shkuli rrënjën,
dhe tani unë, si hije e një nëne,
qaj në heshtje,
ndërsa toka përqafon atë që unë s'mundem më.
Një dritë që u shua dhe la pas një natë pa fund."
#lejohetshpërndarja
#ndalohetkopjimi
Kujtimet më zgjojnë shijet e vjetra të rinisë,
si aroma e një gote vere të harruar në vitrina.
Imagjinata më zhyt në thellësitë e shpirtit,
ku detet fshehin yjet që nuk u panë kurrë.
Ëndrrat më vrasin këpucët në sokakun e ftohtë,
si një violinë që qan për meloditë e humbura.
Shpresat lozin me dritat e jetës në udhëkryq,
duke ndriçuar hapat që shpesh harrojnë rrugën.
Ndërsa ne gjuajmë hijet tona të pasqyruara në sy,
duket sikur ndjekim kujtime që s’janë më tonat.
Në pasqyrën e një mëngjesi të heshtur,
fryma jonë ngjan me mjegullën që shfaqet dhe tretet.
Koha, kjo gjëmonjëse e pashmangshme,
na rrëfen përralla që s’i kuptuam në vegjëli.
Gjithçka rikthehet, por jo me të njëjtën ngjyrë,
sepse rrugët që lamë pas janë veç hije kujtimesh.
Në çdo gur të tokës që shkelim,
ruhet një drithërimë e një hapësire të shkuar.
E ndërsa nata na mbështjell me pelerinën e saj,
ne jemi thjesht një fjalë e pashkruar në vargjet e amshimit.
#lejohetshpërndarja
#ndalohetkopjimi
Nën qiellin gri të një Shqipërie të përgjumur,
krimi zvarritet si hije nëpër rrugët e ngushta,
ku çdo hap mbart një sekret të pashprehur,
një thirrje të pafuqishme për ndihmë që askush nuk dëgjon.
Gjaku tharë në asfalt nuk është më shenjë alarmi,
por një njollë që fshihet shpejt, si një gabim në letrën e bardhë.
Nëpër avuj kafeje dhe biseda të vakëta,
fjalët e njerëzve mbartin një peshë të çuditshme:
"Edhe një tjetër vrasje... një tjetër zhdukje...
ç’të bëjmë, kështu është bërë kjo botë.”
Një ndjenjë e ftohtë përzihet me avujt e mëngjesit,
indiferenca ngjitet në lëkurë si një pluhur i padukshëm.
Fëmijët luajnë aty ku hidheshin bombat e djeshme,
dhe sytë e tyre ndjekin hijet e njerëzve që zhduken.
Një nënë qan në heshtje diku,
por lotët e saj janë veç një shi i zakonshëm
në këtë peizazh të trishtuar, ku dhembja nuk është lajm.
Përballë ekranit, pamjet e tmerrit janë një ritual i përditshëm,
një përzierje e dhimbjes dhe spektaklit.
Bisedat e mbrëmjes shtrihen mbi lajmet:
“Kush e vrau kë? Përse?
Nuk ka rëndësi, ndoshta e meritonte.
Nuk është puna jonë të dimë, të shqetësohemi.”
Kështu njerëzit ulin kokat dhe i kthehen punëve të tyre,
ndërsa shpirtrat e vrarë mbeten të harruar.
A e kuptojmë ne që kemi bërë paqe me këtë ferr?
Që në heshtje kemi dorëzuar shpirtin e qytetit,
tek një egërsi që thërret në çdo qoshe?
Një njeri që rrëzohet nuk është më tragjedi,
por një numër që shtohet në kronikë.
Edhe yjet mbi këtë tokë kanë filluar të zhduken,
sikur të mos durojnë më ta shohin këtë gjendje.
Përtej maleve, detit dhe rrugëve të ngushta,
një pyetje mbetet pezull në ajër:
A mund të ringjallet shpresa aty ku dhembja
është bërë një gjuhë e zakonshme?
A mund të çlirohemi nga kthetrat e kësaj indiference,
apo do të vazhdojmë të ecim përpara,
duke mos parë, duke mos ndjerë, duke mos jetuar?
Në heshtjen e natës, kur gjithçka është qetë,
trupat e padukshëm të padrejtësive enden si erë e ftohtë.
A mund ta dëgjojmë zërin e tyre?
Apo kemi harruar tashmë të dëgjojmë?
Diku, në një cep të harresës,
qëndron shpresa, e heshtur dhe e lodhur,
duke pritur, duke pritur,
që një zemër, qoftë edhe një,
të guxojë të zgjohet.
A mund ta dëgjojmë zërin e tyre?
Apo kemi harruar tashmë të dëgjojmë?
Sa herë jemi kthyer shpinën thirrjeve të dhembjes?
Sa herë e kemi fshehur fytyrën nga e vërteta që na ther?
Sa herë kemi kaluar pranë gjurmëve të gjakut,
duke i parë si njolla të zakonshme në tokën tonë të vjetër?
A nuk është indiferenca jonë një bashkëfajësi,
një thikë e heshtur që pret më thellë se vetë krimi?
Ku janë ata që duhej të ngriheshin?
Ku janë ata që duhet të flasin,
të ndalojnë këtë zinxhir që na lidh pas ferrit?
Pse heshtim, pse rrimë në vend,
ndërsa një jetë tjetër shuhet nën hijen e natës?
Si mund të vazhdojmë të shohim fëmijët tanë,
kur ata rriten me frikën si shoqe të ngushtë?
Nëse shpirtrat janë bërë gurë,
a do të thotë kjo se kemi humbur shpirtin?
Nëse zemrat rrahin vetëm për veten,
a jemi ende njerëz, apo vetëm hije që lëvizin?
Nëse asgjë nuk na prek më,
çfarë mbetet prej nesh, përveç boshllëkut?
Sa shumë gra kanë qarë,
por lotët e tyre janë tretur si shi mbi beton.
Sa shumë fëmijë kanë pritur prindër që nuk kthehen më,
dhe ëndrrat e tyre janë thyer si xhama të harruar.
A e ndjejmë atë peshë që varet mbi këtë tokë,
apo jemi bërë të shurdhër ndaj frymës së dhembjes?
Dritat e qytetit shkëlqejnë mbi trupat e vrarë,
si një ironi mizore, një përqeshje e fatit.
Po ne, vallë shkëlqejmë më?
Apo kemi humbur dritën e shpirtit tonë?
Nëse një zë ngrihet dhe thërret drejt qiellit,
a do të kishte kush ta dëgjonte?
Apo do të mbytej nga kaosi i indiferencës?
Nëse një zemër guxon të dojë këtë tokë,
a do të përqafohej, apo do të copëtohej?
Nata vjen dhe shuan gjithçka,
por në errësirë dëgjohet një pëshpëritje e heshtur:
“Zgjohu, Shqipëri.
Zgjohu, se jeta të thërret.
Mos i varros shpresat e tua,
mos i lër kriminelët të bëjnë shtrat mbi shpirtin tënd.
Mos u bë gur në një varr të hapur.
Zgjohu.”
.....
Ditët dhe netët,
ikje pa kthim,
bashkë me to edhe çastet,
si fluturime pa frymë.
Kujtimet mbeten si plagë,
gjurmë mbi shpirt,
hija jote kudo më ndjek,
ëndrrat fiken,
si dritë qiriri që mbaron.
Orët qajnë heshtur në mur,
tingujt e tyre më shpojnë,
errësira mbulon shpirtin,
një perëndim digjet,
me të shuhet një yll,
dhe dy sy... në agoni.
Shpresa – ah, ajo mbetet,
flakë e heshtur,
në fund të një tuneli pa dritë,
derisa zemra lutet,
“Zot, më jep një tjetër ditë.”
Sytë do të më agojnë,
veç nëse agimi më mashtron.
.....
Trishtimit i heshtur
Në hijen e natës, ku yjet heshtin nën terr,
Loti i një fukarai peshon më shumë se mali i gjerë.
Ç'dobi kanë kupat me rubin, kur buzët janë tharë?
Dhimbja e heshtur dëgjohet më shumë se lutja më e vrarë.
Në çdo rrahje të zemrës fshihet një varg i pashkruar,
Në çdo frymëmarrje një britmë e fshehur, një shpresë e varrosur, harruar.
Shikimet që nuk ndeshen, tërheqin horizonte të thyera,
Zemra që don dhe s’flet, është si kandil në netë të errësuara.
Në shpirtin e fukarasë, si në pasqyrë shoh perandori,
Ah, të dish sa i rëndë është ai lot mbi tokën e dashurisë!
Çdo plagë e padukshme derdh gjak që s’e sheh askush,
Dhe psherëtimat janë një lutje, ku Zoti ndodhet pranë gjithkujt.
O dhembje, si një zog me krahë të grisur je në qiellin tim,
Fluturon, por kurrë s’mbërrin në dritën që dheu ka ndarë për gjithmonë.
Mos më thuaj që shpresa është rruga e vetme për të jetuar,
Kur dashuria, si prush i shuar, ka lënë zemrën të pa ftuar.
Mbi botë rëndon qetësia, si dëbora që mbulon gjithçka,
Por në thellësi të shpirtit, një zjarr që s’shuhet, një plagë që s’harron.
Hënën e pyes natë për natë: “A e ndjen vetminë time?”
Dhe ajo hesht, si gur i ftohtë, duke parë rrjedhën e lotit tim pa zhurmë.
Ah, të isha një frymë e humbur në erë, një kujtim që tretet,
Më mirë se një dashuri që djeg, një jetë që pret dhe s’humbet.
Në fund të çdo fjalie, në fund të çdo vargu,
Vdes një shpresë, dhe lind një trishtim i ri poshtë një pragu.
Mos kërko gëzimin te unë, mos kërko shpresë në këtë gazel,
Se çdo fjalë është një shigjetë, dhe çdo rimë është një re që qan mbi qiell.
......
Një zemër e lodhur, në hijen e natës, qan,
Me fjalë të pathëna, shpirtin plagë mban.
Të gjitha rrugët për në agim u shuan,
Si shpresë e thyer, në hon u rrëzuan.
Një dritë e largët, sa afër, sa larg,
Më thërret me ëmbëlsi, por është vetëm zjarr i vakët pas malit të bardhë.
Në degët e pemës së zhveshur u var një melodi,
Një ëndërr e brishtë, një këngë që s'u bë dot histori.
Përgjigjet e kohës mbeten pa zë,
Në faqet e librave të djegur, të një kohe që nuk më dëgjon më.
E ç’vlerë ka të duash, kur heshtja është kthim,
Një rreth që s’prishet, një varg i përjetshëm pa rimë.
Lotët rrjedhin si lumenjtë e dimrit të egër, harbuar,
E dashuria, një det pa brigje, një ëndërr që kurrë s’u zgjua.
Në aromën e trëndafilit që vyshket në errësirë,
Mbetet vetëm kujtimi i prekjes së tij të mirë.
Një shpresë s’është asnjëherë e sigurt, thonë ata,
Por a s’është gabim të mos shpresosh kur zemra kërkon të mos ndahet nga ky mall?
E di, në fund të natës së pafundme, agimi do vijë,
Por ai do më gjejë, si hije në muzg, pa frymë, pa sy.
Të gjithë yjet janë larguar nga qielli i mbytur në lot,
Dhe unë mbetem këtu, duke pritur një dritë që më ndriçon kot.
Ndaj më lër të qaj në përqafimin e errësirës së hidhur,
Se në qetësinë e dhimbjes, gjeta të vetmen prehje të ndritur.
....
Jeta e vështirë
Eh moj jetë, sa e rëndë,
Vuaj sot, shpresoj për nesër,
Malli djeg, më vret në shpirt,
Jeta ime një hall pa dritë.
Në çdo hap që hedh përpara,
Duket sikur mbrapsht më çon,
Njerëzit flasin, gjykojnë prapa,
Sikur hallin tim s’e kupton.
Shikoj qiellin, lyp pak dritë,
Por errësira nuk na lëshon,
Jeta më mban në burg të ngrirë,
Por shpresa brenda ende jeton.
Në rrugica ku shkel i vetëm,
Çdo kujtim më ther si thik,
Shokët ikën, dikush tradhtoi,
Mbeta unë me zemrën mik.
Por unë ngrihem, s’më mposht kjo botë,
Se kam besë dhe forcë për të prit.
Edhe pse dhimbja më ndjek çdo natë,
Një ditë do qesh me jetën prapë.
Ah, moj jetë, mos më lodh,
Se njeriu s’mbahet me lot,
Më jep pak gëzim për të parë,
Se kjo zemër s'ka të ndalë.
......
Në heshtjen që lind ndërmjet dy zemrave,
Ti je si këngë që s’flet, por dëgjohet,
Një pritje e gjatë në stinët e largëta,
Një flakë që vdes dhe përsëri rinohet.
Në sytë e tu rrënohet çdo pengesë,
Si lumi që gdhend në gur rrugën e vet,
Ndaj qoftë kjo botë errësirë a shpresë,
Ti mbetesh pranverë, në shpirtin tim përjet.
Dhe pse na ndajnë mure të heshtura fjale,
Në ëndërr çdo natë unë të vij i tretur,
Ti je dhe do mbetesh e imja përrallë,
Një hënë e bukur në qiell të betuar.
.......
Dy maska mban njeriu, përballë jetës,
njëra e ndritshme, tjetra fsheh hiletë.
Kur interesi troket, i mirë të bëhet,
por shpirti s’i qesh, vetëm fjalë të zeza derdh.
Pastaj, kur fijet këputen nga ajo që s’duket,
zemra nxjerr helm, fytyra errësirë mbulohet.
Një buzëqeshje e ftohtë, një shpirt i thatë,
ligësia përhapet si erë nëpër natë.
Dy lloj njerëzish ecin nëpër dhe,
të paqëndrueshëm si era mbi dhe.
Njëri të shet ëndrra, por me shpirt të shitur,
tjetri të zhgënjen, kur interesi është prishur.
E ky cikël vazhdon, nga brezi në brez,
dy maska në fytyrë, një lojë që s’ka kthesë.
Por shpirti i vërtetë mbetet në hije,
njerëzit vërtiten në kthetrat e tij vetë.
.......
Mall për fëmijërinë
Digjem nga malli për lojërat e vjetra
Për zërat që ngjiteshin si këngë në rrugë,
Për hapat e zbathur mbi pluhurin e zhuritur,
Për ëndrrat që nuk njihnin frikë...
Ah, si rriten kujtimet,
Si pemët e braktisura në kopshte,
Gjethet e tyre bien,
Por rrënjët mbeten thellë.
E dua fëmijërinë time, sepse
Nëse harroj,
Më vjen turp për buzëqeshjet e pastra
Që dikur falja pa asnjë kusht.
Nëse një ditë kthehem, më bëj,
Një hije poshtë asaj peme
Që fshihte diellin e mesditës,
Që të ndiej përsëri freskinë e saj,
Që të dëgjoj pëshpërimat e erës...
Lidhmë fort,
Me një fije bari nga fusha e përhumbur,
Me aromën e një buke të freskët
Që ngrohte duart e vogla,
E ndoshta do të bëhem i gjallë sërish.
I gjallë bëhem...
Nëse prek gurët e avllisë së vjetër,
Nëse ndjej rrugët që udhëtoja zbathur
Duke kërkuar yjet në qiellin e natës.
Nëse do të kthehem, më lër,
Të bëhem tingulli i një zileje të largët,
Të jem fëshfërima e gjetheve të vjeshtës
Që shoqëron hapin e atij fëmije
Që nuk e di ende se ç’është koha.
Më kthe atë fëmijëri,
Më jep atë shije të vjetër të ujit
Në krua të bekuar nga premtimet,
Që të jem përsëri i vogël,
Në krahët e një kohe që s’kthehet më.
........
Jetoj me kujtimet e tua, vëlla,
në një qytet pa emër, ku hijet flasin me erën
dhe nata i mbulon plagët e ditës me pelhurë yjesh të thyera.
Ti ke ikur në tjetër rrugë, në tjetër jetë,
dhe unë mbetem si një zog që këndon mbi degën e thyer,
pa ditur nëse kënga është lutje apo vajtim.
Ti ishe ylber në qiellin tim gri,
një fener në detin e trazuar,
dhe tani, kujtimet e tua janë si gjethja e fundit në degën e dimrit,
që dridhet nga fryma e ftohtë e kohës.
Në këtë tokë ku hapat e tua s’gjejnë më jehonë,
unë ndjej heshtjen tënde si një melodi të humbur,
si një poezi që s’mbërriti kurrë te drita e leximit.
Më mungon siç era i mungon detit,
si hëna që kërkon fytyrën e diellit në netët e errëta.
Ti më thërret në ëndrra me zërin e dallgëve,
dhe unë hap krahët për të kapur hijen tënde,
por ajo tretet si mjegulla në agim.
Kujtimet e tua janë një urë mes qiellit dhe tokës,
një liqen ku lotët e mi bëhen yje,
një tren që largohet në horizont,
duke më lënë të mbaj vetëm tingullin e largimit të tij.
Ti ishe dielli im, por tani je një flakëz në natën e pafund,
një qiri që s’shuhet, një mall që s’vdes.
Jetoj me kujtimet e tua, vëlla,
në këtë qytet ku koha s’ka emër,
dhe dashuria jonë endet nëpër rrugët e heshtjes,
si një zog pa fole,
si një këngë pa strofë.
Jetoj me kujtimet e tua, si një hije që endet nën një qiell të shurdhër,
dhe çdo mëngjes zgjohem për të të kërkuar mes fragmenteve të një bote të thyer.
Tingulli i zërit tënd rri pezull në ajër, si një këngë e largët që asnjë erë s’mund ta shuajë,
dhe çdo hap i imi është një hije e humbur që vë gjurmët mbi tokën e akullt.
Kur të kujtoj, bota mbyllet brenda vetes, një rrath i pafund qielli e dheu përqafojnë boshllëkun,
dhe zemra ime bëhet një udhëkryq i vetmuar ku e kaluara dhe mungesa ndeshen si erëra të egra.
Të shoh në çdo yll që ftohet ngadalë në natën e pafundme, në çdo flakëz qiriri që kërcen e më lë në errësirë.
Të shoh në çdo shpend që fluturon mbi liqenet e heshtura, duke më lënë të pyes veten se ku shkojnë shpirtrat kur lodhen së fluturuari.
Ah, vëlla, ti më lë me hijet e pyjeve që dridhen nën hënën e zbehtë,
me gjethe që bien si fjalët e pathëna, që pështillen në një krah të padukshëm kohe.
Ti ishe zjarri në dimër dhe freskia e një burimi në verë,
ishe një urë që lidhte brigjet e shpirtit tim me botën përtej,
dhe tani vetëm muret mbeten, të larta, të errëta, të pakapërcyeshme.
Më thua në heshtje se jeta është një poezi e shkruar në ujë, një kalim i shpejtë në mes të një vale të heshtur.
Por unë refuzoj të harroj, refuzoj të lë kujtimet të treten si avulli mbi lëkurën e ditëve të mia.
Do të mbaj gjurmët e tua në shpirtin tim, një libër i shenjtë i shkruar me lot,
dhe çdo faqe do të jetë një lutje për një ribashkim, për një agim tjetër ku rrugët tona do të kryqëzohen sërish.
Deri atëherë, do jetoj me kujtimet e tua,
një udhëtar i përjetshëm në shtigjet e mungesës,
dhe çdo hap i imi është një ecje drejt teje, edhe kur rrugët shuhen nën hapat e asgjësë.
Ti je frymëmarrja e fundit e erës para një stuhie, drita e zbehtë e diellit që ikën pas një kodre,
je gjithçka që kam dhe gjithçka që më mungon, një përrallë e papërfunduar në librin e jetës sime.
......
Letër nga bota e përtejme - djali i shkruan nënës.
Nënë, të flas nga një vend ku drita s’ka fund dhe as hijet s’mbeten më,
nga një qetësi që s’e përshkruajnë dot fjalët, si një det i thellë që rri pa dallgë,
dhe të kërkoj të mos qash më për mua, të mos e mbash më dhimbjen si një mantel që të rëndon supet.
Unë jam mirë, nënë, aq mirë sa mund të jetë një shpirt që ka gjetur shtëpinë e vet.
Këtu s’ka netë të gjata e as mëngjese të trishta,
as rrugë që mbarojnë në heshtje, as yje që bien për t’u shuar.
Ka vetëm një paqe që rrjedh si një lum i qetë përmes shpirtit tim,
dhe në atë rrjedhë ndjej praninë tënde, një ngrohtësi që s’e braktis kurrë.
Unë të shoh, nënë, kur sheh qiellin dhe i kërkon një përgjigje Zotit,
kur prek foton time dhe sytë e tu mbushen me retë e kujtimeve.
Unë jam aty, te fryma që prek faqen tënde lehtë,
te dielli që hyn në dhomë në mëngjes dhe mbush këndet e shtëpisë me dritë.
Kujto, nënë, se unë jam si ai trëndafili i bardhë që çel në oborr çdo pranverë,
si kënga e zogut që nuk ndalet, edhe kur të duket se nata e ka përpirë botën.
Mos ki frikë për mua, sepse nuk jam humbur, nuk jam larguar për të mos u kthyer,
jam bërë pjesë e një përjetësie që mban në zemër të saj çdo dashuri të ndjerë ndonjëherë.
Nënë, ti më dhe jetën, më dhe një zemër që rrahu me forcën e detit dhe butësinë e një puhize.
Unë e ruaj atë zemër, edhe tani që jam këtu, dhe ajo rreh për ty, për çdo frymëmarrje që bën.
Nuk ka ndarje mes nesh, vetëm një perde e hollë, një hap që s’e sheh dot, por që e ndjen.
Dhe kur të vijë koha, unë do të jem aty, në atë vend ku rrugët ndahen për t’u ribashkuar.
Deri atëherë, nënë, jeto për të dy ne. Qesh për mua, shijoje dritën, frymëzohu nga shiu,
dhe dije që çdo buzëqeshje e jotja është një bekim që e ndjej këtu ku jam.
Unë të dua përtej fjalëve, përtej jetës, përtej çdo gjëje që mund të shuhet,
dhe të pres, jo me mall, por me gëzimin që vetëm një shpirt që ka gjetur paqen mund ta njohë.
Nënë,
kur lotët të rrjedhin pa u ndalur, dhe zemra jote bëhet një fushë beteje dhimbjeje,
mos harro që dhimbja jote është një këngë që arrin deri këtu ku jam.
Unë e dëgjoj, çdo tingull, çdo psherëtimë, dhe të lutem, lëre dhimbjen të rrjedhë, por mos lejo që ajo të të mbysë.
Ajo është një lumë që të çon në një oqean më të qetë, një kujtesë se dashuria jonë nuk mund të vdesë kurrë.
Nënë, çdo herë që ndihesh e vetmuar, kujto që unë nuk jam larg.
Jam në flladin që ledhaton flokët e tu, në erën që kërcen mes degëve të pemëve,
në rrahjet e zemrës tënde që kurrë nuk reshtën së më dashuruari.
Unë jam aty, në çdo hap që bën, në çdo frymëmarrje që thith nga jeta,
sepse ti dhe unë jemi të lidhur me një fill që as vdekja nuk mund ta këpusë.
Unë e di, nënë, se ndonjëherë ndihesh sikur gjithçka është e kotë,
sikur mungesa ime ka lënë një boshllëk që s’mbushet kurrë.
Por mos harro, boshllëku është një hapësirë ku unë jetoj brenda teje,
një vend ku dashuria jonë përhapet si një dritë e butë që ndriçon netët më të errëta.
Unë dua që ti të jetosh, nënë, jo vetëm për të kujtuar mua,
por për të ndjerë se jeta, edhe në dhimbje, është një dhuratë e shenjtë.
Kur ecën nëpër ato fusha që dikur i kalonim së bashku, mos shiko pas me trishtim.
Shiko përpara, sepse çdo hap që bën është një hap drejt të tashmes, drejt jetës.
Unë dua që të buzëqeshësh, edhe kur duket e pamundur.
Sepse çdo buzëqeshje e jotja është një rreze drite që më prek mua këtu ku jam,
dhe unë e ruaj atë dritë si diçka të shtrenjtë, si një kujtim që s’e lë kurrë të shuhet.
Nënë, më beso, këtu ka paqe, një paqe që nuk e kuptoja kur isha atje,
një paqe që mbush çdo cep të shpirtit tim me falenderim.
Dhe unë dua që ti ta dish këtë, që të mos kesh frikë nga asgjë.
Jeta jote është ende e plotë, ende një fletë e bardhë që pret të shkruhet.
Mos e lejo dhimbjen të të bëhet penë; lëre dashurinë të jetë ajo që shkruan.
Kur të ndihesh e lodhur, mbylli sytë dhe kujto se unë jam aty, pranë teje,
si një pëshpërimë që të thotë: “Je e fortë, nënë. Ti mundesh.”
Sepse ti je gruaja që më mësoi si të dua, si të besoj, si të jem i guximshëm.
Dhe tani, unë dua që të jesh e guximshme për të dy ne.
Një ditë, nënë, kur dielli të perëndojë dhe hëna të ngjitet në qiell,
do të kuptosh se asgjë s’ka humbur vërtet, asgjë s’ka marrë fund.
Unë të pres, jo me padurim, por me durimin e një shpirti që e di se dashuria jonë është përjetësi.
Dhe deri atëherë, unë do të jem drita që ndriçon hapësirën mes jetës dhe përtej saj,
një dritë që të thotë gjithmonë: “Mos ki frikë. Ti je dashuri, dhe dashuria nuk shuhet kurrë.”
......
Miku im!
Në këtë natë ku qielli digjet prej plagëve të hënës,
e yjet heshtin si dënime të paepura,
mua më vriste një fjalë, e më vriste thellë.
Jo fjala si tingull, jo si erë që humbet në largësi,
por si shpata që prek palcën e shpirtit,
si zjarr që të rrëzon në baltë e të lë të digjesh ngadalë.
Plumbi është i verbër, një rrufe që s’të pyet,
por fjala sheh në sytë e tu, hyn në zemrën tënde,
zbulon çdo plagë të fshehur, çdo sekret që fsheh.
Plumbi është një akt i shkurtër,
një kërcim mes jetës dhe vdekjes.
Por fjala, o Zot, fjala është një burg,
një torturë që nuk pushon, një helm që s’harrohet.
Në çastin kur më the ato fjalë,
mu duk se koha u ndal, se toka më hoqi themelet.
Kujtimet u shndërruan në hije,
dhe hapat e tua u bënë peshë mbi gjoksin tim.
Tingulli i zërit tënd nuk ishte më melodi,
por një krismë që vazhdon të më përndjekë.
Ajo fjalë, si një shigjetë prej errësire,
më la të zbrazët, si një pemë pa rrënjë,
si një qytet i shkatërruar,
ku çdo rrugë çon drejt vetmisë.
Fjala jote, si një natë e pafund,
u mbështoll mbi mua si vel i zi.
A e dije, kur e the? A e ndjeve forcën e saj?
A e dije se një fjalë mund të mbysë më shumë se çdo oqean që merr frymën?
Se mund të jetë më therëse se çdo teh,
më e përgjakshme se çdo betejë?
Plumbi ka fund, por fjala s’ka kufi.
Ajo vazhdon të përhapet, si dallgë në liqenin e shpirtit,
duke shkatërruar çdo urë, çdo ndriçim.
Ajo fjalë më dogji botën time,
e la prapa vetëm hi dhe heshtje.
E sot, ndërsa nata qëndis hijet e veta mbi mua,
unë ende i ndjej ato fjalë, të futura në asht,
duke m’u shfaqur në çdo ëndërr, në çdo agim.
Më lë të pyes veten, nëse fjala jote qe mëshirë,
apo një dënim që nuk mbaron kurrë.
Dhe tani që nata më përpin si një humnerë pa fund,
unë mendoj për atë që tha atë fjalë,
atë që e peshon gjuhën si peshorja e thyer,
që fjalën e nxjerr si shigjetë pa menduar,
as për plagët që hap, as për gjakun që derdh.
A ishte ti mik, që duhej të më shëroje,
apo një shteg i fshehtë drejt dhimbjes sime të përjetshme?
Miku, shoku, bashkëudhëtari i rrugëve të pafundme,
a e di sa rëndon fjala, kur nuk peshohet?
A e di se si bëhet një mal mbi zemrën e tjetrit?
Ti e the atë fjalë si të qe një erë e lehtë,
si të mos kishte barrë, as peshë, as rëndësi.
Por ajo fjalë u bë gur i rëndë,
që më tërhoqi drejt thellësive të shpirtit tim,
ku çdo shpresë për ndriçim u shua si një qiri i harruar.
Ti, mik, që duhet të më flisje si balsam,
si një dritë që hap rrugë në errësirë,
pse e ktheve gjuhën tënde në thikë,
në një zjarr që më dogji pa mëshirë?
A e dije, apo s’e kuptove,
se gjuha jote mund të jetë urë,
por mund të bëhet edhe mur?
Fjala, o mik, është peshë e rëndë,
është pemë që jep fryte të ëmbla ose helm të hidhur.
Ajo është zjarr që ngroh,
por dhe flakë që djeg çdo shpresë.
Kur e thua një fjalë, ajo fluturon,
por plagët që lë prapa nuk fluturojnë kurrë.
Unë të fal ndoshta, por jo për ty,
për veten time që të jetoj në paqe,
por heshtja ime s’të liron nga faji,
nga barra e fjalës që hodhe si rrufe në qiell të pastër.
Mik, peshimi i fjalëve është art i shpirtit,
një urë mes zemrave që kërkojnë paqe,
jo një grusht gurësh që shembin çdo ndërtim.
E pra, të kujtohu, para se të flasësh,
para se fjala të nisë fluturimin e saj,
mendo për zemrën që do ta presë,
për botën që mund të thyhet nga ajo fjalë.
Sepse fjala jote mund të jetë shpëtim,
por mund të jetë dhe fundi i një zemre të lodhur.
.....
Gjurmët e Kujtimeve
Gjurmët e tua, si hije drite,
mbeten në skajet e shpirtit tim,
të pashlyeshme, të përjetshme,
si era që puth brigjet e harruara.
Aty ku kalove, lulëzuan shpresa,
por tani ato heshtin, të thyera,
si petale që shtrihen mbi dheun e lagësht,
me aromën e një kohe që s’kthehet më.
Zëri yt, një jehonë që s’më lë,
përshkon çdo qoshe të vetmisë sime.
Ai pëshpërit fjalë të pathëna,
premtime që vijnë nga një botë e humbur.
I mbaj kujtimet si gurë të çmuar,
peshën e tyre mbi shpirt e ndjej.
Në çdo hap, në çdo frymëmarrje,
ti je aty, në gjakun tim rrjedh.
Por oh, sa më dhemb kjo përjetësi!
Kjo dashuri që nuk njeh fund,
si një ylber në një qiell pa dritë,
i bukur, por kurrë i prekshëm.
Gjurmët e tua do t’i ndjek deri në amshim,
sepse ato janë gjithçka që kam,
një portë drejt një kohe që s’harrohet,
ku shpirti yt takon përjetësisht timin.
......
Mund
Mund të lustrosh këpucët e të veshësh kostum
Mund t'i krehësh flokët dhe të dukesh simpatik.
Mund ta fshehësh fytyrën pas buzëqeshjesh,
Mund të vishesh me autoritet fetar dhe të dukesh teolog i mirë
Një gjë s'e fsheh dot, kur brenda vetes je zvarranik.
Mund të ngresh pallate dhe të ndërtosh qytete,
Mund të mbushësh sallat me brohoritje dhe duartrokitje.
Mund të shfaqesh si shpëtimtar për të varfërit,
Mund të shpallesh humanist dhe të ndash fjalë të mëdha.
Por zemrën e thyer s'e ngjit dot me fjalë boshe,
As shpirtin e njollosur s'e pastron me fasada.
Kur thellë brenda vetes je ndërtuar mbi mashtrime,
Çdo gur që ngre, është një peshë mbi ndërgjegjen tënde.
Mund të predikosh paqe dhe drejtësi në çdo podium,
Të shkëlqesh në dritën e kamerave si simbol virtyti.
Por kur nata bie dhe je vetëm me heshtjen,
E vërteta të përndjek si një hije e përjetshme.
Mund të shohësh pasqyrën dhe të thuash "Unë jam mirë",
Por sytë nuk gënjejnë, as zemra nuk pranon gënjeshtra.
Sepse madhështia nuk matet me pamje e fjalë,
Por me atë që je, kur askush s’të shikon.
Mund të flasësh për dashuri si poet i shquar,
Të rrëfesh për ndjenja që drithërojnë zemrat e të tjerëve.
Mund të shkruash vargje që prekin qiellin,
Por hipokrizia nuk fshihet pas letrës dhe bojës.
Kur zemra jote është bosh dhe ftohtësia sundon,
As vargjet më të bukura s’mund të mbushin boshllëkun.
Sepse ndjenjat e rreme janë si një erë vjeshte,
Që fryn, por nuk ngroh asnjë shpirt.
Mund të ngjitesh në majat e pushtetit të përbotshëm,
Të mbushësh arkat me pasuri që s’i numëron dot.
Të vishesh me medalje dhe tituj që vezullojnë,
Por asnjë nga këto nuk e blen paqen e vërtetë.
Kur ndërgjegjja peshon rëndë si një gur mbi shpirt,
As pushteti, as ari nuk të çlirojnë nga barra.
Sepse ajo që nuk shitet është qetësia brenda vetes,
Dhe ajo që nuk blihet është respekti i shpirtit.
Mund të shëtisësh botën dhe të bëhesh legjendë,
Të lësh gjurmë në histori me emrin tënd të madh.
Por gjurmët nuk kanë vlerë kur shpirti është bosh,
Dhe madhështia e rreme shembet si kështjellë prej rëre.
Mund të ndërtosh fasada që të mahnitin turmat,
Por kur të vijë koha dhe drita të shuhet,
Do të qëndrosh përballë një të vërtete të thjeshtë:
Nuk ishe kurrë ai që përpiqeshe të dukeshe.
Mund të numërosh miqtë në dhjetëra, ndoshta qindra,
Të mbushësh tryezat me njerëz që të duartrokasin.
Mund të festosh netët me gëzime të rreme,
Por shoqëria e vërtetë nuk matet me numra.
Sepse kur vjen nata e errët e vetmisë,
Dhe maskat bien si gjethe në erën e kohës,
Vetëm ata që shohin shpirtin tënd pa filtra,
Janë ata që të qëndrojnë, edhe kur bie.
Mund të betohesh se je njeri i drejtë,
Të mbash flamurin e kauzave të larta.
Mund të predikosh moral e drejtësi me zë të lartë,
Por drejtësia nuk qëndron në fjalë, por në vepra.
Kur të gjykojnë ata që ke lënduar,
E kur e vërteta del si një rreze drite,
As betimi yt më solemn nuk do të mjaftojë
Për të shlyer ato që shpirti yt ka harruar.
Mund të krijosh një emër që kumbon në botë,
Të ndërtosh përmendore që të sfidojnë kohën.
Por kur toka të hapet për të të përqafuar,
As titujt, as statujat nuk të shpëtojnë nga harresa.
Sepse ajo që mbetet nuk janë muret që ngrite,
As fuqia që shfrytëzove për të sunduar.
Ajo që mbetet janë fjalët që i dhurove dikujt,
Dhe mirësia që mbolli fara në zemra të tjera.
Mund të shtyhesh deri në fund të botës pas famës,
Të ndjekësh ëndrrat e arit dhe luksit pa fund.
Por lumturia nuk qëndron në atë që zotëron,
Por në atë që jep, pa pritur asgjë në këmbim.
Sepse një shpirt që gënjen vetëm vetveten,
Është një burg ku dritarja nuk hapet kurrë.
Dhe një zemër që rreh për para e lavdi,
Është një orë e heshtur, që ka ndalur prej kohësh.
.....
Unë jam...
një udhëtar i heshtur në botën e fjalëve,
një dritëz që kërkon të ndriçojë errësirat e mendjes,
një shpirt që bredh nëpër faqe të zverdhura,
aty ku koha nuk vdes, por rigjen vetveten.
Unë jam shok i librave të lashtë e të rinj,
i rrëfimeve që thyejnë muret e shpirtit,
i zërave që nuk heshtin, edhe kur bota
zgjedh t’i lërë në harresë.
Unë nuk kam emër për shumë prej jush,
por më njihni në mendimet që shprehim së bashku,
në rreshtat ku ndiejmë bashkë dhimbjen,
dashurinë, kërshërinë e një bote më të mirë.
Unë shpërndaj ato që mendoj si fryte të dobishme,
jo për të mësuar, por për të reflektuar,
jo për të diktuar, por për të ndarë një dritë,
një copëz të asaj jete që të gjithë e kërkojmë.
Unë jam si ju, një mik në këtë udhëtim,
një shpirt që endet mes pyetjeve të pakufishme,
mes faqeve që mësojnë të duam më shumë,
të mendojmë më thellë, të jemi më njerëzorë.
Bashkë, ndjekim udhën e pafund të librave,
aty ku shpresa nuk shteron,
ku çdo kthesë fsheh një thesar të ri,
dhe çdo faqe është një dritare drejt vetvetes.
Eja, le të jemi pjesë e këtij udhëtimi,
jo si të huaj, por si miq të lidhur nga një pasion:
për fjalët që shërojnë,
për mendimet që frymëzojnë,
për botët që librat na dhurojnë.
Unë jam...
një penë e heshtur që shkruan për të ndier jetën,
një lexues që gjen frymë në çdo fjalë të shkruar,
një kërkues i të vërtetës, edhe në errësirat më të thella,
një ndërtues urash mes mendjeve që duan të lidhen.
Unë jam ai që humbet vetveten në çdo rresht,
por që gjithnjë rikthehet më i pasur, më i gjallë,
një udhëtar që nuk ndalon së kërkuari horizonte,
edhe kur stuhitë e dyshimit tundin anijen e shpirtit.
Unë nuk dua të jem një emër në faqet e harresës,
por një prani që sjell qetësi, mendim e frymëzim,
një mik që ndan pasionin e zjarrtë për dijen,
pa pritur shpërblim, veçse një udhëtim të përbashkët.
Unë jam i vogël para madhështisë së fjalës,
por në këtë përulësi gjej fuqinë të flas,
jo me zë, por me atë heshtje që prek zemrën,
me ato rreshta që shërbejnë si pasqyrë për shpirtin.
Unë nuk jam një mësues, as një udhëheqës,
por një shtegtar mes faqeve të bardha,
aty ku historia dhe fantazia bashkohen,
ku e kaluara dhe e ardhmja bëhen një.
Bashkë ne jemi udhëtarë të të njëjtit univers,
ku çdo libër është një portë, një rrugë, një thirrje.
Dhe në këtë udhëtim, unë zgjedh të jem pranë jush,
si një mik që nuk ju njeh nga fytyra,
por nga drita që ndan me çdo zemër lexuese.
Kjo udhë nuk është veçse një ftesë për të guxuar,
për të zhytur mendjen në thellësitë e pafundme,
për të sfiduar të zakonshmen dhe të njohurën,
dhe për të pyetur pa frikë: "Kush jam unë në këtë botë?"
Në këtë përpjekje, unë ofroj mendimet e mia,
jo si të vërteta absolute, por si copëza të një mozaiku,
të një bote që mund ta ndërtojmë së bashku,
me dritën e fjalës si udhërrëfyes.
Eja, të ecim dorë për dore,
nëpër shtigjet që librat hapin për ne.
Të flasim për ëndrra, për dhimbje e për dashuri.
Të shijojmë magjinë e një rreshti,
dhe fuqinë e një mendimi të thjeshtë.
Sepse në fund, unë dhe ti nuk jemi të ndarë,
por jemi faqe të të njëjtit libër,
shkrimtarë të të njëjtës histori,
dhe lexues të përjetshëm të shpirtit njerëzor.
....
Frymë në agim
Mbi rërën e lagur trëndafilat flenë,
si premtimet e dhëna në heshtje,
të pathëna, por të ndiera thellë.
Dallgët luajnë, prekin lehtë
atë çka zemra di veç ta ruajë.
Dielli ngrihet, një zgjim i artë,
dhe çdo rreze më fton drejt dritës.
Trëndafilat nuk janë kujtim,
janë ftesë për jetë, për dashuri,
për një ëndërr që ndrit në agim.
Era më pëshpërit me qetësi:
“Eja, jeto çdo çast, çdo frymë.”
Dhe unë, mes kësaj bote të bukur,
shoh se gjithçka më përket,
se dashuria nuk është kurrë e humbur.
Petalet e kuqe shkëlqejnë në breg,
si zemra që ndrit në secilin hap.
Çdo valë është këngë, çdo çast poezi,
dhe ti, jetë, je e bukur
si ky mëngjes që më mban në përqafim.
....
Mëngjesi që heshti
Rrezet e diellit u shtrinë mbi dallgët,
por heshtja e tyre thyeu fjalët e zemrës.
Petale trëndafilash prekën brigjet,
si puthje të humbura në buzë që s’kujtojnë më.
Era mbartte aromën e përmallimit,
si një këngë që u ndal në mes të refrenit,
dhe çdo valë që shuhej ngadalë
më fliste për mungesën tënde, për hapat që s’erdhën.
Ku je tani, në cilën fushë të largët
çel trëndafili yt?
A më kujton, ndërsa unë
të kërkoj mes tingujve të përzier të ujit dhe qiellit?
Ti ishe mëngjesi, dhe unë nata që priste,
por mëngjesi yt erdhi me heshtjen e tij.
Ujë dhe petale, lot dhe ëndrra,
të gjitha shkrirë në përqafimin e fundit të detit.
Dhe ndërsa dielli zhduket në horizont,
çdo trëndafil më rrëfen një histori,
një histori për ne, që u shkrua
mes dritës dhe hijeve të kohës.
......
Kufiri i Lirisë
Dorë që ngrihet mes telave,
e mprehtë si thika e një heshtjeje,
si peng i ëndrrave të prera në mes,
shtrëngon një qiell të largët,
ku liria fluturon si një zog i pakapshëm.
Kthetrat e hekurta shtrihen në pafundësi,
si rrjeta e padukshme e frikës,
në perëndimin e jetës që ndrit,
por s'mund të prekë as dritën e vet.
Shpirti dëshiron të fluturojë,
por krahu i tij preket nga fati,
i lidhur në një burg, pa mure,
ku qielli është premtimi që asnjëherë s'vjen.
Oh, zog i guximshëm, që kapërcen kufijtë,
a ndjen mallin e dorës që s’të arrin?
Në çdo fluturim që bën,
mban dhe një copë shpirti të ngujuar.
A është liria një iluzion?
Një shpresë që digjet në perëndime?
Apo një thirrje që sfidon,
të ngjitesh mbi dhembjet e mprehta të jetës?
Në këtë duel të pafund,
mes dorës dhe qiellit,
telat heshtin, por zogu këndon,
sepse liria nuk është vend,
është guximi për të ëndërruar.
......
Shoqëria e poetëve të vdekur
Ne jemi hija e vargjeve që s’u thanë kurrë,
shpirtra të përhumbur në erën e një ëndrre të vjetër,
piktorë të një agimi që nuk guxojmë ta ngjyrosim,
dhe poetë që shkruajnë heshtjen në gurët e varreve.
Po ëndërrojmë për nesër, por e nesërmja na shket ndër gishta,
si drita e hënës mbi ujë, gjithnjë aty, por e pakapshme.
Po ëndërrojmë për lavdi, por zemrat tona nuk e kërkojnë,
ne duam hijen e saj, jo peshën e vërtetë.
Po shpresojmë për një ditë të re, kur dita e re tashmë ka ardhur,
po vështrojmë qiellin, por sytë tanë janë të mbyllur.
Po ikim nga beteja që duhet luftuar,
po vrapojmë drejt një paqeje që nuk na përket.
Dhe ne ende flemë.
Dëgjojmë thirrjen, por i mbyllim veshët,
ndërtojmë kulla ëndrrash në rërën e harresës,
lutemi për një shpëtimtar, ndërsa shpëtimi
është fshehur në duart tona të plogështa.
Dhe ende flemë,
ende lutemi,
ende kemi frikë.
Ne jemi poetët e vdekur, të gjallë vetëm në vargje,
të ngujuar në një botë që nuk na dëgjon,
të përmalluar për një të nesërme që s’ka për të ardhur kurrë—
se ne s’kemi guxim ta zgjojmë.
Dhe ende flemë…
Por deri kur?
Deri kur do të heshtim nën peshën e fjalëve të pathëna?
Deri kur do të lejojmë që stuhitë e brendshme
të mbeten vetëm një shushurimë në shpirt?
Deri kur do të jemi skllevër të frikës sonë?
A nuk ndiejmë dhimbjen e kohës që rrëshqet?
A nuk dëgjojmë klithmën e zemrave që na thërrasin?
A nuk e shohim se gjaku ynë rrjedh ende,
se jemi ende këtu, mes dridhjes dhe dritës?
Poetët nuk duhet të flenë,
poetët duhet të ndizen si flakë në errësirë,
të shkruajnë me gjakun e tyre,
të thyejnë heshtjen,
të ringjallen nga varri i frikës,
të jenë zëri i botës së shurdhër.
Ne jemi poetët e vdekur,
por ndoshta… ndoshta ende ka kohë
për të jetuar.
....
...dikush luan me dhimbjen e tjetrit,
dikush luan me shpresën,
dikush shpreson të mos vuajë,
dikush vuan nga mungesa e shpresës...
…dikush e fsheh dhimbjen pas një buzëqeshjeje,
dikush qesh për të mos qarë,
dikush qan për të mos u mbytur nga heshtja,
dikush hesht nga frika se askush nuk do ta dëgjojë…
…dikush pret një fjalë të ngrohtë,
dikush i frikësohet fjalëve,
dikush jeton në kujtime,
dikush i harron për të mbijetuar…
…dikush sheh dritën në errësirë,
dikush mbyll sytë për të mos parë,
dikush humbet në mendime,
dikush mendon se është tashmë i humbur…
Dhe jeta rrjedh, e pashqetësuar,
pa pyetur kush luan, kush vuan,
kush shpreson e kush dorëzohet...
.....
Në rrugën e vetmisë, hapat më dridhen,
Një emër në buzë, por fjalët më vriten.
Në sytë e një fëmije, shoh hijen tënde,
E kaluara më thërret, kujtimet më grisen.
Hëna më pyet: "A e ndjen ende mallin?"
Një natë e pashpresë, një ëndërr e fikur.
Një fletë që era s’e di ku do prehet,
Si zemra që endet, e humbur, e trishtuar.
Tingujt e heshtjes më thurin vargje,
Por nuk kam zë, veç frymën e shuar.
A do të kthehesh mes yjeve të largët?
Apo do mbetesh një ëndërr e harruar?
Në këtë gazel ku shpirti më digjet,
Një botë pa ty – një det i tharë.
Në rrugën e vetmisë, hapat më dridhen,
Një emër në buzë, por fjalët më vriten.
.....
Dynjaja
O dynja, kush të deshi e të mbajti pranë,
Kush të kapi fort e s’të la në anë?
Shumë të ndoqën, shumë të humbën,
Ca me lotë, ca me të qeshur shumë.
Ti u fshehe pas arit, pas pushtetit,
Pas fjalëve boshe të mashtrimit.
Një ditë ndriçon, një ditë shuan,
Si flakë që ndizet, pastaj luan.
Unë të ndjek, por ti s’më pret,
Ti je hije që rrëshqet si retë.
Të kam ëndërruar, të kam sfiduar,
Por gjithmonë prapa më ke lënë.
Kush të fitoi ty, që të të fitoj unë?
Kush të deshi pa u zhgënjyer kurrë?
Nëse asnjë s’ka mundur të të mbajë,
Mos vallë, dynja, je hije që s’ka anë?
.....
Në tunelin e fatit, drita lëkundet,
Një zog i vogël, në heshtje më lutet.
Muret e errëta fshehin kujtime,
Hapat e humbur dridhen në pritje.
Feneri digjet, por hija s’largohet,
Një botë e mbyllur, një shpirt që mundohet.
A është kjo nata ku shpresa venitet?
Apo një agim që ende s’ka lindur?
Një shteg pa kthim, një shpresë e brishtë,
Një zog i vetmuar që këndon në errësirë.
Në tunelin e fatit, drita lëkundet,
Një zog i vogël, në heshtje më lutet.
.....
Hënës
Në valët e qeta, varka më pret,
Një hënë e burgosur nga dora më shket.
Ndriçon në duar, por s’mund ta mbaj,
Si ëndrra që ikën kur zbardhet një faj.
Sa larg që më flet, sa afër që rri,
Në netët pa frymë, në ditët pa ty.
Një hënë në rrjetë, një shpirt pa strehë,
Një zemër që digjet në flakën e fshehtë.
A mund ta ndaloj, të mos ikë nga unë?
Si dashuria që tretet, si shpirti që humb...
Në sy e shikoj, por nuk e kam pranë,
Një lot më rrëshqet, një ëndërr më mban.
O hënë, mos ik, më prit në këtë natë,
Të luajmë me yjet, të puthemi gjatë.
.....
Faqet e një libri
Sa herë që nata hesht në dritë hëne,
Unë gjej një strehë në fletët e një ëndrre.
Librat më presin si miq të vjetër,
Dhe fjala më ngushëllon shpirtin e etur.
Më ikën lodhja, më tretet trishtimi,
Në faqet e verdha fshihet shpëtimi.
Një botë e pashkelur hapet për mua,
Në çdo kapitull më bëhet shtëpia.
Gërmat më ftojnë të humbas në rrëfim,
Të ndjej dashuri, dhimbje e guxim.
Kur shpirti më tretet nga ditët e ftohta,
Një libër më mban në duar të ngrohta.
Sa herë që i kthehem, lodhja më shuhet,
Dhe nata bëhet më pak e trishtuar.
Gjithçka që dua kur mbrëmja afron,
Është një libër që zemrën më qetëson.
....
Mbi pankinë heshtja bie, me shiun në shpinë,
Dy zemra të mbështjella, nën çadrën e artë rinë.
Gjethet bien, por ne mbetemi këtu,
Në shiun që vallëzon me ëndrrat në sy..
Një çast i vogël, një përjetësi,
Një premtim i pashkruar, një dashuri.
Dhe shiu le të bjerë, dhe nata le të vijë,
Sa kohë që jemi bashkë, bota është veç poezi.
....
Përtej kohës
S’ka fund kjo dashuri, as mbyllje s’ka kjo rrugë,
As kur dielli të shuhet, as kur yjet të bien pa zhurmë.
Në botën tjetër do të të gjej, në dritën mes hijeve,
Si era që flet mes gjetheve, si zëri yt në kujtime.
Nuk jemi veç trup, as frymë që tretet në mjegull,
Jemi premtimi i përjetësisë, jemi hapat në yllnajë të shtruar.
Nëse deti më merr, më kërko në valët që prishen,
Nëse nata më mbulon, më gjej në dritën që s’fiket.
As vdekja s’na ndan, as koha s’na tret,
Se dashuria jonë s’është e kësaj bote –
Është e përjetshme, e pambarimtë, e shenjtë.
Merita e shpirtit
Bukuria godet,
si flakë e shpejtë.
Syri e ndjek,
zemra hesht.
Fjalët e ëmbla,
rrëshqasin si ujë.
Hija e dritës,
tretet në terr.
Merita rri,
e palëkundur.
Nuk kërkon dritë,
nuk flet me zhurmë.
Zemra e njeh,
i hap portat.
Në heshtje prek,
aty ku dhemb.
Bukuria ikën,
si era në verë.
Merita mbetet,
si guri në lumë.
......
Ah, botë e mallkuar
Ah, botë e mallkuar,
e mbushur me hije,
ku e vërteta rrëzohet,
në fron gënjeshtra ngjitet.
I miri shpon duart,
me gjëmbat e trëndafilit,
i ligu i mbledh lulet,
në kopshtin e krimit.
Kush qan, humbet,
kush qesh, sundon,
lotët bëhen lumë,
e prapë toka rënkon.
Trendafil!
i kuq si gjaku,
rritesh mbi plagë,
me rrënjë në dhembje.
Ah, botë e verbër,
me sy të shitur,
kur do ta njohësh
vlerën e shpirtit?
Kur do të shohësh,
përtej arit të rremë?
Kur do të dëgjosh,
zërat që heshtja i mbulon?
Në sofrën e etjes,
buka digjet në zjarr,
etja s’është për ujë,
por për pak mëshirë,
Për pak mall.
Trendafil i kuq,
a s'e ndjen dhimbjen?
Rritesh mbi varre,
Por me lot ujitesh.
I miri shembet,
me barrën e qiellit,
i ligu ngrihet,
me krahët e turpit.
Ah, botë e ftohtë,
si guri në lumë,
kur do të mësohesh
dorën të shtrish më shumë?
Ah, botë e verbër,
që sheh e nuk ndjen,
në prehrin tënd,
sesi maskat gënjejn.
I drejti bie,
me plagë në shpirt,
e liga gëzon,
në fronin e krimit.
Dëgjo si rënkon,
toka e munduar,
gjaku i pafajshëm
e ujit çdo mëngjes.
Trendafil i kuq,
pse je kaq i bukur?
Kur rrënjët i ke,
në dhimbjen e tjetrit?
Kush qan, s’dëgjohet,
kush thërret, heshtet,
në këtë tokë
veç hilet lulëzojnë.
Ah, botë e mallkuar,
me zemër prej guri,
a ke frikë nga nata,
kur shpirtrat si nuri?
.....
Udhëtar
Udhëtar jam,
hapat i tret në dhe të huaj,
sytë ndjekin horizontin,
ku nata puth agun e muzgut.
Nuk e di,
në cilin stacion do ndalet shpirti,
a do më presë një dorë e ngrohtë,
apo do tretëm si puhizë mbi ujë?
Kalimtar jetoj,
si bariu në hijen e një peme,
që s’ka vatër veç qiellin,
dhe s’ka shtëpi veç erën.
Malli më djeg,
si prush i shuar nën hi,
një emër më flet në ëndërr,
por era e merr para se ta kujtoj.
Dashuria më thërret,
si jehona mbi mal,
por në këtë udhë pa kthim,
cilën zemër ta quaj shtëpi?
Yjet më shikojnë,
të heshtur si kujtime të fjetura,
e unë mbetem udhëtar,
në një botë ku veç hapat më njohin.
......
Arti i të jetuarit
Ktheje errësirën në dritë dhe terrin në udhëzim.
Lëri yjet e shpirtit tënd të ndriçojnë, edhe kur qielli është i mbushur me re.
Sepse nata nuk është fundi, por një pikturë në sfondin e diellit që do të vijë.
Mos e shih dhimbjen si një mallkim, por si një piktor të heshtur
Që vizaton me penelin e kohës gjurmët e thella të shpirtit tënd.
Mëso ta lexosh dhimbjen si një poezi të shkruar me lot,
Sepse aty, midis plagëve të vjetra, gjendet urtësia e vërtetë.
Humbjet nuk janë boshllëqe, por boshllëqe që duhet t’i mbushësh
Me përvojën e atyre që ike dhe me forcën e atyre që mbeten.
Sepse çdo gjë që të është marrë, të ka lënë diçka tjetër në këmbim:
Një kuptim më të thellë, një fuqi më të madhe, një shpirt më të gjerë.
Nëse jeta të ka lënë pas, bëhu një udhëtar i heshtur
Që shkel mbi gërmadhat e së shkuarës me hapin e një filozofi.
Mëso se nuk është rëndësi sa herë rrëzohesh,
Por çfarë ndërtimi bën me gurët që rrëzimi të la pas.
Mos u anko për pabesitë—studioji, kuptoji, mësoji.
Mos u frikëso nga armiqtë—shfrytëzoji, sfidoji, mundi!
Mos u dorëzo para humbjeve—përqafoji, tejkaloji, bëji të tuat.
Sepse arti i jetës nuk është një përrallë me fund të lumtur,
Por një rrugëtim ku çdo plagë është një brushë që lyen shpirtin me ngjyra të reja.
Merr çdo lot dhe bëje melodi,
Merr çdo trishtim dhe bëje letër e shkruaj mbi të,
Merr çdo dështim dhe bëje një shkallë për t’u ngjitur më lart.
Sepse ti nuk je thjesht një njeri që kalon nëpër kohë,
Por një artist që krijon kuptim nga kaosi.
Kur të ndalosh për një moment dhe të shohësh prapa,
Do ta kuptosh se gjithçka që të ndodhi nuk ishte rastësi,
Por një dorë e padukshme që vizatonte rrugën tënde.
Dhe atëherë do të qeshësh me dhimbjen që dikur të thyente,
Do ta falësh botën për plagët që të dha,
Dhe do të ecësh përpara, jo më si viktimë, por si krijues.
Sepse gjithçka është çështje këndvështrimi!
Nëse e trajton veten si një artist, bota do të të duket si një art.
Dhe kur ta shohësh botën si art,
Do ta kuptosh se çdo vuajtje ka qenë një brushë,
Çdo zhgënjim një nuancë më e thellë,
Çdo humbje një hije që i jep formë dritës.
Do ta shohësh veten si një skulptor,
Që pret dhimbjen si mermer të papunuar
Dhe, me durim, me përulësi, me guxim,
I jep formë një shpirti që nuk thyhet më kurrë.
Sepse nuk është rëndësi çfarë të ndodh,
Por si e përjeton atë që të ndodh.
Nuk është me rëndësi sa plagë ke,
Por çfarë ke bërë me to.
Nëse i ke kthyer në urtësi, je bërë mjeshtër.
Nëse i ke kthyer në forcë, je bërë luftëtar.
Nëse i ke kthyer në art, je bërë i pavdekshëm.
Sepse ata që dinë të shndërrojnë dhimbjen në diçka më të madhe,
Janë ata që nuk humbasin kurrë.
Ata që nuk i lënë plagët t’i mbysin,
Por i përdorin si krahë për të fluturuar,
Janë ata që e kuptojnë sekretin e jetës.
Dhe kur ta kuptosh këtë, do të shohësh
Se armiku yt më i madh s’ishte bota,
S’ishte fati, s’ishin njerëzit që të tradhtuan.
Ishte frika jote, dyshimi yt, hezitimi yt.
Kur t’i kalosh të gjitha këto,
Kur të ecësh përpara pa frikë nga e kaluara,
Pa frikë nga e ardhmja,
Me vetëdijen se gjithçka është pjesë e udhëtimit,
Atëherë nuk do të jesh thjesht një artist i jetës.
Do të jesh vetë jeta që bëhet art.
.....
Kujdes...
Mos e mbaj të kaluarën si një gur në shpirt,
Si një prangë të padukshme që të ndal hapin.
Mos e mbush këtë ditë me hijet e djeshme,
Se nata që iku nuk kthehet më kurrë.
Sa herë je zgjuar me mall për atë që humbi?
Sa herë ke qëndruar pezull midis kujtimeve dhe asgjësë?
Sa herë ke dashur ta ndryshosh atë që s’mund të ndryshohet?
Dhe sa herë e ke humbur një të mirë sot,
Duke e mbajtur zemrën të lidhur pas një të keqe dje?
E shkuara është një libër i mbyllur,
Dhe sa herë e hap, gishtat lëndohen në skajet e faqeve.
Por ti vazhdon ta lexosh, përsëri e përsëri,
Sikur diçka aty do të ndryshojë, sikur fundi do të jetë ndryshe.
Por nuk do të jetë. Dhe nuk duhet të jetë.
Sepse disa histori duhet të mbeten të palexuara,
Disa emra duhet të mbeten në pluhurin e kohës,
Disa plagë nuk shërohen duke i prekur,
Por duke i lënë të qetë.
Lëre të shkojë.
Lëre të bjerë si gjethet në vjeshtë,
Si dallgët që vijnë e shuhen në breg pa u kthyer më.
Mos kërko të rindërtosh një shtëpi mbi themele të rrënuara,
Mos kërko ngrohtësi në zjarrin që është shuar.
E kupton sa shumë humbet duke jetuar në të shkuarën?
Sa më shumë e ushqen dhimbjen, aq më shumë të përpin.
Sa më shumë e shikon prapa, aq më shumë ngec,
Dhe jeta s’pret—ajo ecën, rrjedh, largohet,
Pa pyetur nëse ti je ende i mbërthyer në një ditë që nuk ekziston më.
Por çfarë ndodh kur vendos të ecësh përpara?
Kur zgjidh zinxhirët që vetë i mbajte fort?
Ndodh mrekullia. Një frymë më e lehtë,
Një dritë më e qartë, një botë që më në fund të duket e jotja.
Ndodh që kupton se nuk ishe i lidhur me të shkuarën,
Por vetëm me idenë e saj.
Dhe kur më në fund e lë të shkojë,
E kupton se liria ka qenë gjithmonë aty,
Duke pritur që ti ta zgjidhje veten.
Mos e shkatërro këtë ditë për një dhimbje që s’ka më vend këtu.
Mos e lër veten të jetojë në rrënoja kur mund të ndërtosh diçka të re.
Lëre të shkojë.
Lëre të humbasë në mjegullën e harresës.
Sepse vetëm atëherë do të shohësh se dielli ka qenë gjithmonë aty,
Duke pritur që ti ta ngrije kokën dhe ta shikoje.
......
Dita e Poezisë – Kur fjalët marrin frymë
Sot është dita e poezisë, dita kur fjalët zgjojnë ndjenja,
Kur vargjet nuk janë thjesht rreshta, por frymë e shpirtit të një bote të fshehur.
Sot fjala nuk është vetëm tingull, por vegim, kujtim, prekje,
Është dashuri dhe dhimbje, urtësi dhe ëndërr.
Sot çdo zemër bëhet letër dhe çdo mendim bojë,
Çdo shpirt shkruan një poezi, edhe pa e ditur.
Një poezi në mënyrën si lotët bien pa zhurmë,
Në mënyrën si heshtja flet më shumë se një mijë fjalë.
Dita e poezisë nuk është një festë, është një kujtesë,
Se brenda nesh jeton një botë që s’mund të thuhet ndryshe,
Veçse me vargje që digjen si flakë mbi letër,
Me fjalë që çajnë heshtjen dhe i japin zë shpirtit.
A nuk është poezi çdo frymëmarrje e thellë në një ditë melankolie?
A nuk është poezi një letër që nuk u dërgua kurrë,
Një emër që dridhet në buzë por s’thuhet dot?
A nuk është poezi vetë jeta, me gjithë bukurinë dhe dhimbjen e saj?
Sot është dita e atyre që shohin botën ndryshe,
E atyre që ndiejnë më thellë dhe heshtin më gjatë.
Është dita e atyre që i shndërrojnë plagët në vargje,
Dhe dhimbjet në këngë që nuk harrohen.
Le të shkruajmë sot, jo për të tjerët, por për veten,
Le të derdhim mbi letër gjithçka që nuk guxojmë të themi.
Sepse poezia është e vetmja mënyrë
Për të bërë të pavdekshme ato që zemra s’do t’i harrojë kurrë.
......
Kur e nesërmja të vjedh të sotmen
Pengesa më e madhe për të jetuar nuk është ajo që ke humbur,
As ajo që nuk e ke fituar ende.
Është ajo që pret. Ajo që vjen nesër, por që nuk ka ardhur akoma.
Është pritja e vazhdueshme që të lidh duart,
Është shpresa e verbër që të lë peng sot,
Është nesërmja që të vjedh të sotmen,
Pak nga pak, pa e kuptuar as vetë.
Sa herë ke thënë: “Do të jem i lumtur kur…”?
Kur të arrij këtë, kur të kem atë, kur të më ndodhë kjo…
Si një udhëtar që i sheh ëndrrat në horizont,
Dhe ecën, ecën, por horizonti nuk afrohet kurrë.
Dhe ndërsa pret të vijë ajo ditë e madhe,
Humb çdo gjë që ke sot.
Humb momentet e vogla që një ditë do t’i quash kujtime,
Humb ngrohtësinë e një dielli që sot ndriçon për ty,
Humb fjalët e dikujt që nesër s’mund t’i thuash më.
Sa e trishtueshme është të jetosh duke pritur një ditë tjetër,
Pa kuptuar se e vetmja ditë që të përket është kjo.
Sa e padrejtë është të harrosh aromën e një mëngjesi,
Duke menduar për një mëngjes që ende nuk ka ardhur.
A e di çfarë ndodh kur gjithçka e vendos tek e nesërmja?
Ndodh që e nesërmja kurrë nuk mjafton.
Sepse kur ajo të bëhet sot,
Ti sërish do të kërkosh një të nesërme tjetër.
Një lumturi tjetër, një ëndërr tjetër, një qëllim tjetër.
Dhe kështu, jeta kalon…
Si një lumë që nuk e pe kurrë, sepse ishe i zënë duke ëndërruar oqeanin.
Mos prit që diçka e madhe të ndodhë për të jetuar.
Mos e shty gëzimin për një kohë më të mirë,
Se koha më e mirë është gjithmonë tani.
Mos e vendos veten në pritje të një mrekullie,
Kur mrekullia më e madhe është vetë jeta që ke në duar.
Lëre të nesërmen të vijë kur të vijë.
Por sot, frymo thellë.
Shijo çdo gjë të vogël, sikur të mos kishte një të nesërme.
Dëgjo zërin e atyre që të duan,
Përqafo fort, fol me shpirt, fal pa u kursyer.
Sepse sot është e vetmja pasuri që ke.
Dhe kur ta kuptosh këtë,
Kur të shohësh se jeta nuk fillon nesër,
Por tani, këtu, në këtë frymëmarrje…
Atëherë, më në fund, do të jetosh.
....
Më shanë miqtë, më shanë nga shpirti
Më shanë miqtë, më shanë nga shpirti,
në sofrën ku i ndava bukën me dor,
u ula me ta si vëlla mes vëllezërve,
u ngrita i huaj, si hije, si qor.
Më shanë miqtë, më thurën kurthe,
në rrugët ku hapat e mi u bënë pluhur,
i fala me zemër, i desha me shpirt,
por ata më shitën për pikë e vulë.
Ma nxinë emrin si nata pa hënë,
si era që shemb një lis shekullor,
në gojët e tyre u bëra legjendë,
por jo për të mirën, po për tradhtor.
Më thurën gënjeshtra me fjalë të holla,
më hoqën të drejtën për zë e për frymë,
më lanë në mugëtirën e ftohtë të vetmisë,
por harruan që kam një zemër të lirë.
Ata që dje më thërrisnin "vëlla",
sot më bëjnë hije rrugëve të heshtjes,
por unë jam lis që s'e tundin furtunat,
jam flakë që digjet pa zhurmë e ndeshje.
Më shanë miqtë, më shanë nga shpirti,
por shpirti im s'vdes nga fjalë të liga,
ata u bënë hijet e turpit të tyre,
ndërsa unë, fjala që kurrë nuk fiket.
Ma shanë besën, ma shanë nga shpirti
në një sofër mbushur me fjalë e thika,
aty ku dikur ngrita gotën me dritë,
tani pinin gjakun tim me buzë të ftohta.
Ma shanë miqësinë, e bënë pluhur,
ma shitën si mall në pazar mashtrimi.
Si nuk ma ndjeu zemra atë krismë të shkretë,
kur shpatat e tyre u fshehën pas timit?
Ma shanë fjalën, e kthyen në hije,
e hodhën si baltë në shpatullat e mia,
tek ecja i vetmuar, mes errësirës
me plagët që s’shëroheshin veçse nga lutja.
Ma shanë nderin, në hije të fshehur,
në rrugë të ngushta, në pragje dyshimi,
pa guxim të më shihnin sy për sy,
por me heshtje helmuan çdo kujtim timin.
Ma shanë shpirtin, por s’ma vranë dot,
se ai s’jetonte në zemrat e tyre.
Në heshtje ngrita një mal prej dhembjesh,
dhe lashë pas vetes veç hirin e djeshëm.
Më shanë miqtë, më shanë nga zemra,
ata që i desha si vëllezër të shtrenjtë,
më hodhën baltë, më vunë në skëterrë,
ma dogjën shpirtin me gurë e në hellë.
Më tallën netëve si hienat në terr,
me fjalë të liga, me gjuhë të prishur,
më thurën intriga, më bënë qyqar,
e më përndoqën si pluhurin e grisur.
Më lanë pa emër, më lanë pa zë,
në heshtjen e dhimbjes si gur më lanë,
po heshtja ime, si deti pa breg,
nga thellësitë do t’i përpijë një nga një.
Unë s’kam nevojë të ulëras në turmë,
as të mallkoj me gjuhën e tyre,
se heshtja ime, kjo heshtje pa fund,
është mallkimi që kurrë nuk thyhet!
....
Shpirtrat e vegjël
Më panë, por s’më shihnin kurrë me sy,
më dëgjuan, por veç zërin, jo fjalën,
mendjen e kishin mbushur si qyp
me baltën e vjetër të një bote të ndarë.
Nuk e matën dot peshën e heshtjes,
as zjarrin që fsheh një zemër që digjet,
më matën me syrin e tyre të verbër,
më njohën veç aq sa interes u prishte.
Më deshën të vogël, të përkulur,
pa dritë në shpirt, pa zë në fjalë,
po s’dinë se rrënjët e thella s’thahen,
sado që stuhitë t’i rrahin pa ndalë.
E unë qesh, qesh me hidhërim,
se bota e tyre veç tym është e hije,
ata janë hijet e një shpirti të ngrirë,
e unë… unë jam flakë që s’fiket!
Më deshën të heshtur, të ngrirë në hije,
të rrija i përkulur, i thyer, i shuar,
por unë jam furtunë, jam zjarri që ndizet,
jam fjala që ngrihet, jam zemra që vuan.
Ata shohin veç mjegull, nuk shohin të vërtetën,
janë skllevër të frikës, të mendjes së mbyllur,
më gjykojnë me peshën e vetë errësirës,
se s’dinë të shohin përtej asaj që është shkruar.
Po ç’vlerë ka gjykimi nga zemrat e zbrazëta?
Po ç’vlerë ka fjala nga buzët që vrasin?
Ata janë veç hija e një bote të humbur,
e unë… unë jam dielli që s’ndalet së djeguri!
Le të më shajnë, le të më mohojnë,
le të më vrasin me heshtje, me ftohtësi,
se unë mbetem ai që jam në rrënjë,
dhe ata… në erë do të jenë vetëm hi.
.....
Në çdo shkronjë ndjej të më afrohesh më shumë,
si një hije e ëmbël që prek shpirtin tim,
si një pëshpëritje e largët që më thërret,
si një kujtim që kurrë nuk venitet.
Në çdo fjalë ndjej aromën tënde,
si era e pranverës që vjen pas një dimri të gjatë,
si petalet e trëndafilit që hapen në agim,
si uji i detit që ledhaton bregun me mall.
Në çdo fjali ndjej përqafimin tonë,
atë dridhje të lehtë që fjalët s’e përshkruajnë,
atë ngrohtësi që mposht të gjitha dimrat,
atë dritë që më ndriçon rrugën edhe në errësirë.
Në çdo poezi ndjej zemrat tona,
si dy yje që flasin me gjuhën e qiellit,
si dy lumenj që bashkohen në përjetësi,
si dy ëndrra që gjejnë strehë tek njëra-tjetra.
Në çdo libër ndjej jetën,
ajo shkruhet me zjarrin e dashurisë sonë,
me lotët e heshtur dhe buzëqeshjet e fshehura,
me netët pa gjumë dhe mëngjeset e pritjes.
Sepse çdo rresht është një pëshpërimë e jona,
çdo fjalë është një puthje në hijet e kohës,
çdo varg është një betim që nuk shkelet,
çdo libër është ne: të pashkëputur, të pavdekshëm.
.....
Ti që rri në hijen e vetmisë
Më dëgjo, ti që rri në hijen e vetmisë,
me shikimin bosh dhe duart e mpira nga ftohtësia e zhgënjimit.
E di, ke ecur rrugëve të heshtura,
ke pritur dritën në skutat ku nata nuk merr fund.
Të kanë thyer, të kanë shkelur,
të kanë parë si një gur të zakonshëm,
pa ditur se je thërrmijë e yjeve,
pa ditur se brenda teje fshihet një zjarr
që mund të djegë errësirën.
Të kanë gënjyer me premtime të praruara,
të kanë lënë pas si një faqe e grisur libri,
por a e di?
Edhe gjethet që bien, nuk i tremben tokës,
sepse e dinë se aty, në heshtjen e dheut,
nis një jetë e re.
Mos u dorëzo!
Mos e lër trishtimin të të ngurtësojë si një statujë të harruar në shi.
Mos lejo që dhembja të bëhet korniza e shpirtit tënd,
se edhe plagët një ditë bëhen kujtime,
edhe lotët një ditë bëhen burime,
prej të cilëve rriten lulet e forcës.
Nëse rrëzohesh, lejoje veten të bjerë,
por jo për t'u thyer – për t'u ngritur.
Se druri më i fortë është ai që ka duruar furtunat,
shpirti më i bukur është ai që ka qarë,
por ka ditur t’i kthejë lotët në dritë.
Dhe unë do të jem aty –
jo për të të mbajtur në këmbë,
por për të të kujtuar se mund të ecësh vetë,
për të të thënë:
Nuk je vetëm!
Bota të ka plagosur, por qielli ende të pret.
Dhe kur të ndjesh se nata të ka mbërthyer,
kur të duket se hapat e tu humbasin në boshllëk,
mos harro:
edhe terri është veç një pelerinë e përkohshme
që fsheh dritën që vjen pas tij.
E di, ke ndier dorën e ftohtë të zhgënjimit
teksa të prekte supet si një erë e pamëshirshme,
ke ndier shpatullat të kërrusen nga peshat e padukshme
që vetëm zemrat e mëdha i mbajnë.
Por mos harro –
çdo dhimbje që ke ndier,
çdo plagë që të kanë lënë,
është një thirrje që të kujton se je gjallë,
se brenda teje ende gufon një zemër
që nuk e ka harruar artin e të rrahurit.
Nuk të kërkoj të harrosh,
as të shtypësh dhimbjen si një fletë të vjetër,
por ta pranosh atë si pjesë të rrugëtimit tënd,
si një gur kilometrik që të kujton sa larg ke ardhur,
dhe sa shumë ende mund të ecësh.
Sepse dielli nuk pyet nëse nata ishte e ftohtë
para se të lindë sërish,
dhe as ti mos pyet nëse bota ka qenë e padrejtë,
thjesht ec, ngrihu, frymo!
Unë do të jem aty –
jo për të të ngritur,
por për të të kujtuar se brenda teje,
gjithmonë ka jetuar një dritë
që askush nuk mund ta shuajë,
veç nëse ti e lejon.
......
Kur të ndjesh se s’ke më forcë
Kur të ndjesh se s’ke më forcë,
se hapat të rëndojnë si gurë
dhe shpirti yt endet rrugëve të një bote
që të ka marrë shumë, por s’të ka dhënë mjaftueshëm…
Kur t’i mbledhësh netët e tua të gjata
si letra të palosura dhimbjeje,
kur fytyra jote të mos njohë më buzëqeshjen
dhe drita në sy të venitet si një zjarr që po fiket…
Mos u dorëzo!
Se ti nuk je kjo dhimbje,
as kjo heshtje që të mbështjell si mjegull e ftohtë.
Ti je fryma e parë pas një furtune,
je filizi që çan betonin,
je hëna që nuk trembet nga errësira.
E di, të kanë thënë gënjeshtra me sy të njomur,
të kanë premtuar diell e të kanë dhënë stuhi.
E di, ke pritur duar që të të ngrinin,
por gishtat e tyre të kanë lënë bosh.
Por shiko veten!
A nuk je ende këtu?
A nuk ke ende frymëmarrje, rrahje zemre, shpresë?
A nuk je ende dritë që refuzon të shuhet?
Unë e di –
brenda teje ka plagë që s’duken,
ka kujtime që të ndjekin si hije,
ka net të gjata pa gjumë,
dhe fjalë që nuk u thanë kurrë…
Por ti mos u dorëzo!
Ngrihu, edhe nëse të dridhen gjunjët.
Ec, edhe nëse rruga është e shkelur nga të tjerët
dhe nuk të lë hapësirë.
Besoi vetes, edhe kur bota nuk të beson.
Sepse ti je më i fortë se dhimbja jote,
më i madh se frika jote,
më i çmuar se gjithë plagët që ke mbartur.
Unë do të jem këtu –
jo për të të treguar rrugën,
por për të të kujtuar se ti vetë ke qenë gjithmonë drita
që e ka ndriçuar atë!
Dhe kur të ndjesh se fryma të merret,
se zemra të rreh si një zog i plagosur,
kur hapat e tu të jenë veç hijet e dikurshme
të ëndrrave që të kanë humbur rrugës…
Mos e lër veten të fiket!
Se brenda teje ende ka zjarr,
ende ka një fjalë që s’u tha,
një këngë që s’u këndua,
një dritë që pret të ndizet përsëri.
E di që rrugët e tua kanë qenë të ashpra,
që koha të ka gdhendur me dhimbje,
por shiko pemën që thyhet nga stuhia
dhe përsëri lulëzon në pranverë.
Ajo s’pyet për dimrin që e rrënoi,
s’pyet për erën që ia thau gjethet.
Ajo thjesht rritet, ngrihet, sfidon.
Dhe ti, je më shumë se një pemë!
Ti je deti që nuk mposhtet nga valët,
je ylberi që lind nga lotët e qiellit,
je toka që fsheh në thellësi
farat e forcës dhe ringjalljes.
Mos i beso heshtjes që të gënjen,
as frikës që të lidh duart.
Mos harro se nata është më e errët
veç një çast para agimit.
Dhe kur mendja të thotë “mjaft”,
kur shpirti të thërrasë “s’dua më”,
ti kujtoje veten se dikur ke ëndërruar,
se dikur ke dashur të jetosh,
dhe se brenda teje ende ka jetë
që pret të jetohet.
Unë do të jem aty –
jo për të të shpëtuar,
por për të të kujtuar
se ke qenë gjithmonë më i fortë
se çdo dhimbje që të ka rrëzuar.
....
Gaza, plaga e tokës.
Në një cep të dheut, ku perëndon shpresa,
rri Gaza, një grua e gjymtuar me barkun e zbrazur,
me foshnjën e vrarë në krahë,
dhe me lotët që i pikojnë si qelq nga sytë –
as qielli s’ka më vend për reshje,
sepse retë janë kthyer në pluhur baruti.
Aty ku nata nuk fle,
dhe mëngjesi lind mes britmave dhe sirenave,
çdo dritare është një faqe e djegur libri,
dhe çdo rrugë – një varr i hapur për fëmijë.
Këtu, dielli nuk ngroh –
veçse ndriçon tmerret që lënë pas bombat.
Era mbart zërin e një nëne që thërret për djalin,
por zëri i saj përplaset në muret e betonit,
që mbajnë mbi shpinë hijen e një bote të verbër.
Gaza është një zemër e shpuar me gozhda politike,
është një krater i heshtjes që gëlltit drejtësinë,
është një përrallë që nuk u tregua kurrë fëmijëve,
sepse nuk kishte princ, as fund të lumtur,
veçse dridhje toke dhe natë pa yje.
Një vajzë ecën nëpër rrënoja,
këpucët e saj janë një kujtim i pabarabartë me dheun,
çdo hap është një lutje, një rrezik, një mosnesër.
Në dorë mban një tullë – jo për të ndërtuar,
por për të kujtuar shtëpinë që nuk është më.
Në Gaza, muret flasin, por bota nuk dëgjon.
Flasin për një djalë që s’e pa kurrë prindin,
për një grua që ngjiti rrobat e të vdekurve në litarë,
që t’i vinte erë burrit të saj edhe një herë.
Këtu, liria është një zog me krahët e këputur,
që rri shtrirë mbi gazetën e djeshme,
aty ku emrat e të vrarëve janë më të gjatë
se kolonat e lajmeve ndërkombëtare.
Bota ndjek ndeshje, seriale, reklama,
ndërsa Gaza shkruan poema me gjak,
dhe i dergon me erëra të largëta,
aty ku zemrat kanë harruar si të skuqen nga turpi.
Në një qoshe të rrënuar, një djalë vizaton me gisht:
një shtëpi, një pemë, një diell, një familje.
Por sapo fryn era e radhës –
vizatimi fshihet, dhe ai kthehet të luajë me rrënojat.
Çfarë mëkati është të duash të jetosh?
Çfarë faji është të kesh një zemër që rreh në Gaza?
O njerëz, ju që flini në rehati,
a e ndjeni sa peshon një gur mbi kraharor,
kur nuk është thjesht barrë,
por trup i dashur, i mbetur pa zë?
Mos ndoshta një ditë,
kur qielli të mos ketë më dritë për askënd,
do kujtoni se njëherë, shumë larg,
në Gaza, njeriu harroi të ishte njeri?
Gaza s’është thjesht një vend,
është një plagë në ndërgjegjen tonë,
është një varg i pashkruar në himnin e njerëzimit,
që askush nuk e këndon më –
nga frika se do ta ndiejë dhimbjen e vetes.
.....
Qetësohu, o brengë që natën e bën më të rëndë
Mos ia shto peshën zemrës së drobitur,
mos i ringjall plagët e vjetra
që ende kullojnë në heshtje si lotët e shpirtit.
Ti që rri zgjuar nën qerpikët e hënës,
mos i jep frikës më shumë fuqi
se ajo veç mbi dhimbjen ndërton kulla të rëna,
në to strehohen kujtimet që nuk falin.
Qetësohu, o brengë e heshtjes që ulëret brenda meje,
shpirti yt i therur nga padrejtësitë
do të ndjejë një rreze të butë në agim,
kur ylli i shpresës do të mundë hijet që të frikësojnë.
Mos harro se nata më e errët
nuk ka fuqi ta ndalë lindjen e diellit,
e se plagët më të thella,
janë të parat që shërohen kur zemra lutet me sinqeritet.
Qetësohu, o brengë që shpirtin ma ke shkelur me këmbë
si një lule mbi baltë të harruar,
se çdo sprovë, sado e rëndë,
mbart në vete një ftesë për rilindje.
Le të derdhet loti si ujë pastrues mbi dheun e zemrës,
le të dridhet zëri yt nga dhimbja,
por mos harro:
pas çdo dhimbjeje që të gjunjëzon,
vjen një forcë që të ringrit me butësi të padukshme.
Qetësohu, o brengë,
sepse kjo botë është një shkollë me mësime të dhimbshme,
ku mëson jo ai që nuk bie,
por ai që bie dhe ringrihet me shpirt më të qartë.
Durimi është arma e shpirtrave të mëdhenj,
shpresa – zjarri i heshtur që nuk shuhet,
dhe ai që ecën mes stuhive pa u ndalur,
një ditë do të ecë mbi dritë.
Qetësohu, o brengë që rëndon kraharorin e njerëzimit,
se pa ty nuk do ta kuptonim forcën e lutjes,
as bukurinë e një gëzimi që vjen pas një pritjeje të gjatë.
Qetësohu, o brengë që gjunjëzove të pafajshmin,
se gjunjët që prekin tokën me zemër të pastër
ngrihen më afër qiellit.
E mbi gjithçka qetësohu,
se Ai që natën dhe ditën i kthen me urtësi të pafundme,
Ai që e sheh plagën përtej mishit,
do të sjellë drejtësi për shpirtrat që u dogjën në heshtje.
Dhe aty ku njeriu s’mund të shohë,
Ai do të ndriçojë rrugën që të shpie drejt paqes.
.....
Serenata e zemrës sime
Natën vonë në pragun tënd,
me një kitarë dhe shpirtin rënd,
nën dritën e hënës që më rrëfen,
emrin tënd e këndoj ngadalë sërish.
Flladi i lehtë më sjell aromën,
e flokëve tu si valë deti,
e zëri im mes kësaj nate,
bëhet lutje, bëhet jetë.
O moj shpirt, o dashuri,
ti je drita në syrin tim,
në çdo këngë, në çdo varg,
më rri pranë si një amshim.
Kur dritarja hapet ngadalë,
dhe buzëqeshja jote shndrit,
zemra ime këndon pa fjalë,
se gjithçka që kam... je ti.
......
"Nën hijen e plumbave"
Nuk di më për çfarë të thërras,
jetë a vdekje, kur mëngjesi më zgjon me britmat e nënave,
me sytë që zvarriten në asfaltin e lagur nga gjaku i një djali,
i rritur me mundimin që buron nga kockat e mia,
nga dora ime e lodhur që për vite të tëra ka numëruar kafshatat,
nga netët e bardha që kam ndenjur mbi ballin e tij të nxehtë kur kishte ethe,
dhe sot...
një plumb, një i mallkuar plumb,
i vdekur, i shurdhët, i verbër,
e rrëmben, e çmonton nga jeta si një lodër të prishur,
si të mos kishte pasur zemër që më thërriste “nënë”,
si të mos kishte ëndrra që më rrëfente para gjumit,
si të mos kishte buzë që më puthnin ballin çdo herë që kthehej vonë.
Fëmijët po na i shtypin si hije,
në trotuaret e një vendi që ka harruar ti mbrojë,
ku vrasja s’është më tragjedi, por lajmi i radhës,
ku drejtësia është një karrige bosh që vështron pa ndjenjë,
ku vdekja ka bërë aleancë me indiferencën,
dhe jeta e një djali që më ka kushtuar më shumë se vetja ime,
më pak se çdo rrogë, çdo dhimbje, çdo shpresë që kam vënë në bukën që i jepja,
vlen më pak se një borxh, se një vështrim, se një debat banal
me një tjetër djalë që ndoshta s’kishte nënë,
apo kishte, por s’e ka ndjerë kurrë.
Ku janë ata që betohen për ne?
Ku janë kur djemtë tanë mbesin të shtrirë për tokë?
Kur vajzat tona rrinë te muret e morgut me fustan të zi në vend të të bardhit?
Unë nuk kërkoj shumë,
vetëm një dritare ku djali im të vinte çdo darkë,
të më rrëfente lodhjen, të qeshnim,
ta përqafoja para se gjumi të më mbulonte,
por tani... gjumi më vjen si një mallkim,
më rrëmben me pamjet e fytyrës së tij të bardhë,
me sytë e tij të mbyllur nga dhuna,
jo nga gjumi që i premtoja kur e ledhatoja kur ishte fëmijë.
S’dua më të bëhem nënë në këtë vend,
sepse nuk është më atdhe,
është një varrezë që mban frymën pezull,
ku prindërit nuk rritin fëmijë për të jetuar,
por për t’u ndarë nga ta,
me dhimbjen që rritet më shumë se trupi i tyre.
Dhe kush do të flasë për ne?
Kush do të përmendë emrat që ne i bërtasim nëpër natë si të ishin lutje shpëtimi?
Kush do të dëgjojë thirrjen time që nuk ka as zë më?
Nuk dua më drejtësi në letra,
dua të mos kem frikë nga hapat e djalit tim kur del në mbrëmje,
dua të mos e përqafoj si herën e fundit,
dua të jetojë, të martohet, të ketë fëmijë,
dua të bëhem gjyshe, jo dëshmitare e funeralit të vetmit që më mbante gjallë.
Por ti Shqipëri... je kthyer në një varr...
Dhe kjo është vrasja më e heshtur, më e gjatë, më e egër
që një nënë mund të përjetojë.
S’dua më të bëhem nënë në këtë vend,
sepse nuk është më atdhe,
është një tokë që m’i thith ëndrrat si gropa të zeza,
është një natë pa agim ku çdo lindje është një paralajmërim,
jo bekim, jo gëzim,
por një frikë që më kafshon barkun,
që më përgjon shpresën si një ujk i uritur në errësirë,
që më thotë çdo ditë: “mos e duaj shumë, mos e përqafo shumë,
sepse nesër... nesër mund të mos e kesh më”.
Dhe si mund të jetoj kështu?
Si mund të zgjohem, të gatuaj, të pres, të lutem,
kur e di që rruga mund të ma rrëmbejë fëmijën me një psherëtimë plumbi,
kur mësoj t’i lexoj lëvizjet e trupit, zërin në telefon,
jo për ta dashur më shumë,
por për të dalluar nëse është ende gjallë?
Nuk dua më të bëhem nënë në këtë vend
ku shteti mban armë për të mbrojtur mafian,
dhe heshtin nga frika për fëmijët e tyre...
ku më shumë rrojnë kriminelët se fëmijët,
ku më shumë dëgjohet krisma se qeshja e fëmijëve,
ku fjala “drejtësi” ka zë të trashur dhe sy të mbyllur,
dhe ne, nënat, jemi bërë si pëllumbeshat e egra,
që ngremë fole në vende të rrezikshme,
me shpresën që mos të na i shtypin vezët.
Unë kam lindur djalë,
me duart që më janë çarë nga pastrimi, nga buka, nga heshtja,
e ai ishte gjithçka që kisha ...tani asgjë...
këtë e di nga varrezat që hapen më shpesh se shkollat,
nga fjalët që më kanë ngrirë në buzë:
“Mami, do vij vonë sot…”
Vjen vonë, por jo në shtëpi,
vjen në lajm, në ekran, me trup të ftohtë,
i mbështjellë me një batanije të bardhë që nuk ngroh më asgjë.
S'dua më të bëhem nënë,
jo nga frika e lindjes, por nga tmerri i humbjes,
nga ndjenja se çdo puthje që i jap ballit të fëmijës është një përshëndetje e fundit,
nga vuajtja se çdo buzëqeshje e tij është një kujtim i ardhshëm që do të më brejë në netët e gjata,
ku do të shtrihem në krevatin e tij bosh dhe do i flas si të ishte ende aty,
do i tregoj për ditën, për motin, për dhimbjen time,
dhe do pres... do pres një përgjigje që s’do vijë kurrë më.
Ky vend më ka lindur nënë,
por më ka bërë të ve pa burrë, pa fëmijë, pa të nesërme,
më ka vrarë nga brenda,
më ka përzënë nga vetja,
e unë...
unë tani jam vetëm një mur që qan,
një trup që rri në këmbë për inerci,
një nënë pa jetë,
në një tokë që nuk e meriton as emrin Shqipëri.
.....
Pafajësisë i vjen turp të zhvishet përballë shpirtit tënd,
se sytë e tu e lexojnë dhe ç’është pa u thënë.
Në praninë tënde, edhe heshtja kuqet,
se çdo ndjenjë zbulon veten, zhveshur nga fshehtësitë e natës.
Ti nuk më puth — më fal ndjesi që s’kanë emër,
më sheh — dhe lëkundet vetë universi im i brendshëm.
Si mund të qëndroj i mbuluar, kur ti më sheh me zemër?
Si mund pafajësia të mos ndjejë turp, kur ti e do me ndershmëri?
....
Ti çele bashkë me agimin e një trëndafili
Ti çele bashkë me agimin e një trëndafili,
Në dritare më erdhe si puhizë mbi qepallë,
Zemra ime e lodhur, që prej natës pa yllin,
Gjeti ngrohtësinë tënde në mëngjesin e parë.
Ah, moj dashuri, hije e shpirtit tim,
Si të mbaj, si të harroj, kur je mall e trishtim?
Në çdo këngë, në çdo erë, më je thirrje e largët,
Në çdo natë, në çdo hënë, më je plagë.
Ti më premtove në heshtje, kur më shihje në sy,
Se çdo pranverë do vinte veç për ne të dy,
Por u lagën petalet nga një shi i vonuar,
Dhe një erë më rrëmbeu si një fjalë të harruar.
Tani vonë nëpër rrugë, serenatat i këndoj,
Dhe të thërras emrin tënd nën hënë si dikur,
Nëse e dëgjon kjo natë, le të të tregojë,
Që të dua ende, më shumë se çdo kujtim i bukur.
.....
Maskarada e interesit
Kjo skenë e madhe, ku dielli s’ka shpirt,
Ku drita është hije dhe fjala një grackë,
Shfaqet turmë e zellshme, me maska të bardha,
Dora-dorës, si lule që era i përkund.
Oh, sa fort u dashka ky xhepi im i fryrë,
Sa ëmbël më thërret, kur unë s’jam i lodhur,
Një “miku im i shtrenjtë”, me sy që shkëlqejnë,
Kur llogaria bankare zbrazet e shtohet.
Ngrihen dolli, pa kurrfarë emocioni,
Për "miqësinë e shenjtë", që kurrë s'do tretej,
Por nën tavolinë, gishtat numërojnë me furi,
Se sa do të kushtojë kjo “ndjenjë e sinqertë”.
Biseda rrjedh si mjaltë, e ngjitet në vesh,
Për projekte madhështore, plane të larta,
Dhe unë tundohem të besoj, një çast të shkurtër,
Se vërtetë bëhet fjalë për art.
Por pastaj, kur sipari fillon të ulet,
Dhe drita e skenës zbehet, bie qetësia,
Papritur miku “i shtrenjtë” zhduket pa lënë gjurmë,
Si fantazmë që humbet në errësirë.
Telefoni s’bie, mesazhet harrohen,
E-mailet bien në humnerën e spam-it,
Sepse thesi im i zbrazur, s’ka më shkëlqim,
Dhe “miqësia” zhduket si avull sapunit.
Kujtohet atëherë, se syri s’ishte shpirt,
Po pasqyrë e interesit, që shkëlqente si ari,
Dhe dora s’ishte për mbështetje, po për të marrë,
Një urë e ndërtuar mbi themele të rërës.
Qesh me vete, hidhur dhe pa zë,
Me këtë maskaradë të përsëritur shpesh,
Ku miqësia është monedhë, që ndryshon vlerë,
Sipas kursit të tregut, të djeshëm.
Dhe ndoshta, në fund të fundit, është një mësim,
Ky vallëzim absurd mes hijeve dhe parave,
Që të mësosh të ndash thelbin nga llumi,
Dhe të ecësh më tej, me zemrën më të fortë.
.....
Jeta është...
Jeta është një fije bari në erë,
herë përkëdhelet, herë këputet pa mëshirë.
Një hije në murin e pasdites,
që largohet pa zhurmë kur bie nata.
Jeta është një fëmijë që qesh pa arsye,
dhe një plak që qan pa zë, me sy të ulur.
Një lule që çel mes pluhurit të rrugës,
dhe një gur i fshehur në shtratin e lumit.
Jeta është buka e ndarë më dysh,
kur barku është bosh, por zemra plot.
Është heshtja mes dy njerëzve që duhen,
kur fjalët s’kanë më peshë, por ndjenja s’ka fund.
Jeta është gënjeshtër dhe e vërtetë,
është premtim dhe braktisje,
është dritë që vjen nga sytë e nënës
dhe terri që fshihet në mendimet tona.
Jeta është varg i pambaruar që nuk shkruhet kurrë njësoj,
as nga poetët më të mëdhenj, as nga dhimbjet më të thella.
Është kënga që s’e di kush e nisi,
dhe askush nuk e mbaron.
Por megjithatë,
jeta është...
mjafton kaq...
që ta ndjesh, ta duash, dhe të mos e harrosh.
....
Kur jeta harroi të ishte jetë
Në fillim ishim dritë,
një frymë që s’e njihte as lindjen, as vdekjen.
Pastaj mësuam të qeshim,
por qeshja nuk ishte veçse një vello
mbi fytyrën e dhembjes.
Mësuam të qajmë,
por loti s’ishte veçse një det i thellë
që askush s’donte ta shihte.
Ne ndërtuam qytete me mure,
për të mbrojtur veten… nga vetvetja.
E shndërruam tokën në pasuri,
gjakun në valutë,
dashurinë në marrëveshje,
shpresën në reklamë.
Fëmijët lindën me sy që panë më shumë se duhej,
pleqtë vdiqën me mall për fjalë të pathëna.
Ne u dashuruam si të verbër,
u grindëm si idhuj të rrëzuara,
e u falëm në tempuj bosh
ku Zoti kishte kohë që e kishim harruar.
Dikush tha se jeta është dhuratë,
por s’na tregoi kurrë se çmimi ishte
të harrosh të jetosh.
Ne ecim,
me hapat që nuk i duam,
drejt ditëve që nuk na takojnë,
duke kërkuar atë që e lamë pas
kur s’dinim çfarë ishte.
E kur të mbërrijmë në fund,
do kuptojmë se s’kishte fund.
Vetëm një jehonë prej hiri,
e një poezi që askush nuk guxoi ta shkruajë.
Deri tani...
....
Në bregun tonë të vjetër
Nëpër hije të mbrëmjes,
ku dallgët shushurijnë si gjyshërit e moçëm,
e më shpie era e kripur
kah kujtimi yt,
që më rri si penj i vjetër në gji.
Aroma e detit më merr mëndjen,
si herët kur shkonim zbathur
mbi rërën që nxehej prej diellit,
e ti qeshje,
si zogu nën strehë të kashtës.
Ç’më mbeti tashmë?
Veç kjo heshtje që fishkëllen në vesh
dhe një letër pa dorë që s’vjen kurrë.
Ti më je si hëna mbi ujë,
e unë një gur i lagësht në breg,
që pret valën me shpresë.
Oh, sa dua të kthehem te ai çast,
kur aroma e jugut na pëlhuronte flokët,
e më thërrisje me zë të lehtë:
“Hajde, mos u vono!”
e deti na shikonte me sy të kaltër.
Në buzë më rri emri yt,
si një këngë e harruar prej vitesh,
që veç deti e di,
e dallgët e përsërisin fshehtas natën.
Do vij përsëri, më dëgjo,
kur deti të ketë shtruar qilimin e kaltër,
kur qielli të jetë i zbrazët prej mjegullash
dhe era të përkëdhelë kujtimet tona.
Se dashuria jonë s’vdes,
veç fle nën valë…
....
1 qershori në Gaza
Në këtë qershor, kur lulet hapin frymën e tyre,
dhe dielli puth me ngrohtësi çdo ballë të njomë,
një kopsht i veçantë, i përgjakur dhe i heshtur,
në Gazë, zgjohet pa tinguj gëzimi.
Nuk ka qeshje të kristalta që thyejnë ajrin,
as vrapime të lehta mbi barin e njomë,
vetëm hije të gjata të frikës që përplasen,
dhe pluhur, pluhur që mbështjell çdo ëndërr.
Sytë e tyre, yje të shuar në qiellin e zymtë,
reflektojnë shpërthime, jo drita festash.
Duart e tyre të vogla, jo topa apo lodra,
por mbajnë peshën e një bote që i ka harruar.
Imagjinojnë ëmbëlsira që nuk shijohen,
këngë djepi që humbin në jehonën e shpërthimeve,
dhe përralla, të pathëna, të djegura nga flakët,
në shpirtra të brishtë, të lënë në harresë.
Zemrat e tyre kërkojnë thjesht një strehë,
një krah të butë që t'i mbështjellë,
një frymë që t'u pëshpëritë "ti je i sigurt",
një fjalë, një shikim, një përqafim i ngrohtë.
Jo lodra shkëlqyese apo veshje të reja,
as udhëtime në parqe argëtimi plot zhurmë.
Ata kërkojnë praninë, dëshpërimisht,
një dorë që t'u mbajë, kur bota rrokulliset.
Hapësira e tyre është e ngushtë, kufiri i tyre dhimbje,
çdo ditë një betejë, çdo natë një lutje e fshehur.
Nga dritaret e thyera, nuk shohin qiellin blu,
por retë e zeza të dhunës që nuk ndalen.
Si mund të rriten lulet në tokë të djegur?
Si mund të buzëqeshë shpirti kur shpresat janë thyer?
Dhe në këtë 1 Qershor, kur fëmijët festojnë,
ata kërkojnë thjesht dikë që t'i përqafojë.
Një përqafim i thjeshtë, pa fjalë, pa shpjegime,
që t'u thotë se janë të vlefshëm, se janë shpresë.
Një mbështetje, si një mur i padukshëm,
kundër tmerreve që i ndjekin pa pushim.
Ëndrrat e tyre fluturojnë si zogj të plagosur,
ndoshta një ditë do të gjejnë një qiell të qetë.
Por sot, në këtë ditë të caktuar për fëmijët,
shpirti i tyre vajton për një prekje njerëzore.
Ku shkon fjala e papërfillur e fëmijës, e cila ndahet si copë qelqi në thellësi të ndërgjegjes?
A zhduket në eterin e indiferencës globale, si një lot i vetëm në oqeanin e pafund?
Filozofia e tyre e pafajësisë, e shkatërruar,
në themelet e dëshpërimit, ku gëzimi është veç një hije.
Ata nuk mësojnë për ngjyrat e ylberit, por për nuancat e hirit dhe të gjakut.
Nuk mësojnë këngë, por jehonën e shpërthimeve,
që u mbështillet rreth shpirtit si një qefin i ftohtë.
Një metaforë e thyer, jetët e tyre,
si vazo prej kristali e rënë nga qielli,
copëza që reflektojnë një realitet të dhimbshëm.
Ku janë lojërat me shkrepse, gërvishtjet e thella në gju,
që dëshmojnë aventurat e pafundme të fëmijërisë?
Në vend të tyre, janë plagë të hapura,
dhe kujtime të gjakosura që u treten në errësirë.
Melankolia e tyre është një lumë që rrjedh ngadalë,
duke gërryer çdo grimcë shprese,
duke lënë pas vetëm një zbrazëti të ftohtë.
A e kupton bota peshën e kësaj heshtjeje të mjerë,
që flet më shumë se çdo ulërimë e dhimbshme?
Dhe teksa bota feston, me tullumbace dhe ëmbëlsira,
fryma e fëmijës së Gazës mbetet pezull,
një pyetje e pafundme, e pa përgjigje:
Pse gëzimi im është varrosur nën rrënoja,
ndërsa yti shkëlqen si dielli në mesditë?
Këto fjalë nuk janë një poezi me rimë,
por një varg i pafund i trishtimit,
një lutje e thellë nga thellësitë e një shpirti të plagosur.
Që dëshiron thjesht një përqafim,
një dëshmi njerëzore, se nuk është harruar,
në këtë 1 Qershor, kur bota i harron.
....
Aty ku dielli përmbyset
Në këtë barkë të vjetër, druri i çarë
Pasqyron shpirtin tim, të thellë, të vrarë.
Valët e pabesa më prekin si pëshpërimë,
Një zë i largët, nga koha që s’kthehet më.
Ku jam nisur, apo ku kam mbërritur vallë?
Deti i pafund, pasqyrë e një brengë të gjallë.
Ky shkëlqim i fundit, qiell i pikturuar zjarr,
Më kujton rrugëtimin, sa i gjatë, sa i zbrazët, sa i rëndë, sa barrë.
Si një plak i vetmuar, shpirt i lodhur, rraskapitur,
Në këtë guackë druri, nga jeta i gërryer, i mpiksitur.
Sytë e humbur në thellësinë e kësaj humnere,
Kërkojnë një dritë, një shpresë, një thërrime.
Të gjitha ëndrrat, si vela të grisura tashmë,
Në erën e harresës fluturojnë, s’janë askund.
Këtu rri, mes asgjësë dhe pafundësisë së hapur,
Një gjurmë e gjallë e jetës që shpirtin ma ka kapur.
Nuk ka liman, as breg që të më presë,
Veç zhurma e valëve, një ninullë që më vjen e më qeshë.
Një peshë e rëndë, ky ylber i mbytur në hije,
Një melodi e pikëlluar, zemra më rënkon, më qan, me klithje.
Zogjtë e natës fluturojnë, hijet shtrihen gjatë,
Si vitet që ikin, pa lënë asnjë gjurmë të thatë.
Mbi këtë ujë të errët, ku dielli përmbyset ngadalë,
Më duket se shoh pasqyrën e një fati të mallkuar, të zi, të varfër, dhe të zbrazët totalisht.
Nuk ka lot, veç thatësirë në shpirtin tim,
Një heshtje e thellë, më e ftohtë se çdo dimër imi.
Dhe pse qielli digjet, me ngjyra të forta, të zjarrta,
Unë ndjej vetëm ftohtësi, brenda kësaj zemre të thyer, të humbur, të vetmuar, dhe të paqartë.
A kthehem dot? A ka kuptim kjo pritje pa fund?
Apo ky është fundi, ky përfundim kaq i pashpresë?
Në këtë barkë të vjetër, do shkrihem me detin,
Një shpirt i humbur, në pafundësinë e këtij shpirti kaq të thyer.
Vetëm heshtja më shoqëron, dhe valët më përkundin lehtë,
Një lamtumirë e gjatë, e thellë, e dhimbshme dhe e vështirë për tu thënë.
Këtu, ku dielli përmbyset, dhe nata bie e rëndë,
Unë rri, një kujtim i dikurshëm, një legjendë e vjetër, një shpirt i thyer.
....
Streha e shpirtrave të humbur
Në këtë peizazh, ku qielli qan,
Një hije shtëpie rri, e ftohtë, e zbrazët, e tretur, si një fantazmë.
Gjëmon era mes degëve të zhveshura, si një vajtim i rëndë,
Ndërsa rëndesa e shiut, si një e shkuar që s'mbaron dot,
Flet për netë pa gjumë, për shpirtra të lodhur, pa strehë.
Dhe ja, aty në cep, ku bota merr tjetër ngjyrë,
Një pemë e kuqe, si një zemër që rreh, zjarr shpirtëror,
Me gjethet e saj që flasin për dashuri dhe prehje,
Në mes të këtij muzgu, një fener i vogël, i fortë, i qëndrueshëm.
Nën mantelin e saj të kuq, një çift qëndron i bashkuar,
Një çadër e kuqe, si një premtim në mes të stuhisë,
Më mbron nga pikat e shpresës së humbur,
E gjithçka shndërrohet në një këngë për shpirtin tim,
Këtu, ku bota ndahet, dhe dy zemra bashkohen fort.
Shtëpia e errët, dëshmitare e mijëra heshtjeve,
Një histori e shkruar me pikat e shiut në xham.
Ajo flet për vetminë e dhimbshme, për netët e gjata,
Dhe për shpirtrat që e kanë kërkuar atë me etje,
Por e gjetën bosh, të ftohtë, e të braktisur.
Por pema e kuqe, shpresë e re, si një rilindje e papritur,
Një ngjyrë e zjarrtë që thyen gri-në e botës,
Një oazë e ngrohtë në mes të kësaj shkretëtire,
Ku dy shpirtra gjejnë ngushëllim, e njëri-tjetrin plotësojnë.
Çadra e kuqe, një qiell i vogël, i ngrohtë, por i tyre.
Shiu bie, një lavazh shpirti, që shpërlan dhimbjen,
Pastron plagët e vjetra, kujtimet e hidhura,
Dhe në këtë pikturë të dendur me jetë dhe me dhimbje,
Gjej një moment paqeje, një çast të përjetshëm.
Kjo është dhimbja, dhe ky është shërimi,
Ky është fundi, dhe ky është fillimi,
Një shtëpi e zbrazët, dhe dy zemra plot,
Nën një çadër të kuqe, në këtë qiell të ftoht.
Dhe kur shiu të pushojë, dhe dielli të dalë,
A do të mbeten ata, apo do të zhduken si hije?
Kjo pamje më lë me një ndjenjë të ëmbël dhe të hidhur,
Një mister i dashurisë, i vetmisë, i jetës së ikur,
Dhe e strehës së shpirtrave të humbur, që e gjejnë vetëm aty,
Në ngrohtësinë e njëri-tjetrit, në këtë ditë kaq të vështirë,
Ku ngjyrat flasin, e shpirti vajton me një zë të thyer...por të lirë.
....
Udhëkryq
Nën qiellin gri, të rëndë e pa fjalë,
Dy shpirtra ecin, secili në shtegun e tij.
Një udhëkryq i shpirtit, një dhimbje e gjatë,
Ku heshtja flet më fort se çdo kujtim i ri.
Toka e plasaritur, thellësisht e pa fund,
Si zemrat tona kur ndahen, pa kthim.
Nje grusht pluhur shpirti, i veshur në trishtim,
Një hije dashurie, përgjithmonë mbetur zhdukur.
Një valixhe në dorë, një barrë kujtimesh,
Ecin të vetmuar, drejt një horizonti të panjohur.
Varreza e shpresave, e mbetur e shpërbërë,
Një pikë loti që bie, mbi një kujtim të shuar.
Cila dorë do e ndali dorën e tjetrit,
Në këtë udhëkryq të trishtë, pa kthim?
Një britmë e brendshme, e mbytur në heshtje,
Ku shpirti qan, e zemra rënkon thellë.
Në hapësirën e pafundme, midis qiellit e tokës,
Fshihet një histori, e mbetur, e pambaruar.
Një dashuri e humbur, një ëndërr e copëtuar,
Ku secili ecën vetëm, në udhën e tij të mbaruar.
O, udhëkryq i shpirtit, ç’dhimbje përmban!
Dy botë paralele, secila në rrugën e saj.
Në këtë pafundësi të turbullt nuk ka kthim,
Vetëm një fllad i trishtë, pëshpëritje e saj.
....
Hiri dhe pëshpërimat e Gazës
Në këtë tokë të përgjakur, aty ku pluhuri ngjitet me lotin,
një fëmijë ulet, me sytë e thellë si humnera e pashpresë.
Në krahët e tij të brishtë, një mrekulli e vogël rreh,
një kotele e vogël, shpresë e mbijetesës në një botë të rrënuar.
Mbi fytyrën e lyer me baltë të zezë, gjurmë vuajtjeje dhe pafajësie,
çdo vijë tregon një histori të patreguar, një klithmë të shtypur.
Pas tij, hije shpirtërore të njerëzve që lëvizin ngadalë,
silueta të errëta në sfondin e shkatërrimit dhe tmerrit,
nën një qiell të zymtë, ku zogjtë kanë harruar të këndojnë.
Çdo gur, çdo mbetje, është një zë i dhimbjes së varrosur,
një gjurmë e asaj që ishte, dhe asaj që nuk do të jetë më.
Kjo tokë, e bekuar dikur, tani është një varr i hapur,
një dëshmi e ftohjes së shpirtrave, e shuarjes së ëndrrave të fëmijëve.
Në sytë e kësaj koteleje të vogël, shoh një pasqyrë,
pasqyrën e pafajësisë së fëmijës, të humbur në kaos,
një fije jete e mbërthyer pas krahëve të tij të brishtë,
një fener i vogël drite në errësirën e pafund.
A mundet vallë, kjo kotele e vogël, të jetë shpëtimi i tij?
Një shpresë e fundit, një dëshmi se bukuria ende ekziston?
Pëshpërimat e erës bartin melankolinë e kujtimeve,
të shtëpive të humbura, të familjeve të ndara, të shpirtrave të tretur.
Këtu, në Gaza, ku dheu ngjitet me lotët e zjarrtë,
një fëmijë dhe një kotele, bashkë në këtë dramë njerëzore,
një pamje që të djeg shpirtin, një britmë pa zë,
një dëshmi e dhimbjes që nuk njeh kufij.
Dhe ndërsa dielli perëndon pas reve të pluhurosura,
një ndjenjë e rëndë zë vend në zemër,
një dhimbje e thellë, e pashërueshme, për ata që kanë humbur gjithçka,
për ata që jetojnë nën hije, për ata që luftojnë për një frymëmarrje më shumë.
Dhe në këtë heshtje të varrit, zëri i zemrës sime pëshpërit,
një lutje, një dëshirë, që shpresa të mbijetojë,
edhe në vendin ku dheu dhe lotët janë bërë një.
....
Ata ecin…
Ti i sheh,
por s’i dallon dot lehtë,
si mjegull e hollë që endet nëpër mbrëmje,
si hije që s’kanë më emër,
as ngjyrë,
as aromë.
Ecin mes nesh,
të përkulur nga një barrë që s’shihet,
një peshë e padukshme
që rëndon më shumë se gurët e varreve,
më shumë se mëkatet e harruara të të tjerëve.
Buzëqeshje të lodhura,
si shenja shiu në një pasqyrë të vjetër,
maska të holla që fshehin
plagë të vjetra që nuk marrin më ngjyrë,
zemra të thyera në mijëra copëza,
që s’janë më të afta të rindërtohen.
Secila copë,
një histori pa zë,
një natë pa fund,
një mëngjes që s’arrin kurrë.
Ata shohin botën
përmes një xhami të thyer,
ku çdo ngjyrë është e zbehur,
ku çdo ëndërr duket si një send i harruar
në një raft të errët biblioteke,
ku askush nuk lexon më.
Zërat e tyre,
të qetë,
të ftohtë,
si akull që plasaritet ngadalë,
mbajnë brenda tyre klithma të mpakura,
një shpirt që del blozë,
si hiri nga oxhaku i një shtëpie të braktisur.
Si anije të fundosura në thellësi të deteve,
ku sytë e peshqve të vdekur
mbajnë ende frikën e fundit.
Valët i përplasin në shkëmbinj të vjetër dhimbjeje,
aty ku nuk i pret askush.
Janë pemë me degë të thyera,
të mbetura pa stinë,
pa gjethe,
pa pranverë.
Dhe megjithatë,
mbajnë ende disa gjethe jeshile
nga një shpresë që nuk di të vdesë,
edhe kur rrënjët kanë lënë tokën
dhe toka i ka harruar.
Ti i prek,
por s'ndjen ftohtësinë që përshkon
lëkurën e tyre të akullt,
se është një dimër i brendshëm,
një acar i fshehur
që nuk shkrihet me diell.
Në sytë e tyre lexohet
një libër i palexueshëm,
faqe të grisura me vite,
ku fjala “shpresë” është fshirë,
dhe “dashuri” është zëvendësuar
me “vetmi”.
Dëshira të parealizuara,
ëndrra të shuara,
si yje që bien
pa lënë gjurmë në qiell,
si fjalë që s’u thanë kurrë,
si dhimbje që u bënë heshtje.
Tani janë pluhur,
në errësirë të thellë,
shpirtra të humbur
që presin një yll të ri
që s’ka për të lindur më.
Dhe kur shikon një buzëqeshje të ngjitur
si një fletë letre në erë,
apo një shikim bosh,
mbushur me qiell të mbyllur,
mos e quaj indiferencë.
Është një britmë e tretur,
një klithmë që nuk gjeti derë
ku të trokasë.
Ata janë këtu,
mes nesh,
ulokë të padukshëm në tryezën e jetës,
duke pritur një fjalë,
jo për t’u shëruar,
por për të mos vdekur më tej.
Sepse njeriu nuk vdes vetëm një herë.
Vdes çdo ditë,
nga pak,
nga heshtja,
nga harrimi,
nga moskuptimi.
E ti, kalimtar i zhurmshëm,
mbahu një çast.
Mos kalo tutje,
se mbase dhe ti
je njëri prej tyre,
dhe akoma nuk e di.
....
Nën rrënoja
Natën s’më zë gjumi më,
bëhet terri i zi si pushkë,
dhe qielli s’ka më yje,
as hënë…
as zë…
vetëm një heshtje që ulëret.
Në dorën time mbaj një copë letër,
ku dje më shkroi nëna:
“Mos u tremb biri im,
së shpejti do takohemi".
Nënë…
Ku je, nënë?
Mbrëmë shtëpia u kthye në hi,
dhe unë kërkova dorën tënde
nën gurë, nën baltë,
nën gurmazin e mbyllur të natës.
Thirra, thirra sa më shkoi zëri,
por u përzie me britmën e raketave,
dhe askush s’më dëgjoi,
veç një mace që më ra mbi këmbë
e më pa me sytë e saj të mëdhenj,
plot tmerr.
Babë…
A të ka zënë dhe ty nata?
A të ka mbuluar pluhuri i murit,
apo je fshehur diku
që të më dalësh përballë
e të më thuash:
“Mos ki frikë bir,
unë jam këtu.”
Por nata bëhet më e rëndë,
e qielli më i rëndë se toka,
e toka më e rëndë se trupi im i vogël
që s’di ku të shtrihet më.
Më mori shoku im Ahmedi për dore,
e më tha:
“Erdhi sërish avioni,
fshihemi.”
Por unë s’dua më të fshihem,
dua të vdes në vendin ku kam lindur,
nën gërmadhat e dhomës sime
ku mami më lexonte përralla.
Nënë…
të kujtohet ajo historia e djaloshit
që gjeti një perlë në det
e ia dha nënës së vet?
Unë s’kam perlë, nënë,
kam një gur me njollë gjaku,
po ta sjell, ta vendos mbi gji
e të të zgjoj nga gjumi i rëndë.
Çfarë kanë këta njerëz, nënë?
Pse na vrasin?
Pse s’kanë zemër?
A është e mundur që dikush të gëzojë
kur sheh një fëmijë pa sy?
Pa duar?
Pa nënë?
Pa baba?
Nënë…
sot pashë një kukull,
kishte mbetur pa kokë,
si motra ime e vogël,
atë natë kur ra bomba te krevati i saj.
E mora,
dhe i thashë:
“Mos qaj më, të lutem,
se do të çoj te nëna ime,
do t’i lutem të na bëjë qumësht
e të na këndojë një ninullë.”
Por askush s’del më prej dheut,
as mami,
as babi,
as motra,
as fqinjët,
veç britmave që vijnë nga larg
si hije që s’kanë emër.
Kam ftohtë, nënë.
Më mban mend kur më mbuloje me shall?
Kur më mësoje të shkruaj emrin tim?
Sot e kam harruar…
vetëm emrin tënd e di:
Nënë.
Tani do të fle këtu,
nën këtë mur të shembur,
do mbështetem mbi këtë gur,
e në ëndërr do vij tek ti,
do të kap dorën,
e do të puth ballin.
Nënë…
më prit sonte.
Mos u largo.
Se nesër s’di nëse do të jem më.
.....
Dashuria, përbindëshja e bukur
Ti vjen si agim i kuq në horizont,
Premton parajsë me shkëlqim të artë.
Si një sirenë e lashtë, me zë si nektar,
Që shpirtin tim e tund e ma ngrinë.
Ecja jote, një valle hënash mbi det,
Syri yt, dy pika vesë në agim.
Ah, dashuri, ti je një sfinks me enigma,
Një dhuratë, një mallkim, një flakë e ndezur,
Një det i thellë, i trazuar me fshehtësi.
Ti shtrin dorën tënde, e butë si një kadife,
Më josh me aromën e luleve të humbura.
Zemra ime, një lundër e vogël në stuhi,
Niset pa frikë, drejt portit tënd misterioz.
Rruga jote, një udhëkryq i pafund,
Plot me gurë të mprehtë, me ferra të fshehura.
Herë-herë, një shkretëtirë e pashpresë,
Ku etja për ty digjet si flakë e pashuar.
Herë-herë, një pyll i dendur, plot hijeshi,
Ku jehona e qeshjes tënde më mbush me shpresë.
Oh, sa shpesh e kam ndjerë dorën tënde,
Si një fllad i lehtë, pastaj zhdukur si fantazmë.
Si Dafne që i shmangej Apollonit, ti ikën,
Më lë pas, me zemër të thyer, shpirt të trazuar.
Si Orfeu, që theu botën e të vdekurve,
Unë zbres në thellësitë e shpirtit tim,
Kërkoj Euridikën time të humbur,
Atë grimcë dashurie që më bën të jetoj.
Por ti, si Persefona, je lidhur me botën tjetër,
Një cikël i pafund, mes gëzimit dhe trishtimit.
Megjithatë, sado e vështirë të jesh,
Sado lodhje të më shkaktosh,
Bukuria jote mbetet një pikturë hyjnore.
Një Hënë e plotë që ndriçon natën time të thellë.
Çdo frymë e dhimbjes, çdo pikë loti e derdhur,
Fshihet para vezullimit të yllit tënd.
Ti je Afërdita që ngrihet nga shkuma,
Një Venerë e lindur nga valët e detit,
Një mit i lashtë që jeton në shpirtin tim.
Për çdo sakrificë, për çdo plagë të hapur,
Ti je shpërblimi, premtimi i parajsës.
Një Melodi e ndaluar, një simfoni e heshtur,
Që vetëm zemra ime mund ta dëgjojë.
Ti je kuptimi i jetës, thelbi i ekzistencës,
Një zjarr që digjet pa u shuar kurrë.
Ah, dashuri, ti je e vështirë për t'u kapur,
Një fllad i largët, një ëndërr që fluturon.
Por je tepër e bukur për gjithë këtë sakrificë,
Një përbindëshe e bukur, që vlen për çdo dhimbje.
Dhe unë, një Promete i vetmuar,
Do të vazhdoj të të kërkoj, të të ndjek,
Derisa shpirti im të gjejë paqe në ty,
Apo të shkrihet në flakën tënde të pafund.
E pra, unë ec, një hije e vetmuar nëpër botë,
Me zemrën si lumë që derdhet në oqeanin tënd.
Dhe pse shpesh gjej veten të rrëzuar, të plagosur,
Ti je ajo dritë e largët që më jep forcë të ngrihem.
Si Feniksi që rilind nga hiri i vet,
Unë ringjallem pas çdo djegie, çdo rënie,
Sepse shpresa për ty, ajo më mban gjallë.
Një shpresë e brishtë, si krahët e një fluture,
Por e fuqishme, si bota e Hesiodit e krijuar nga Kaosi.
Dhe kur nata më mbulon me mantelin e saj të errët,
Dhe yjet fshihen pas reve të trishta,
Unë shoh sytë e tu të shndërrohen në yje,
Një galaktikë e tërë shpërthimesh dashurie.
Dhe ndjej frymën tënde, një frymë e ëmbël dhe e ftohtë,
Që më përqafon, më qetëson, më jep paqe.
Aty, në paqen e frikshme të shpirtit tim,
E kuptoj se ti nuk je thjesht një ndjenjë e kalueshme,
Por vetë esenca e ekzistencës sime,
Një dhuratë hyjnore, një bekim i shenjtë,
Që do të vazhdoj të mbaj me vete, deri në frymën e fundit.
Ti je kënga e vetmisë sime, melodia e shpirtit tim,
Një zë i largët që më thërret nga thellësitë e kohës.
Dhe unë, një udhëtar i lodhur nëpër labirintet e jetës,
Do të vazhdoj të të ndjek, si një hije pas dritës,
Me shpresën se një ditë, diku, dikur,
Do të gjej portin tënd të qetë, pa stuhi,
Ku shpirti im të gjejë paqe të përjetshme,
Dhe dashuria jonë, si një mit i ri, të vazhdojë të jetojë,
Përgjithmonë, në pafundësinë e kohës dhe hapësirës.
....
Urë prej kristali
Ti erdhe, si një melodi e ëmbël në vjeshtën time,
Frymë e parë pas një dimri të gjatë e të ftohtë.
Sytë e tu, dy liqene të thella, plot mister,
Më joshën, më thirrën, më dhanë shpresë.
Nuk kërkova perla, as ar, as fron mbretëror,
Vetëm një fije, të hollë, e padukshme, por e fortë,
Një besim i patundur, si rrënjët e lisit plak,
Që të mbante dashurinë tonë mbi humnerë.
Por ti, si lumi që ndryshon shtratin,
Vazhdimisht më lëvizje në shkëmbinj të mprehtë.
Fjalët e tua, herë mjaltë, herë helm,
Ndërtuan mure të padukshme mes nesh.
Dhe unë, si një udhëtar i humbur në mjegull,
Kërkoja dorën tënde, shpresoja për një udhërrëfyes,
Por ndieja vetëm ajër të ftohtë, boshllëk të madh.
Një drithërimë e fshehtë, një hije dyshimi,
Filloi të gërryente thelbin e qenies sime.
Besimi, si një qiri i ndezur në furtunë, po shuhej.
Çdo gënjeshtër e vogël, çdo premtim i thyer,
Ishte një goditje për zemrën time të brishtë.
Si një tempull i lashtë, i ndërtuar me mund,
Që rrënohej gur pas guri, me çdo dridhje.
Dhe shihte syri im, në thellësinë e shpirtit tënd,
Një labirint hijesh, një pasqyrë e thyer,
Ku imazhi im, i dashurisë sime, shtrembërohej.
Ah, sa e trishtë është të shohësh të vërtetën,
Kur ajo të vret më shumë se gënjeshtra.
Besimi u bë pluhur, i shpërndarë nga era.
Më kot kërkon dashuria të jetojë,
Kur themeli i saj është gërryer nga brenda.
Si një pemë pa rrënjë, ajo do të thahet,
Edhe nëse dielli e puth me rrezet e arta.
Ti ishe dielli, unë isha pema,
Por toka mes nesh, ajo ishte zhytur në helm.
Sepse besimi është toka pjellore, uji i gjallë,
Pa të, as lulja më e bukur nuk mund të çelë.
Një urë e ndërtuar me shpresa dhe ëndrra,
Por pa kolonat e besimit, ajo do të shembet.
Dhe ja ku jam, në këtë mbrëmje të ftohtë,
Me zemrën si tokë e djegur, shpirtin si shkretëtirë.
Dashuria, një fantazmë e bukur që më ndjek,
Më kujton atë që humba, atë që nuk ishte.
Dhe zëri yt, një jehonë e largët në errësirë,
Më thërret, por unë nuk mund të përgjigjem.
Sepse aty ku besimi vdes, dashuria nuk mund të jetojë.
Vetëm hije mbeten, dhe kujtime të zbehta.
Një urë e ndërtuar me lot dhe pendim,
Por pa besimin, ajo mbetet një ëndërr e thyer.
Dhe kështu, unë largohem, me plagë të hapura,
Por me një mësim të thellë në shpirt:
Dashuria është një zjarr që ka nevojë për dritë,
Dhe drita e saj është besimi i pastër.
.....
Ti u bëre rruga ime kur asnjë s'dukej më në udhë,
Një shkretëtirë e shpirtit, pa busull, pa yll udhërrëfyes.
Ecja mes varresh të heshtura, ku shpresa kishte vdekur,
Dhe ekzistenca ime, një psherëtimë e fundit në erë.
Çdo hap, një gur i rëndë mbi shpirtin tim të drobitur,
Çdo frymë, një agoni e thellë, e pashprehur.
Dhimbja ime, një lumë i fryrë, që kishte shpërthyer brigjet,
I mbytur në mllef, në zymtësi të pafund.
Pastaj, ti erdhe, si një rreze dielli në terrin e natës,
Kur zemra ime ishte mbushur me dhimbje dhe mllef.
Si një dritë e bekuar, një flakë e papritur në errësirë,
Që shpërndau hijet e mëdha, të rënda, pa fund.
Ti erdhe dhe e ndriçove shpirtin tim, duke i dhënë jetë,
Si një mëngjes i ri, pas një stuhie të tmerrshme.
Çdo qelizë e qenies sime thërriste emrin tënd,
Një himn i heshtur, një lutje e ngritur lart në qiell.
Erdhe si ajo vesa që ringjall tokën e thatë,
Një puthje e ëmbël për shpirtin tim të etur.
Çdo pikë e saj, një jetë e re, një shpresë e bekuar,
Që lulëzoi në kopshtin e zemrës sime të shkretuar.
Ti erdhe si një puhizë e lehtë që përkëdheli shpirtin tim,
Që kish rënë në kurthin e zemërimit, të pashpresës.
Një fllad qetësie, si një melodi e largët nga parajsa,
Që shpërndau retë e zeza të inatit dhe trishtimit.
Erdhe si një çelës që të çliron nga prangat e inatit,
Një portë e hapur drejt lirisë, drejt paqes.
Dhe unë, i liruar nga zinxhirët e shkuarës,
Ecja drejt dritës, drejt teje, pa kthim pas.
Erdhe në çastin kur fryma ime ishte gati-gati e fundit,
Një urë shpëtimi mbi humnerën e pafund.
Dhe me frymën tënde, më solle në jetë për së dyti herë,
Si një krijim i ri, i pastër, i bekuar.
Erdhe për të jetuar si një qenie e vetme,
E shkrirë me mua, në një unitet të thellë.
Jo dy shpirtra, por një i vetëm, në këtë udhëtim,
Një bashkim i përjetshëm, i shenjtë, pa kufi.
Dhe tani, unë e di, nuk jam vetëm në këtë botë,
Sepse ti je aty, thelbi i çdo frymëmarrjeje.
Dhe dashuria jonë, një poezi e pambaruar,
Do të shkruhet me rrezet e diellit dhe vesën e mëngjesit,
Përgjithmonë, në infinitin e kohës dhe shpirtit.
Dhe çdo ditë që zbardh, një faqe e re në librin tonë,
Një shkëlqim i freskët, si drita e Yllit të Mëngjesit,
Që dikur udhëhiqte marinarët e humbur në dete.
Ti je busulla ime në këtë oqean të pafundësisë,
Ariana ime, me fillin e artë që më nxjerr nga labirinti.
Më parë, isha si një Sizif i mallkuar, me shpirt të lodhur,
Duke shtyrë pa fund gurin e dhimbjes sime të thellë.
Por ti erdhe, dhe ky gur u shndërrua në një diamant,
Një thesar i çmuar i rezistencës dhe shpresës.
Ndiej gjakun tënd, si lumi Nil që rrjedh në venat e mia,
Duke sjellë pjellori aty ku ishte shkretëtirë e thatë.
Dhe zemra ime, dikur si një Pompe i varrosur në hirin e trishtimit,
Tani rilind, një qytet i gjallë, plot dritë dhe melodi.
Ti je muza ime, frymëzimi i çdo vargu, i çdo shprese,
Si Beatriçja për Danten, një udhërrëfyese hyjnore.
Nuk jam më një Promete i vetmuar, lidhur pas shkëmbit,
Duke vuajtur tortura të pafundme nga shqiponjat e mllefit.
Tani jam i lirë, krahëhapur, fluturoj drejt Olimpit tënd,
Një Ikar i guximshëm, por këtë herë me krahë të pathyeshëm.
Çdo e qeshur e jotja, një jehonë nga Parajsa e Humbur e Adamit (Ademit)
Një rikthim në çiltërsinë e parë, në Edenin tonë.
Dhe çdo prekje, një zbulim i thellë, i panjohur më parë,
Një mistikë e lashtë, e gdhendur në fibrat e shpirtit.
Ti je lutja ime...
Një lutje e ndërtuar me sakrifica dhe dashuri të pafund.
Dhe unë, një pelegrin i përjetshëm në udhën e jetës,
Do të vazhdoj të të ndjek, me besim të plotë,
Deri në fund të botës, e më tej, në infinitin e shpirtrave,
Ku dashuria jonë do të jetojë, si një mit i ri,
Më i fortë se koha, më i ndritshëm se yjet,
Një dritë e pashuar, një poezi e përjetshme,
E shkruar me shpirt, e vulosur me flakën e dy zemrave.
.....
Reflektim
Kalimtarë prej pluhuri
Na mësoi koha
se jemi veç hije që shkelin mbi hije,
udhëtarë të një rruge që harrohet,
ashtu si emrat që veniten në gurë varresh
ku gdhenden fjalë,
që askush s’i lexon më pas tri stinësh.
Njëherë, në tregjet e Damaskut
dëgjova një plak që thoshte:
“Njeriu lind me grushtin e shtrënguar
dhe vdes me dorën e hapur.
S’e merr dot as hijen me vete.”
E prapë ne,
si ushtarë të Trojës
luftojmë për mure që do bien,
për lavdi që tretet si tymi mbi ujë,
për tokë që s’mund ta çosh në varr,
për kurora që i vesh ndryshku.
Në sytë e një fëmije të Gazës,
pashë më shumë besim në Zot
se në pallatet e mbretërve,
pashë një plagë që s’thërriste hakmarrje
po lutje për qetësi, për një kafshatë buke.
E çfarë është lavdia para një fryme që ikën?
Çfarë janë kufijtë kur toka është veç pluhur
që bart erën e Lindjes në Perëndim?
Në dorën e një të moshuari persian
pashë një gur që kishte mbajtur,
e më tha:
“Ky ka parë dinasti që u tretën,
mbretëri që ranë si gjethe vjeshte.”
E prapë, burrat luftojnë
si Aleksandri për toka
që nuk i mbajnë dot as kockat e veta.
Në librat e Dostojevskit lexova
se mëkati i njeriut është
të besojë se mund të jetë perëndi.
E ne luftojmë për pushtet mbi trupra,
kur as frymën s’e mbajmë dot më gjatë
se ç’vendos Ai që na dha shpirtin.
Në një kafene të Athinës së lashtë
filozofët bënin pyetje për shpirtin,
por askush s’dinte të thoshte
se për çfarë luftojmë kaq ashpër,
kur kalimtarë jemi në këtë rrugë
që quhet jetë.
Një poet arab shkroi:
“Çdo gjë që ngre, do të bjerë.
Çdo gjë që mbledh, do t’i mbetet të tjerëve.
Çdo emër do harrohet,
veç atij që u përmend në lutjet e nevojtarëve.”
A thua mos jemi veç udhëtarë të etur
që luftojmë për ujë në një shkretëtirë
që s’ka oaz?
Mos jemi veç pasagjerë të një varke
që s’dimë se në cilin breg do të ndalë?
Në Romën e lashtë,
Ciceroni tha:
“Lavdia është zë bosh në mushkëri të sëmurë.”
E megjithatë,
sa shumë e duam atë zë
që nuk na mbush kurrë.
E unë pyes:
Pse?
Pse kjo etje për të vrarë,
për të pushtuar,
për të poshtëruar,
kur dheu nuk do na ndajë nga armiku,
kur shiu do bjerë njësoj mbi varret tona?
Në Ditën e Ringjalljes
askush s’do mbajë armë,
as kurorë, as tokë,
as mbretëri.
Vetëm veprat do peshohen
dhe pluhuri i kësaj bote do mbetet këtu,
atje ku ne s’jemi më.
E pra, pse?
Pse kjo luftë për hije,
kur asgjë s’marrim me vete,
veç atyre që thamë,
që bëmë,
që falëm,
ose që plagosëm?
Në një natë Ramazani,
dëgjova një hoxhë të thoshte:
“Udha e mirë është ajo
që nuk shkel askënd.
Mos e ngarkoni shpirtin tuaj
me armiqësi që s’ju duhet.”
Dhe më tej ai qau,
sepse e dinte
që jemi kalimtarë të një bote
ku përqafimet janë më të shtrenjta se fronët,
ku falja është më e rëndë se shpatat,
dhe heshtja më e mençur se britmat e fitores.
O njeri,
mos e ndot dorën me gjak
që toka do ta harrojë.
Mos e shkel mikun
që mund të jetë shpëtimi yt nesër.
Mos lësho zjarr mbi shtëpitë
që do t’i ndërtojë dheu përsëri.
Sepse në fund
nuk do mbesim veçse një emër i shuar,
pluhur që e mbart era,
dhe veprat që do jenë dëshmitare
para Atij që ka krijuar gjithçka.
Kalimtarë jemi,
atëherë pse e gjithë kjo luftë?
Pse njeriu, ky shpirt i ngjizur nga balta dhe fjala "Bëhu!",
e harron veten sapo sheh hijen e lavdisë?
Pse betohemi mbi përjetësinë,
kur çdo ditë e shohim se si ikin miqtë,
se si zbehen fytyrat,
se si thinjet flokët,
e askush nuk mund të blejë më shumë frymë
nga ç’është caktuar?
Ndoshta sepse zemra e njeriut
është si shkretëtira e madhe e Saharasë, ,
etshme për një pikë ujë,
edhe kur e di se ajo është veç iluzion,
ashtu si oazi që lëviz në syrin e karvanit.
Ne luftojmë, vëlla,
sepse nuk dimë të durojmë boshllëkun,
atë zbrazëti që e ka shëruar vetëm dashuria,
por që ne e mbushim me gjak e pasuri.
Ashtu siç shkroi Tolstoi:
"Njeriu bën gjithçka për të harruar vdekjen,
veçse të jetojë me paqe."
Në agimet e Medinës
mjeshtrat e lutjeve thonë se
zemra e pastër s’mund të mbajë armiqësi,
se toka është një kopsht i përkohshëm
ku lulet nuk e pyesin njëra-tjetrën
se kujt i përkasin.
A nuk e shikon, o njeri,
se dhe mbretërit,
dhe princat,
dhe tregtarët e mëdhenj të Bagdadit të lashtë
kanë shkuar të gjithë te i njëjti varr?
Se shtëpitë e tyre janë bërë rrënoja
dhe qeramikat e tyre tani zbukurojnë muze
ku fëmijët qeshin pa u kujtuar
se për atë kupë u derdhën lumenj gjaku?
Pse ky shpirt i thyer
s’mund të mësojë nga historia,
as nga legjendat e plakut të Athinës
që thoshte se njeriu më i pasur
është ai që di të falë?
Në një natë dimri,
një persian tha:
“Kjo jetë është si një hije që ecën para njeriut.
Nëse e ndjek, ajo të ikën.
Nëse e lë, ajo të ndjek.”
Por ne rendim pas hijes
duke e besuar për jetë,
duke harruar se edhe hija
ka një fund në perëndim të diellit.
O njeri,
kur shikon yjet e natës,
e di se je veçse një pikë drite
në një det të pafund errësire,
por sërish bën betejë
për një fron që s’është i yti,
për një tokë që do të të mbulojë një ditë.
A nuk mësove nga Rumi
se njeriu duhet të bëhet si shiu,
që nuk zgjedh mbi kë bie,
por i jep jetë tokës së thatë,
edhe atij që e ka sharë qiellin?
A nuk dëgjove qyqen e mallit
që këndon mbi varrin e të humburit,
duke thirrur për paqe,
kur njerëzit grisin gjuhët në akuzë?
Nëse çdo shpatë
do të shkrihej për të bërë një penë,
e çdo zhurmë ushtrie
do të shndërrohej në një varg poezie,
atëherë mbase do të kuptonim
se më i forti nuk është ai që vret,
por ai që fal,
ashtu si Ai që na mësoi të jetojmë.
Sepse në fund
do mbetemi vetëm shpirtra
që do të thirren përpara
të Vetmit që nuk ka fillim dhe fund,
dhe atëherë,
as emrat tanë,
as tokat,
as gratë që deshëm,
as armiqtë që urrejtëm
nuk do kenë më peshë.
Do jemi veçse vepra,
si mbështjellësit e jetës sonë,
dhe lotët e nënave që i bëjmë të derdhin
do peshojnë më rëndë se malet e Atlasit.
E unë, në këtë natë që dheu është i lagësht
nga gjaku i atyre që nuk dinë pse luftojnë,
i lutem Zotit të Madhëruar
të na mësojë të heshtim,
të falim,
të duam si shiu që nuk bën dallim.
Sepse kalimtarë jemi, vëlla.
Asgjë nuk marrim,
përveç asaj që ia dhamë një tjetri
pa e kërkuar mbrapsht.
Dhe kur t’i mbyllim sytë,
vetëm mëshira e Tij na mbetet.
Të tjerat janë baltë dhe hije.
....
Në heshtje rri shpirti,
pyet veten kush jam unë,
jeta ikën shpejt.
Hija më ndjek pas,
ajo di ç’më mundon shpirtin,
asnjë nuk e sheh.
Koha s’më pyet,
më merr duart e më çon,
aty ku s’kam qenë.
Në degën e tharë,
një zog këndon sërish sot,
jeta rilind prapë.
Në sy të natës,
një dritë e vogël feks pa,
është shpresa ime.
....
Duart mbi fytyrë,
heshtja flet më fort se zëri.
Shpirti varet poshtë.
Shpirti i lodhur,
nga heshtja gërryhet brenda.
As lot nuk ka më.
Në karrige qan,
një burrë duar lidhur.
Mban peshën e botës.
Fytyrë e heshtur,
duart mbulojnë një mall,
e asgjë s’thotë dot,
jeta e lodh dhe e shtyp,
plagët s’duken, veç dhembin.
....
Përjetim
Njeriu sot qesh, por
brenda hesht një plagë vjetër,
Askush nuk e sheh.
Në sytë e botës,
ne jemi role që luajmë.
Maskat bien në fund.
Fjala që më dogji,
s’më la gjurmë në trupin tim,
por thellë në shpirt.
Një mik u largua,
si era që s’mbahet dot.
Fjalët mbetën bosh.
Në heshtje gënjej,
veten time çdo mëngjes,
se jam i fortë.
.....
Rrezet e mbrëmjes zvarriten mbi tavolinë,
filxhani gjysmë bosh pasqyron portokallinë e fundit të diellit,
ora trokët si një zemër pa durim,
dritarja gjysmë e hapur përplas perden e bardhë,
jashtë, një zog bën një rreth mbi çatinë e fqinjit,
era ka erë letre të vjetër e buke të pjekur.
Asgjë nuk ndodh, dhe gjithçka më shpon.
......
Në stolat e parkut ulen çifte të përqafuar,
një djalë lexon me sy të ngulur në faqe,
era i përplas gjethet e verdha te këmbët,
një grua ushqen zogjtë me bukë të thatë,
në rrugicën anësore kalon një biçikletë
dhe një fëmijë i vogël vrapon pas një topi blu.
Pylli në anë frymon si një mur i gjelbër,
ndërsa qielli lëshon një re të bardhë që zhduket ngadalë.
Unë rri, i padukshëm mes tyre,
dhe ndiej se vetmia ime është më e zhurmshme se të gjitha zërat përreth.
.....
Ishte mëngjes kur e pashë për herë të fundit,
me shallin blu që e lidhte gjithmonë vetëm një herë,
me flokët që ia prishte pak era,
dhe me çantën që s’e mbyllte dot mirë.
Në stacion kishte zhurmë,
por ajo foli me sy, si gjithmonë.
Asgjë s’tha, por sytë e saj rrinin gjatë mbi fytyrën time
sikur po përpiqeshin të më memorizonin në kohë.
Treni frynte, dhe turma e fshinte çdo gjurmë përshëndetjeje.
Ajo u kthye vetëm një herë
dhe pastaj u tret mes hekurit dhe mjegullës.
Dhe unë s’kam pritur askënd që nga ajo ditë,
sepse çdo pritje më duket si një stacion i zbrazët që nuk vjen më askush.
.....
Portreti në kornizë
Në murin e zverdhur që rri pezull mbi divanin gri,
një portret i vjetër me ngjyra të zbehura.
Një grua e re, flokë të mbledhura, sy të palëvizshëm,
vështron diçka që nuk duket në kornizë.
Duart e saj janë si në një lutje të pathënë,
veshja modeste, një bluzë me jakë të lartë,
në sfond një perde e errët që mbyll çdo horizont.
Gjithçka është e ngrirë, por sytë e saj janë të lodhur,
si në pritje të një lirie që s’erdhi kurrë.
Unë s’jam rritur me këtë grua,
por gjithmonë kam ndier sikur kam qenë në zemrën e saj duke më pritur.
....
Rruga e lagësht
Mbrëmja bie ngadalë mbi kalldrëmin e vjetër. Shiu sapo ka pushuar. Dritat reflektohen në pellgjet e vogla dhe qyteti duket sikur ecën mbi ujë. Një burrë ecën me ombrellën e mbledhur, pa ngut, pa qëllim. Kalon pranë meje, s’flet, por sytë e tij ngjajnë si dritare të një dhome bosh. Qetësia ka një gjuhë melankolie, dhe fryma ndalet për pak çaste sa për të dëgjuar shpirtin e mbrëmjes.
Një hap mbi ujë
dhe nata më pasqyron
atë që fsheh brenda.
.....
Letra që s’e dërgova
E shkrova atë natë, në heshtje,
me dorën që më dridhej dhe sytë që më lagnin pa shi,
fjalët rrodhën si ujë që kishte kohë pa burim.
E palosa letrën dhe e vendosa në një zarf të bardhë,
e pashë gjatë… por nuk e nisa kurrë.
Sepse disa fjalë lindin vetëm për të vdekur brenda nesh.
....
Tingulli i lugës që përplaset lehtë në filxhan,
Diku një burrë lexon gazetën dhe kollitet,
kamerieri pastron tavolinën pa nxitim,
dritarja është mbuluar me avull,
jashtë shi dhe erë që përplasin kthinën e qytetit.
E ndërsa askush nuk më sheh,
ndiej se kam nevojë të më gjejë dikush që nuk më ka kërkuar kurrë.
.....
Të çarat e murit
Muri i dhomës është i lagësht,
pikturat janë rrëzuar,
bojë e vjetër e zverdhur si dhëmbë të kohës,
orë që nuk ecën më, por ende rri varur.
Gjithçka fle…
veç dhembja që zgjohet pa alarm.
....
Dritat e rrugës
Fenerët ndezin qytetin si sy që s’flenë,
makinat kalojnë njëra pas tjetrës,
një nënë e lodhur tërheq një karrocë,
një qen kërkon strehë nën një stol.
Uji i një kanali reflekton qiej që s’janë më aty.
Unë ndalem për pak dhe kuptoj
se edhe vetmia kërkon një vend ku të përkulemi me dinjitet.
....
Ora që ndaloi
Kur ajo doli nga dhoma,
ora ndaloi në 19:47,
çdo gjë tjetër vazhdoi, por ajo jo.
Në tavolinë mbeti një gotë ujë gjysmë e pirë,
dhe një aromë trëndafili që nuk e pashë kurrë më.
Që atë ditë, koha për mua nuk është më orë, por mungesë.
....
Çdo mëngjes, ajo hap dritaren
dhe tund batanijen si flamur pa komb.
Një burrë poshtë ndez cigaren dhe e sheh fshehurazi,
ajo kthehet, e mbyll dritaren dhe zhduket.
E në mendjen time rri pyetja:
Sa jetë ndodhin që s’i jetojmë kurrë?
....
Qyteti fle, por unë zgjohem herët. Ujë i ftohtë në fytyrë. Një rreze futet nga dritarja dhe më ngroh supin e majtë. Rruga është bosh, përveç një fshesaxhiu që shkel mbi heshtjen.
Zhurma e fshesës —
më kujton sa e lodhur
është qetësia.
....
Një fotografi e vjetër
Në kornizë, katër fëmijë qeshin para një shtëpie me dritare të thyera,
njëri mban një lodër druri, tjetri shikon larg,
jeta dukej më e vështirë por sytë më të qeshur.
Drita në foto është e zbehtë, por e gjallë.
Dhe kuptova se ndoshta varfëria ka qenë e vetmja pasuri që na mësoi të duam.
....
Çast
Mjegulla e trashë var retë në degët e zhveshura,
rruga dëgjon një rrëfim pa fjalë,
dritat e rrugës rrinë ndezur për askënd,
një ndriçim i zbehtë që s’e ngroh as veten.
Uji i ngrirë i ajrit ngjitet nëpër gishta,
dhe fryma del si një kujtim që don të harrohet.
Në atë stol të lagësht,
rri një trup me kapuç të ulur mbi sy,
si një pemë pa rrënjë që rri, por nuk qëndron.
Duart i ka të mbledhura në prehër,
sikur ruan diçka që i ka mbetur vetëm atij.
Nuk lëviz.
As koha nuk e prek.
As zhurmat nuk e ftojnë më.
E unë e pashë për pak çaste,
pa guxuar t’i afrohem,
sepse kisha frikë se mos po shihja veten
ashtu siç nuk do të doja kurrë të isha:
në paqe me dorëzimin.
....
Këpucët e vjetra
I gjeta në një kuti. Këpucë të lodhura, të gërryera. Disa herë kam menduar t’i hedh, por s’mundem. Më kujtojnë netët kur ecja gjatë, vetëm, për të mos harruar kush isha.
Ka gjëra që mbajnë
jo këmbët, por kujtimet
në jetë.
....
Në stacionin e ëndrrave
Në stacionin bosh të mallit tim,
ku netët vijnë pa zë e ikin pa udhëtarë,
pres hapat e tu të vonuar, si trenin e fundit
që s’arrin kurrë por as nuk më harron.
Mbi shallin e erës kam lidhur emrin tënd,
e në çdo frymë, fryj pranverën që nuk çeli,
ëndrrat i kam varur në tela si rrobat pas shiut,
duke pritur diellin, buzëqeshjen tënde të vonuar.
Ti nuk vjen, por as nuk mungon plotësisht,
je si trëndafili që fle brenda syve të mi,
gati të shpërthejë çdo mëngjes që zgjohem me ty në mendje,
por frikësohet nga koha, nga mungesa, nga realiteti.
Malli im s’ka orar, s’ka tren, as ndalesa,
është një çantë e rëndë me kujtime dhe fjalë të pathëna,
që e mbaj në shpinë si udhëtar pa biletë,
që kërkon një vend ku dashuria nuk vonon.
Dhe ja, ti vjen, ndoshta në një ëndërr, ndoshta kurrë,
por unë do jem aty, nën orën e vjetër të pritjes,
me një trëndafil të mbyllur në pëllëmbë,
gati të çelë në buzët e tua… në takimin që ende presim të ndodhë.
Kur më në fund ajo ditë do të vijë,
kur sytë tanë s'do kenë më perde,
do dridhen duart tona mbi njëri-tjetrin
si gjethet në një mëngjes pa erë.
Do t'i flas pa fjalë, veç me shikim,
do më përgjigjesh me një buzëqeshje,
e do t’i mbështes ëndrrat e tua në supet e mia
si fëmijë që fle në prehër të nënës në paqe.
Rrugët e humbura do i mbulojmë me hapa,
me fjalë që na munguan nën hije lufte e malli,
e çdo prekje do jetë një stinë e re,
çdo puthje, një paqe që çel si zambak mali.
Ti do më tregosh për netët pa gjumë,
unë për netët pa ty në errësirë,
e kur s’do dimë ç’të themi më,
do heshtim, si dy engjëj në arrati të lirë.
Do të ecim në heshtje, dorë më dorë,
nën qiellin e një qyteti që këndon me dallgët e tij,
por ne, ne do jemi pranvera që s’u shua,
petalet që çelën mes pluhurit dhe shpresës që s'u fik kurrë.
Sepse çdo pritje merr fund kur dashuria ndodh,
kur shpirtrat e ndarë bashkohen në një,
e çdo plagë në heshtje fillon të shërohet,
kur e prek njeriu që të deshi pa kushte, pa fjalë... veç me frymë.
......
Pema në mes të sheshit s’ka më gjethe.
Fëmijët luajnë rreth saj, njerëzit ndalojnë për pak e largohen. Askush nuk e shikon me të vërtetë. Ajo thjesht qëndron, rrënjët i ka thellë, por vetmia e saj ngrihet deri në majë.
Të jesh i fortë
nuk do të thotë të mos rrëzohesh,
por të rrish edhe kur s’je parë.
...
Në stolin pas bibliotekës
Fletët bien me një ritëm të ngadaltë,
një çift të rinjsh lexojnë nën pemën e gështenjës,
një grua e moshuar mban në duar një ditar,
ndërsa dielli rrëshqet mbi librat e vjetër .
Më duket sikur gojët e tyre
po më mësojnë si të jetoj qetësisht.
....
Dikush mban një tufë me lule të vyshkura,
një djalë pret një SMS që s’po i vjen kurrë,
një infermiere mban qepallat gjysmë të mbyllura,
në katin e pestë dikush qan lehtë.
S’është frika që më prek,
por fakti që të gjithë ndajnë heshtjen si shpresë të vetme.
.....
Delvina ime
Delvina ime…
dikur ishe nuse me vello,
një nuse e re, me sy të kaltër
që rridhni ujë nga malet,
me flokë të gjatë ullinjsh,
të lëmuar nga era e jugut,
me buzë që qeshnin portokalleve,
me trup të veshur me fustane fushash të gjelbërta,
që i vinte era pranverë çdo herë që frynte.
Sot…
të shoh, e nuk të njoh.
Ti nuk je më ajo nuse krenare
që çdo banor të shikonte me lakmi
siç shikohet një bijë që i ka mbijetuar stuhive.
Ti je kthyer në një plakë me rroba të zeza,
me duar të djegura nga zjarret
që të shkojnë deri në kockë,
me fytyrë të mbuluar nga hiri
që era e keqe e fatkeqësisë
ta hedh si pluhur mbi sytë e mi.
Dikur, Delvina ime,
e mban mend?
Zërat e fëmijëve që gërmonin nëpër rrënjë qershish,
këngët që ngjiteshin me avuj vere
nga ballkonet ku nënat shkundnin qilima,
shkëlqimin e rrugëve të tua
ku çdo gur kishte histori.
Sot, gjithçka është zë i mbytur.
Pemët që të dhuronin hije,
të rrëzëruara si plak i lodhur nga lutjet.
Qiparisat, të djegur si ushtarë të vrarë në heshtje.
Rrapinjtë, të çarë nga brenda
sikur dikush u vodhi zemrën.
Ullinjtë, të kthyer në shtylla të zeza tymi,
si kolona të një tempulli pa shpirt,
për t’i shpëtuar.
Delvina ime…
në sytë e tu shoh lot në sy
që nuk bie kurrë,
sepse ka frikë se mos e thajnë
edhe atë.
Banorët e tu ecin si hije
me koka të ulura,
jo nga turpi,
por nga barra e dhimbjes.
Ti ishe nusja jonë, Delvinë,
me vello të bardhë prej reje
që zbardhte qytetin kur agonte.
Tani je plakë që mban zi për vendin,
që flet vetëm me gjuhën e hirit
dhe heshtjen e rrënojave.
E unë, biri yt...
nuk di nëse po të shoh për herë të fundit
apo nëse një ditë do të të shoh përsëri
të veshësh një vello të re,
të qeshësh me zërin e fëmijëve të tu,
të frysh me aromë lulesh,
të më presësh tek ura e vjetër,
si dikur.
Por sot…
të mbaj në zemër
siç mbahet një fotografi e vjetër,
me ngjyrë të zbehur,
ku buzëqeshja jote
është vetëm kujtim.
Por unë, Delvinë,
nuk mund të të lë vetëm në këtë zi.
Se ti nuk je thjesht një qytet,
ti je një palimpsest kohësh,
një grua që ka veshur rroba të ndryshme
në çdo shekull,
por kurrë nuk i ka humbur sytë e mendjes.
E mban mend, Delvinë?
Kur kalaja jote mbante mbi supe dhimbjet e luftëtarëve,
kur muret e saj shikonin poshtë luginës
si një nënë që ruan fëmijët nga lart,
kur boritë u këndonin trimërinë e burrave
dhe luftëtarët i përzienin këngët me erëra qiparisi.
Apo ndoshta kujton netët kur nëpër rrugicat e tua
kalonin karvanët e tregtarëve,
me kripën e Jonit, me vaj ulliri e me erëza nga deti,
kur gjithçka merrte jetë nga këmbanat e kishave
dhe ezanet e xhamive,
kur ti ishe strehë e feve dhe besimeve
që flinin në të njëjtin shtrat pa u vrarë.
Dhe ti, Delvinë,
e di legjendën e gruas që humbi burrin në luftë
dhe çdo mëngjes i çonte bukë në shpatin e malit,
derisa një ditë e gjeti vetëm shpatën e tij të ndryshkur?
Ajo veshur me të zeza,
ashtu si ti sot,
por me një shpresë që nuk ia dogji as dimri.
E di, bijë e shekujve,
se brenda teje fshihet një Orë e lashtë,
një histori që mban çelësat e portave të padukshme,
dhe ndoshta ajo tani qan në heshtje
teksa shikon si i shkrumbojnë
pemet e tua të bukura,
ato që dikur i bekonte prifti me ujë
dhe hoxha me lutje.
Delvina ime…
nuk do ta harroj as malin tënd që rri si rojë në lindje,
as lumin në Vriz që të puthte këmbët si një dashnor,
as shpellat ku gratë fshihnin bukën për partizanët,
as krojet ku fëmijët mbushnin duart me ujë
dhe shpërthenin në të qeshura.
Por sot…
ujët është i ngrohtë nga hiri,
era ka shijen e bakrit të djegur,
e zogjtë nuk këndojnë,
sepse nuk ka më degë ku të prehen.
Ti, nusja jonë me vello,
je kthyer në një plakë që mban zi
për djemtë e tu që s’do kthehen,
për ullinjtë që nuk do japin vaj,
për portokajt që nuk do shpërndajnë aromë.
Por unë të premtoj, Delvinë,
se do ta mbledh hirin tënd me duar,
ashtu siç mblidhet buka nga tryeza,
do ta ruaj në një enë balte,
siç ruhet hiri i të parëve
që nuk lejohet të shpërndahet nga era.
Sepse ti nuk je fundi, Delvinë.
Ti je kënga që ndizet përsëri,
si feniksi që ngrihet mbi flakë,
si nuse që gjen përsëri vellon e saj
dhe e vesh me dritë në sytë e të gjithëve.
Derisa të vijë ajo ditë…
do të të qaj siç qan një bir
kur sheh nënën e tij të plakur papritur,
por edhe do të të mbaj gjallë në fjalë,
se fjala nuk digjet.
....
Dritarja në shi
Pikat rrëshqasin mbi xham,
tingulli i tyre bie si trokitje e kujtimeve,
brenda, një dritë e verdhë dridhet në tavan,
jashtë, rrugët treten në mjegull të ujshme.
Brenda këtij çasti,
mërzia ime ka formën e një rrezeje të shuar.
....
Te varri i një të panjohuri
U ndala rastësisht,
ishte një gur i thjeshtë, pa datë, pa emër.
Dikush kishte lënë një karafil të freskët.
Ashtu, në heshtje, qëndrova pak minuta.
U luta për dikë që nuk e njoha kurrë.
Ndoshta kjo është dashuria më e pastër:
të kujtosh një shpirt që askush nuk e kujton më.
...
Korniza
Një burrë mban një vajzë mbi supe.
Ajo qesh, flokët e saj i bien mbi fytyrën e tij.
Pas tyre një shtëpi me dritare të hapura.
Drita është verore, ndriçon gjithçka pa ndrojtje.
Portreti është i zverdhur, por gëzimi është i freskët.
Sa e çuditshme që gëzimi ruhet në korniza,
por humbet në përditshmëri.
....
Rruga pa emër
Në periferi të qytetit ka një rrugë pa tabelë.
Shkallë të thyera, ballkone me çarçafë të varur, fëmijë që luajnë me rrota biçikletash.
Aty nuk shkon askush me nxitim.
E vetmja orë është dielli.
E vetmja dritë është një plakë që qesh.
Nuk ka hartë që tregon rrugët ku zemra ndihet në shtëpi.
....
Natë pa gëzim
Qielli shtrihet mbi mua,
si një pëlhurë e lagësht,
ku hëna nuk guxon të ndizet.
Era kalon ngadalë,
si një shfryrje e rëndë fryme,
duke prekur gjethet e errësuara
që dridhen pa muzikë.
Në dritare,
reflekset e forta të neonit,
bëhen pasqyrë e vetmisë sime,
një peizazh i turbullt
ku ngjyrat janë tretur
në gri të pafundme.
Asnjë këngë zogjsh,
asnjë hap i vonuar,
asgjë përveç heshtjes së lodhur,
që shtrëngon gjoksin tim
si një rrip i padukshëm.
Nata më përpin,
si një det i frikshëm pa valë,
ku çdo mendim shndërrohet në gur
dhe fundoset ngadalë
pa kthim.
Në këtë errësirë,
as shpresa nuk guxon të lëvizë,
ajo hesht, e mpirë,
si një qiri i fikur
që harron se dikur ka qenë flakë.
....
Trotuari i mëngjesit
Punëtorët ecin me kafe në duar,
makinat ndalojnë në dritën e kuqe,
një vajzë me kufje këndon pa zë,
dy fëmijë luajnë me një thes të zbrazët.
Në këtë rrëmujë të vogël të qytetit,
unë kërkoj veten time që ende s’di ku shkon.
....
Nata në tren
Rrotat përplasen me hekurin si orë të vjetra,
dritat e vogla shfaqen e fshihen nga xhami,
njerëzit flenë me kokën mbi çanta,
mbi tavan luajnë hijet e lodhjes.
Kjo natë s’ka drejtim,
por bart gjithë udhëtimin tim të brendshëm.
....
Në stolin bosh
Stoli i vjetër pret këmbët e dikujt,
gjethet rreth tij nuk pyesin kush mungon.
Era ulet ngadalë mbi drurin e ftohtë,
dhe unë e kuptoj: boshllëku është gjithashtu shoqëri.
....
Letra e harruar
Në raftin e vjetër gjeta një zarf,
nuk ishte hapur kurrë.
Brenda, vetëm një fjali:
“Kam dashur të të shoh, por nuk munda.”
Dhe shtëpia u mbush me mungesë.
....
Në rrudhat e drurit fle një shekull i harruar,
çelësat e ndryshkur ruajnë sekrete të lashta,
ora hesht, por koha rrjedh e pashpjeguar,
si fjalë të mbyllura në faqet e një libri të vjetër.
Kujtimet rrëzohen si pluhur mbi kapakë lëkure,
çdo varg i lexuar është një jetë e ringjallur,
midis çelësit dhe kohës fshihet enigma e shpirtit,
një portë që hapet vetëm nga drita e urtësisë.
Në udhën e njeriut, koha është libër e çelës njëkohësisht,
vetëm ai që lexon veten, arrin të hapë përjetësinë.
....
Dritaret ishin të fikura, si dy sy pa kujtime,
era lëkundte derën me një këngë të ftohtë,
në tryezë pluhuri mbulonte një bukë të vjetër,
heshtja më përpiu si det i errët pa breg.
U ktheva vonë, shtëpia s’më priste.
....
Sot lëviza pranë malit të Sopotit në Delvinë,
aty ku pabesia qesh me dhëmbët e nxirë të poshtërsisë,
aty ku era e djegur luan me historinë e fshirë nga zjarri, egërsisht, inatçor, ziliqar.
Aty në mes prushit, ku pemët qajnë me flokët e thinjura nga tmerri.
Aty ku sot drita e perëndimit shpërndahet si pluhur i harruar,
Aty ku dhomat e zbrazëta thithin frymën e ditëve të shkuara,
Aty ku gjethet e fundit bien pa zë, duke mbuluar shtigjet e vetmuara.
Zemra troket në boshllëk, si një jehonë pa përgjigje, duke kujtuar.
Boshllëku është loti i shpirtit, që reflektueshëm kërkon dritën e munguar,
duke u përplasur me dhimbjen e pafund,
për tu mos harruar.
....
Mbi gurë e hi u ngrit trishtimi,
u shua kënga, u tret gëzimi,
por lulja çeli mbi plagët tona,
me zjarrin e zemrës,
Delvina është e jona,
shpresa rilind, edhe mbi rrënoja.
.....
Çfarë është vetmia?
Vetmia është një dhomë pa dritare,
ku muret flasin, por askush nuk i dëgjon.
Është kur flet dhe fjalët e tua
shkrihen në ajër si mjegull e padukshme,
pa mbërritur kurrë në zemrën e tjetrit.
Vetmia është kur ha,
dhe kafshata e bukës të bëhet e rëndë si gur,
sepse mungon një dorë që ta ndash,
sy që të të shohin,
zë që të të thotë: "më mjafton, ha ti."
Është kur dita vjen si festë,
por ti e pret me lot në sy,
sepse në vend të gëzimit
vjen një zbrazëti që thyen qelqin e shpirtit.
Është kur brenga të tret nga brenda,
por ti vesh petkun e forcës,
e i pëshpërit vetes:
"nesër ndoshta do të jetë më mirë…"
dhe e di që kjo "ndoshta" është shpresa e fundit
që të mban të gjallë.
Vetmia është frymëmarrje e rënduar,
kur çdo thithje ajri
është një plagë e padukshme
që ke fshehur thellë,
aty ku askush nuk guxon të shohë.
Është kur etja jote nuk shuhet me ujë,
por me një përqafim,
atë përqafim që s’e gjen kurrë,
sepse duart e tua rrinë gjithmonë bosh.
Është kur buzëqeshja e një të panjohuri
të duket diell,
një diell që lind papritur
në qiellin e akullt të errësirës sate,
dhe ti çuditesh:
si kaq pak gjë mund të të mbajë gjallë?
Është kur një “si je?”
bëhet për ty si një varg poezie,
një çudi e madhe,
sepse askush nuk pyet më,
askush nuk pret përgjigje.
Vetmia është kur shikon pas,
dhe e kupton se hapat e tu
janë e vetmja shoqëri që ke.
Është kur shikon përpara,
dhe rruga duket si shkretëtirë
ku asnjë gjurmë tjetër s’është shkelur.
Është kur nata bie,
dhe heshtja bëhet aq e rëndë,
sa të duket sikur po të bie mbi kraharor
si një mal i padukshëm.
Ti fle, por gjumi s’është gjumë,
është një arratisje e përkohshme
nga një realitet që të djeg.
Vetmia është kur shikon yjet,
dhe mendon:
"Sa dritë paska qielli,
por për mua nuk ka asgjë."
Është kur zemra jote
është një shtëpi bosh,
ku dritaret përplasen nga era,
dhe çdo dhomë mban aromën e kujtimeve
që s’kthehen më.
Vetmia është kur ndjen dhimbjen e gjithçkaje,
dhe ngushëllimin e askujt.
Është kur kupton
që njeriu më i afërt që ke
je ti vetë…
dhe ndonjëherë, as vetes nuk i flet dot.
Vetmia është një pyll i pafund,
ku hyn dhe nuk di nga të dalësh.
Është një udhë pa shenjë,
ku hapat e tu janë jehona e vetme
që të kthehet mbrapsht.
Është det pa breg,
ku çdo valë të përplaset në shpirt
dhe nuk sjell asnjë anije shpëtimi.
Është shkretëtirë pa oazë,
ku çdo hap djeg më shumë se i pari,
dhe horizonti largohet sa herë afrohet.
Vetmia është orë që s’ka akrepa,
kohë që nuk lëviz,
një e tashme e ngrirë
ku e shkuara të gërryen
dhe e ardhmja të përqesh.
Është një kopsht pa lule,
ku vetëm gjethet e thata fluturojnë,
dhe fryma jote bëhet erë
që nuk gjen asnjë aromë për të bartur.
Vetmia është librari bosh,
ku raftet rrinë të zbrazëta,
dhe ti kërkon fjalë që nuk ekzistojnë,
histori që s’u shkruan kurrë.
Është kur flet me pasqyrën,
dhe syri yt të duket si i huaj,
sepse në reflektim shikon
një shpirt të zbrazët,
një fytyrë që s’e di më kush është.
Vetmia është qiell i mbuluar nga re,
ku dielli nuk gjen dot një të çarë
për të hyrë në shpirtin tënd.
Është hëna që shfaqet,
por nuk të sheh,
sepse edhe ajo ka punë me yjet e tjerë.
Është të flesh në një shtrat bosh,
ku jastëku yt mban aromën e mungesës,
dhe çarçafët të mbështjellin si qefin
që të kujton se je gjallë vetëm për të ndjerë boshllëkun.
Vetmia është kur ndalon përballë një dere,
dhe nuk ke kë të thërrasësh nga brenda.
Është kur telefoni hesht,
dhe heshtja bëhet britmë më e fortë
se çdo tingull.
Është kur mendon për ata që nuk janë më,
për ata që nuk do të vijnë kurrë,
për ata që ishin, por s’mund të jenë.
Është kur kujtimet bëhen shokë,
dhe shokët bëhen kujtime.
Vetmia është varr i hapur brenda teje,
ku çdo ditë varros një pjesë të vetes.
Është kur shpresa zbardh flokët,
dhe frika errëson sytë.
Është kur çdo poezi që shkruan
është një letër pa adresë,
një britmë pa dëgjues,
një këngë pa instrumente.
Vetmia është kur kupton
se nuk je më as shoku yt.
Kur çdo "kur" i ri
shton një plagë tjetër,
derisa të mbetesh i bërë prej plagësh.
Por, në heshtjen e saj të rëndë,
vetmia ka edhe një të fshehtë:
ajo të mëson të dëgjosh
atë zë të largët që vjen nga thellësia jote,
një zë që nuk është i botës,
as i njerëzve,
por i shpirtit tënd të brishtë.
Dhe aty e kupton:
vetmia nuk është vetëm zbrazëti…
është edhe mësuesi më i ashpër i shpirtit,
që të lë pa gjumë, pa dritë, pa prehje,
derisa të mësosh
se si të bëhesh mik me veten.
Kur…
Kur…
Kur…
Dhe kurrë s’është fundi i saj.
.....
Vetmia
Vetmia është një pyll i pafund,
me pemë të larta që nuk flasin,
me gjethe që bien
por askush nuk i dëgjon.
Ti ecën,
dhe çdo hap bëhet jehonë që të ndjek,
si të donte të të kujtonte
se s’ka njeri pas teje.
Është det pa breg,
valë që të përplasin në heshtje,
ujë që nuk të freskon,
sepse çdo pikë e tij është kripë lotësh.
Ti noton,
por nuk arrin kurrë asgjë,
asnjë anije, asnjë varkë,
vetëm një horizont që largohet
sa herë i afrohet shpirti yt.
Vetmia është shkretëtirë pa oazë.
Rëra digjet,
qielli nuk sjell re,
era nuk sjell jetë.
Në çdo hap
shpirti yt digjet pak më shumë,
derisa të bëhet hije,
një hije që ecën mes dunave
pa u parë nga askush.
Vetmia është ora pa akrepa.
Koha ndalon,
ose vrapon pa u ndier,
dhe ti mbetesh i humbur
midis një të djeshme që të dhemb
dhe një të nesërme që nuk vjen.
Është e shkuara që kthehet si fantazmë,
me zëra, fytyra, premtime,
që të ngacmojnë me buzëqeshje të vdekura.
Është e ardhmja që të flet me ironi,
duke të thënë:
“Mos më prit, unë nuk vij.”
Vetmia është një kalendar i bardhë,
pa shënime, pa ditëlindje, pa festa.
Është një orë rëre që nuk rrjedh,
një stinë që nuk mbaron.
Ajo stinë është gjithmonë dimër.
Vetmia është një shtëpi bosh,
ku dhomat janë plot me kujtime
që nuk kthehen më.
Çdo qoshe mban aromën e dikujt
që s’është më aty,
çdo derë përplaset nga era
dhe kujton zërin e të shkuarës.
Është kur shikon fotografi,
dhe ato bëhen më të gjalla
se dita jote e sotme.
Është kur miqtë bëhen hije,
dashuritë bëhen erë,
dhe shpresat bëhen pluhur.
Vetmia është kur kujton ata që ikën,
ata që humbe,
ata që të harruan.
Është kur kujtimet bëhen shokë,
dhe shokët bëhen kujtime.
Por vetmia nuk është vetëm plagë.
Ajo është një mësues i ashpër,
që të ul në bankën e tij të ftohtë,
të lë pa libra, pa mësues, pa fjalë,
derisa të mësosh të lexosh
shpirtin tënd.
Vetmia është pasqyrë,
që nuk të fal.
Ajo të detyron të shohësh
atë që të tjerët nuk e shohin,
atë që ti vetë nuk do ta shohësh.
Në heshtjen e saj të padurueshme,
ajo të flet:
“Bëhu mik me veten.
Mos kërko të tjerët për të të shpëtuar,
sepse askush nuk shpëton askënd.”
Vetmia është urë drejt thellësisë.
Nëse nuk bie, mëson të ecësh mbi të.
Nëse bie, mëson të ngrihesh.
Ajo është errësirë,
por edhe një kandil i fshehur.
Është zbrazëti,
por edhe një shpellë ku dëgjon zërin tënd.
Është mallkim,
por edhe një bekim i hidhur.
Vetmia është kur e kupton
se nuk je më as armik i vetes,
as viktimë e botës,
por një udhëtar i heshtur,
që mëson të mbajë dritën brenda,
edhe kur jashtë nuk ka asgjë.
Vetmia është Orfeu,
që zbret në botën e nëndheshme
për të rikthyer Euridikën,
por kur kthen kokën nga malli,
humb gjithçka.
A nuk është ky dënimi i çdo zemre të vetmuar,
të kërkojë dashurinë e humbur,
të guxojë, të shpresojë,
e më pas ta humbasë përsëri?
Vetmia është Sizifi,
që shtyn gurin e tij në mal,
nga mëngjesi deri në mbrëmje,
dhe çdo natë e sheh të rrokulliset poshtë.
A nuk është kjo e përditshmja e shpirtit,
kur çdo ditë ngjitet nëpër dhimbje,
dhe çdo mbrëmje kthehet sërish në fillim?
Vetmia është Penelopa,
që pret në heshtje,
duke thurur dhe prishur të njëjtën pëlhurë
nën dritën e qirinjve,
sepse shpresa e saj është më e gjatë se koha.
Ajo është gruaja e çdo shpirti,
që pret diçka që nuk vjen kurrë,
por vazhdon të thurë.
Vetmia është Prometeu,
i lidhur në shkëmb,
me shqiponjën që i ha mëlçinë çdo ditë.
Ai e di se dhimbja do të kthehet,
se plaga nuk mbyllet,
por gjithsesi duron,
sepse ky është fati i atyre
që mbartin zjarrin e shpresës.
Është edhe Odiseu,
që endet në dete të pafund,
nga ishull në ishull,
duke takuar sirena, ciklopë, përbindësha,
por asnjëherë nuk gjen vend.
Vetmia është udhëtim i pambarimtë,
një det i madh ku zemra kërkon Itakën e vet,
dhe ndonjëherë e kupton
se Itaka s’është askund…
veç brenda shpirtit tënd.
Vetmia është zanafilla dhe fundi.
Është Adami/Ademi në kopsht,
para se të vinte Eva/Havaja,
kur çdo gjë ishte e bukur,
por asgjë nuk kishte kuptim.
Është asketi në shkretëtirë,
që agjëron çdo ditë,
i rrethuar nga tundime dhe heshtje,
derisa kupton se njeriu nuk jeton vetëm me bukë.
Është shpirti i çdo njeriu,
nga kohët më të hershme deri sot,
që endet mes pyetjes:
“Pse jam vetëm?”
dhe përgjigjes së heshtur:
“Sepse vetëm kështu mund të gjesh veten.”
Vetmia nuk është vetëm zbrazëti.
Ajo është një urë e padukshme,
që të çon nga bota tek vetja,
nga jashtë në brendësi,
nga zhurma tek heshtja.
Ajo është kulla ku njeriu ngjitet i vetëm,
si një asket i harruar,
dhe aty, mes mureve të ftohta,
zbulon një të vërtetë të hidhur:
jeta është gjithmonë e përkohshme,
dashuritë janë gjithmonë të brishta,
por shpirti, shpirti mbetet dëshmitar,
i çdo gjëje që vjen e ikën.
Vetmia është një sprovë mizore,
por edhe e vetmja që nuk gënjen.
Ajo të zhvesh nga iluzionet,
të heq maskat,
të lë zbuluar, i brishtë, i lënduar, i zhveshur,
derisa të kuptosh:
nuk je asgjë,
dhe pikërisht aty fillon gjithçka.
....
Letra e papërgjigjur
E shkrova natën,
u zgjova në mëngjes me shpresë.
Postieri nuk trokiti kurrë.
As fjalët e mia nuk gjetën shtëpi.
Heshtja është përgjigjja më e rëndë që njeriu mund të marrë.
....
Si gjethe vjeshte jeta na tret në erë,
si hije udhëtarësh kalojmë nëpër kohë,
në çdo hap mbajmë plagë të padukshme,
në çdo sy pasqyrohet një dhimbje e vjetër.
Mes errësirës ndezim dritën e shpirtit,
si amanet që jeta të mos na harrojë.
....
Një qiri digjet mbi rërën e lagur,
i rrethuar nga lule si psherëtima të bardha.
Deti i natës rreh brigjet me kujtime,
si të donte të shuante dhimbjet e mia.
Hëna më sheh si nënë e largët,
dhe unë jam një udhëtar i humbur në dritën e saj.
....
Në degët e thara fle një psherëtimë e vjetër,
koha më mbështjell si mantel i rëndë harrese.
Unë jam ëndrra e parealizuar që rri ulur mbi boshllëk,
një kujtim i degës së thyer mes erës që nuk ndalet.
Drita e zbehtë s’më pyet pse mbeta vetëm,
as errësira gri pse më mban si amanet të saj.
....
Ura e vjeshtës
Në mjegull humbet ky shteg i drurit,
si kujtim i shuar nën qiejt e trishtë,
gjethet flenë mbi hapat e të harruarit,
si letra të djegura, si një shpirt i brisht.
Ura dridhet, si zemër që kërkon guxim,
e varur mes dy brigjeve me përrenj
a të shpie drejt jetës, a drejt harresës?
As vetë nuk di ç’fund më pret përtej.
O vjeshtë, nuse e thinjur me kurorë zjarri,
pse mbulon me gjethe gjurmët e hirit?
Pse më tundon me ngjyra të flakëta,
kur brenda mban ftohtësinë e amshimit?
Secili hap është pyetje për shpirtin tim,
secila dërrasë rënkon si mall i vjetër,
a jam udhëtar, a jam veç ëndërr?
A jam një hije që endet mbi mjegull?
Dhe unë ec, me zemrën të rënduar,
me shpresën e varur në fijet e urës,
si një fëmijë që ndjek një këngë të largët,
si një poet që s’gjen dot vargun e fundit.
....
Këngë gjirokastrite
Oj xhanfike, moj syzeza,
- moj syzeza, moj syzeza,
kush t’i dogji faqet zjarr,
faqet zjarr, faqet zjarr?
Kalldrëmin kur ti e shkel,
- ta-ta-tak, ta-ta-tak,
zemra ime bën “dak-dak”,
dak-dak, dak-dak…
Në portën me qyrk të vjetër,
- më sheh fshehur, më sheh fshehur,
më thua: “Mos u katandis,
more djalë, more djalë…”
Oj llakatunde e bukur,
- moj filiz, moj filiz,
s’të lë dot, as me një mall,
as me mall, as me mall.
Do të vij me gërnetë,
- me violinë, me daulle,
me iso të këndoj,
dashurinë, dashurinë…
Oj Gjirokastër, oj kala,
- moj e fortë, moj e lashtë,
mbaje vajzën time brenda,
si besë, si Opala!
...
ÇFARË KA KY POPULL QË PO FLE
Çfarë ka ky popull që po fle,
nën hijen e maleve të veta,
me krahët varur si degët e ullirit pas dimrit,
me sytë që s’duan më të shohin dritën,
si të ishin lodhur nga lindja e diellit.
A mos vallë gjumi i tij s’është gjumë,
por mallkim i shekujve që s’e lanë të zgjohej?
A mos është plagë e vjetër që ka marrë trajtë gjumi,
si një fëmijë që mësoi të mos qajë,
se askush s’e dëgjoi kurrë?
O popull i heshtur,
i varrosur për së gjalli në vargun e vet të durimit,
sa herë të kanë premtuar shpëtimin
me fjalë të lyera në ar,
dhe sa herë ke mbetur në rrugë
duke përtypur pluhurin e shpresës së thyer?
Në çdo shekull të kanë thirrur me trumbeta,
të kanë nxjerrë nëpër llogore,
të kanë bërë flamur dhe kurban,
por kurrë njeri s’të mësoi
të jesh zot i vetes tënde.
Ti, që ndërtove qytete mbi gërmadha,
dhe shtëpi mbi plagë,
ti që e ngrite këtë vend mbi supet e tua
si nëna e harruar e Ballkanit,
pse tani hesht,
pse tani fle,
kur toka po të shitet nën këmbë
si mall pa pronar?
Mos vallë gjaku yt është holluar nga pritjet,
mos vallë truri yt është mpirë nga premtimet?
Mos ndoshta shpresa jote u tret
në skutat e shesheve ku dikur brohorisje,
e tani s’ka më zë,
veç era që pëshpërit
"shitet e ardhmja, blihen idealet"?
Ku janë bijtë e tu që dikur ndiznin zjarr në fjalë,
që digjnin shtylla e perandori për një gur të lirisë?
Ku janë shkrimtarët, poetët, mësuesit,
që shkruanin me gjak dhe frymë,
jo për lavdi, por për ndërgjegje?
Ku janë ata që s’e ndanin bukën,
por ndanin idenë,
të vetmen që s’vidhet?
O popull që ke parë gjithçka,
nga Roma e deri në rrugët e Stambollit,
nga helmeta e Cezarit te këmisha e errët e tiranisë,
nga shkronja e Naimit te vargu i Migjenit,
pse s’i dëgjon më bijtë e tu?
Pse hesht para zullumit
si një det që pranon gurët pa dallgë?
Mos vallë të dehu historia jote vetë,
ajo që të mësoi vetëm të durosh,
por jo të ngritesh?
Mos ndoshta ke humbur rrënjët në gurët e varreve,
ku emrat e heronjve janë bërë pluhur,
dhe askush s’merr frymë mbi to?
Zoti të dha male,
por ti u struke në lugina.
Të dha zë,
por ti e mbylle në heshtje.
Të dha dritë,
por ti zgjodhe qetësinë e errësirës,
se drita të detyron të shohësh,
dhe të shohësh është dhimbje.
O popull që flet me varret,
por jo me bijtë e gjallë,
sa herë do të lutesh për liri
pa e ndërtuar atë në shpirt?
Sa herë do të presësh një shpëtimtar,
kur shpëtimtari je ti,
por e ke harruar?
Dëgjo, diku nëpër histori
Napoloni ende frymon në turmat e tua,
Sokrati të pyet nëpër rrugë të Athinës së harruar,
dhe Zoti të sheh nga lart.
E ndërsa perandoritë bien e ngrihen,
ti rri e mendon për bukën e darkës,
jo për urinë e shpirtit.
Por dije,
një popull që hesht,
është si një violinë pa tel,
si një det pa erë,
si një libër pa faqe.
Dhe heshtja, kur zgjat shumë,
kthehet në pranga që s’dalin më.
Zgjohu, o popull i heshtur,
jo për të bërë zhurmë,
por për të bërë drejtësi.
Zgjohu, jo për t’u hakmarrë,
por për t’u kujtuar kush je.
Zgjohu, jo për të rrëzuar,
por për të ndërtuar ndershmëri mbi pluhurin e mashtrimit.
Sepse një ditë, kur të zgjohesh,
mos gjej veç hirin e atdheut tënd,
dhe mos dëgjosh vetëm zërin e lashtë që thërrasin:
“Ku ishe, bir kur ne digjeshim për ty?”
....
Në heshtjen e natës, një fluturim hëne më flet,
e çdo yll mban brenda një kujtim që digjet ngadalë.
....
Era më përkëdheli plagën,
dhe zemra, si një zog i vrarë,
këndoi për herë të fundit.
....
Bisedë me pasqyrën
O pasqyrë e heshtur, shikim i qetë,
ç’rrëfen kjo dritë që s’ka fjalë as jetë?
Në thellësinë tënde s’e shoh trupin tim,
por një shpirt të lodhur, të heshtur, të brishtë,
si dimër i thinjur në pranverë të vonuar.
Sytë që më kthehen nuk janë të miat,
janë sytë e një kohe që s’kthehet më,
janë sytë e një fëmije që besonte te ëndrrat,
para se stuhitë t’i merrnin duart e bardha.
O pasqyrë, pse s’je një portë gëzimi, ,
pse më kthen vetëm kujtime, rrudha dhe brenga?
A s’mund të ma rikthesh një çast nga djeshmja,
kur zemra këndonte si një zog i lirë në agim?
Kjo fytyrë që më sheh është si një poezi e harruar,
që dikur u shkrua me ngrohtësi yjesh,
e tani fle në një raft kohe,
me pluhurin historik dhe heshtjen si mbulesë.
Sa pranvera kam humbur duke pritur!
Sa fjalë s’i thashë, sa ëndrra s’i jetova!
Ti e di, o pasqyrë, çdo heshtje, çdo lot,
çdo buzëqeshje që u thye pa zë.
Por edhe në imazhin tënd ka një shpresë,
si një petal trëndafili nën dëborë,
sepse në çdo fytyrë të lodhur,
rrin fshehur një shpirt që s’u dorëzua kurrë.
Fol, o pasqyrë, në gjuhën që vetëm nata e kupton,
më thuaj se koha s’është armik,
por një mësues i ashpër që na rrit me lot,
dhe na mëson si të duam edhe humbjet.
Dhe unë, si ashik në rrugën e vetmisë,
e puth shikimin tim në ty,
si të puthja një plagë që më mëson të jetoj,
jo me krenari… por me përulësi të ndritshme.
Në fund, unë dhe ti mbetemi vetëm,
si dy shpirtra që njihen prej shekujsh.
Ti më sheh pa gjykuar, unë të flas pa zë
dhe në këtë heshtje,
fillon të rilindë një dashuri e vjetër për jetën.
....
Pyeta vetminë,
dhe ajo m’u përgjigj me një zë të vjetër,
si plakë e mençur që ka harruar buzëqeshjen,
por jo dhimbjen.
më tha:
“mos më ngatërro me heshtjen,
unë jam kujtim që rri ulur në shpirt,
pa bërë zhurmë,
pa trokitur,
pa kërkuar leje.”
dhe ajo ma vuri dorën mbi sup,
ashtu ftohtë,
si gur varri,
si kujtim që s’dëgjon lutje.
më tregoi se njerëzit ikin shpejt,
më shpejt se koha,
më shpejt se stinët,
më shpejt se pritjet tona naive
që i trajtojmë si besë.
më tha se zemra lodhet
jo nga të tjerët,
por nga mënyra si mundohet
t’i mbajë pranë edhe kur s’janë.
ajo qeshi hidhur,
si të më kujtonte se jam rritur,
se s’ka më fëmijëri ku ikim e fshihemi
pas nënës për t’i shpëtuar errësirës.
më tha:
“unë vij kur s’ke kë të thërrasësh,
kur çdo derë mbyllet pa u përplasur,
kur çdo kujtim të gërvisht,
kur çdo shpresë të tretet si kripë në shuplakë.”
dhe unë e pyeta:
po pse më zgjodhe mua?
ajo u ngrit ngadalë,
me atë ecjen e saj prej mjegulle të rëndë,
dhe më tha:
“se ti ende beson,
ende pret,
ende digjesh,
dhe unë rri me të djegurit,
me të pritshmit,
me të pambrojturit…
se aty gjej shtëpi.”
dhe e kuptova vonë,
se s’ishte ajo që më fliste.
ishte shpirti im.
i lodhur,
i drobitur,
i zhveshur nga zhurmat,
duke kërkuar të mësojë
pse premtimet thyhen,
pse njerëzit ftohen,
pse zemrat rrjedhin gjak.
dhe ajo më mësoi:
që dhimbja nuk është armik,
është kujtim ;
që boshllëku nuk është mallkim,
është pasqyrë.
dhe për herë të parë,
ajo nuk m’u duk e huaj.
m’u duk si unë.
si një version i imi i harruar në një cep kohe.
dhe ajo thjesht
heshti.
sepse disa përgjigje
s’thuhen,
janë plagë që frymojnë.
.....
Kur mungon babai...
boshllëku nuk është thjesht një hapësirë e zbrazët në shpirt,
por një dhomë e ftohtë kujtimesh
ku zëri i tij endet vërdallë,
si një aromë e humbur ndërmjet mureve.
Ky mall nuk shterohet,
sepse malli për babanë nuk është ujë që avullon,
por lumë i thellë që të gërryen në heshtje,
shtyllat e zemrës,
ditë pas dite,
derisa përbrenda mbetesh i lëkundur,
si një urë e vjetër mbi një lumë të trazuar.
Kur mungon babai,
çdo hap i jetës bëhet më i rëndë,
çdo fitore më e thatë,
çdo gëzim më i vakët.
Sepse gëzimet pa babanë nuk këndojnë,
thjesht rrinë në qoshe,
të turpëruara nga mungesa e tij.
Se vendi që kish babai,
ai vend që mbante peshën e një burri,
nuk është karrige e zbrazët,
por themeli i shtëpisë.
Dhe kur themeli thyhet,
çatia e shpirtit rri gjithmonë pak e çarë,
pak e rrjedhur,
pak e pambrojtur ndaj stuhive që sjell jeta.
Vendi i tij s’është thërrmijë a fjalë,
është kujtim i gjallë,
është dorë që të mbronte pa folur,
janë hapa të cilëve u ecje nga pas,
është shikim që të mësonte forcën edhe kur nuk kishe asnjë.
Nuk zëvendësohet kurrë,
sepse si mund të zëvendësosh një zemër
që rri në cep të shpirtit tënd
si një yll i fikur që ende jep dritë në shpirtin tënd?
Nuk zëvendësohet kurrë,
sepse babai është kapitulli i parë i jetës sate,
dhe asnjë kapitull tjetër
nuk mund ta shkruajë atë që u shkrua dikur
me dorë të fortë,
me zë të ngrohtë,
me frymë që vinte erë punë, sakrificë,
dhe një dashuri që s’e thoshte me fjalë,
por e linte të kuptohej
në mënyrën si rrinte i heshtur pranë teje.
Kur një baba ka shkuar,
heshtja nuk është thjesht mungesë e zërit të tij,
por mungesa e një bote të tërë
që e kishe marrë si të mirëqenë.
Heshtja e tij është si hëna e zbehur,
që të rri sipër kokës,
por nuk të ngroh dot më.
Dhe zëri ndodh t’i heshtet,
por kujtimet jo.
Ato zgjohen natën,
përkulen mbi jastëkun tënd,
të prekin fytyrën me gishtat e ftohtë të të kaluarës,
dhe të pyesin:
a të mungon?
a të dhemb ende?
a e mban mend trokun e hapave të tij në oborr,
aromën e duarve të lodhura,
këshillën që nuk e dëgjove,
dhe tani të vjen keq?
Dhe ti nuk flet.
Sepse dhimbja e babait nuk flet me zë,
flet me lot.
Lot që s’i sheh njeri,
sepse rrjedhin brenda,
në një vend ku vetëm zemra dëgjon.
Nuk ndodh të harrohet.
Harresa është dhuratë për dhimbjet e vogla,
jo për mungesën e atij
që të mësoi të ecësh
para se të kuptoje ç’do të thoshte rruga.
Ditëlindja e babës mbetet.
Edhe kur ai nuk vjen më,
ajo datë vjen si një hije e së kaluarës,
si një dorë që i bie lehtë derës
dhe të kujton se dashuria e tij
ka mbetur ende pezull në kohë,
si një dritë që nuk shuhet,
por rri aty,
si një qiri i heshtur që digjet ngadalë
në anën e brendshme të shpirtit.
Kur mungon babai,
njeriu rritet me një vrimë në shpirt,
me një boshllëk që nuk mbushet kurrë,
me një dhimbje që nuk kërkon lëmoshë,
thjesht kërkon të pranohet.
Sepse babai nuk ikën vërtet.
Ai mbetet në ecjen tënde,
në mënyrën si pret dhimbjen,
në mënyrën si mban fjalën,
në mënyrën si përkul kokën kur falënderon Zotin.
Mbetet në gjakun që të rrjedh,
në kujtimet që t’i lanë sytë,
në heshtjen që të edukoi më shumë
se çdo fjalë.
Mbetet.
Edhe kur s’i dëgjohen më hapat.
Edhe kur s’i kujtohet më zëri.
Sepse disa njerëz nuk ikin.
Ata kthehen në shpirt.
Dhe aty rrinë,
përgjithmonë.
.....
Amaneti
Na e lanë tokën amanet,
si plagë të shenjtë,
si dhimbje që s’duhet harruar,
si djep ku përkundet shpresa
dhe si varr ku flenë të parët tanë.
Na e lanë gurin e shtëpisë,
që të mos na lëkundin erëra e botës.
Na e lanë gjuhën,
që të mos fshihen gjurmët në heshtje.
Na e lanë emrin shqiptar,
që të mos ngelemi pa rrënjë.
Amaneti i tyre nuk është letër e vjetër,
as histori që fshihet në raft.
Është gjak që lëviz me zjarr në damarë,
është frymëmarrje e maleve,
që rri pezull mbi krye dhe thotë:
kujto, se kush harron, humbet.
Na e lanë oxhakun e ndezur,
që mos të na ftohet shpirti kur jeta ashpërsohet.
Na lanë sofrën plot,
që mos të harrojmë ndarjen, bujarinë,
atë “hajde brenda”
që vjen nga zemra e një vendi të vogël,
por me shpirt të thellë sa deti.
Na lanë besën,
atë fjalë që mbahet edhe kur dhemb,
atë fjalë që nuk e blen as pasuria
dhe nuk e shemb as frika.
Na e lanë nderin,
që të mos e shesim veten për pak lavdi,
se lavdia shuhet si flaka e kashtës,
por nderi është zjarr që mbetet gjallë
edhe pas mijëra vitesh errësirë.
Amanetin ta mbajmë gjallë,
jo vetëm me këngë e legjenda,
por me punë që ngjitet në qiell,
me duar që rrënjosin pemë,
me fjalë që lindin dashuri për këtë vend
dhe jo urrejtje ndaj tjetrit.
Ta ruajmë tokën,
se toka është nënë:
nëse nuk e ujisim me mundin tonë,
do të na e qajë emrin me turp.
Ta ruajmë gjuhën,
se gjuha është shtëpi:
nëse nuk e flasim me zemër,
do të na braktisë si fëmijë jetimë.
Ta ruajmë historinë,
por jo si muze me pluhur,
si shtrat ku flenë të vdekurit.
Historia të jetë pishtar
që ndriçon udhën tonë përpara,
jo zinxhir që na mban peng të djeshmes.
Na e lanë amanet edhe lotin:
atë lot që ra në tokën e rrëmbyer,
atë lot që bëri tokën të rritej e të gjelbërohej,
atë lot që nuk u shua kurrë
sepse kishte shijen e dashurisë për Atdheun.
Na lanë amanet edhe varret,
që të dimë se kush jemi,
të dimë se ku duhet të kthehemi
kur shpirti humbet udhën
në botën e madhe e të pangopur.
Se tek varret e të parëve
mbillet përulësia,
aty njeriu e kupton
se lavdia e vërtetë është thjesht një emër i mirë,
i lënë pas,
jo monumente të larta
që i merr koha e i shtyn era.
Ta mbajmë gjallë amanetin,
edhe kur jeta na hedh larg kufijve,
si gjethe të zverdhura nga dimri.
Se edhe kur jemi në tokë të huaj,
hije të lodhura që kërkojnë diellin,
Atdheu qëndron brenda nesh,
fshehur në një rrahje zemre,
në një lot mallëngjimi,
në një natë të gjatë pa gjumë
që e kalojmë duke kujtuar fëmijërinë.
Amaneti nuk është urdhër,
është trashëgimi e zemrës.
As nuk kërkon duartrokitje,
as nuk kërkon lavdërim.
Thjesht kërkon të mos dorëzohemi,
të mos harrojmë,
të mos vdesë brenda nesh ajo dritë
që ndezën të parët
duke luftuar, duke shpresuar,
duke rënë dhe duke u ngritur.
Ta mbajmë gjallë amanetin e vendit tonë,
që fëmijët tanë të mos rriten si degë pa trung,
që ta dinë pse kjo tokë ka erë sakrifice,
pse çdo gur mban një histori,
pse çdo lule çel mbi kujtesë,
dhe pse çdo kthim në shtëpi
është bekim.
Le të mbetet Shqipëria
jo vetëm vend ku lindim,
por vend ku e gjejmë veten,
vend ku mbyllim sytë
me paqe në zemër
që ta dinë se e mbajtëm amanetin:
duke dashur Atdheun
siç na deshën të parët tanë.
.....
O shkronja të zeza
Që dritën e syrit vjedh,
Jepi zemrës laps
Të shkruajë atë që ndien.
Lëreni dorën të dridhet
Si gjethja në erën e natës,
Se fjala lind nga dhimbja
Dhe dhimbja nga e vërteta.
Mos u frikësoni nga hijet
Që mbajnë kujtime të fjetura,
Ato janë ura të brendshme
Që lidhin njeriun me veten.
Në çdo grimcë heshtjeje
Fshihet një zë i harruar,
Një zë që pret ndriçimin
E një zemre të malluar.
O laps, plagom letrën,
Por shëro shpirtin tim,
Se çdo varg është një rrugë
Që zemrës i jep drejtim.
Dhe kur fjala të derdhet
Si një lumë i heshtur malli,
Mësoje zemrën të falë
Edhe kur e lodh halli.
Vazhdo të shkruash, o zemër,
Edhe kur drita tretet,
Se shpirti nuk ka natë
Kur gjen të vërtetën e vet.
....
Në kupën e jetës piva gëzim e helm,
sot qesh, nesër bie, kështu vihet mend,
fati s'pyet për pasuri, as për mall a dhemb,
një frymë jemi mes hiçit dhe një ëndrre që s'gjen vend.
....
Jabanxhi në këtë dynja
Në sofrën e kohës hymë pa emër, pa gjurmë, pa ftesa,
Bukë na u bë pritja e gjatë...
Çdo hap që e hodhëm, na u kthye në pyetje pa zë,
Rruga na mësoi heshtjen e gurit.
Në pasqyrën e ditës kërkuam fytyrën e shpirtit,
Na u mjegullua drita nga brenda...
Dashuria na erdhi si borxh i lashtë, me kamatë dhimbjeje,
E paguam me lot e me falje...
Kohën e morëm si mik, na e la plagë në dorë,
Ora rreh, por s’na njeh zemrën...
Në lutje u përkulëm, por dynjaja s’na thirri me emër,
Zoti na vendosi si kalimtarë...
U lodhëm duke qenë të fortë, u thinjëm pa pleqëri,
Forca na u bë një barrë e fshehtë...
Kur vdekja na pyet për shtëpinë, do tregojmë heshtjen,
Sepse edhe shpresa s’na e njeh adresën...
E megjithatë, nga hiri i shpirtit ngrihet një fije drite,
Se malli për kuptim na mban gjallë...
Në heshtjen e natës, kur mendimi bëhet minare,
Thërrasim veten me emra të humbur...
Na mësuan të qeshim drejt, të qajmë fshehurazi,
Lotët i pimë si ilaç të hidhur...
Çdo njeri që takuam ishte një strehë e përkohshme,
Asnjë zemër s’u bë shtëpi e përhershme...
Kujtimet na ndjekin si hije pa trup,
E shkuara na njeh më mirë se e sotmja...
Fjala u bë plagë, heshtja u bë gjykim,
E vërteta na rëndon si faj...
U falëm shumë herë për të qenë të mirë,
Na harruan po aq lehtë...
Në tregun e shpirtrave s’patëm çmim,
Se s’dinim të shisnim veten...
Edhe kur u dashuruam, deshëm me druajtje,
Si të huaj që s’guxojnë të rrinë...
Në fund, kur fjala s’do ketë më zë, as frymë,
Do mbetet vetëm kjo e vërtetë: jemi jabanxhi në këtë dynja.
Por ndoshta, përtej kësaj dere që s’ka emër,
Na pret një mëshirë pa kufij... ku s’jemi më jabanxhi.
....
Me buzëqeshje të rreme hynë në zemër si miq,
Me fjalë mjalti e shitën helmin...
Premtimet i qepën me fije interesi e frike,
Kur erdhi prova, u shqyen lehtë...
Dashurinë e kthyen në pazar të fshehtë,
Ku fiton ai që gënjen më bukur...
U betuan në ndjenja që s’i kishin jetuar kurrë,
E përdorën shpirtin si mjet...
Sinqeritetin e panë si dobësi të pambrojtur,
E shfrytëzuan si derë pa kyç...
Fjalën “të dua” e thanë pa peshë e pa rrënjë,
Si monedhë që s’ka vlerë...
Kur u zbuluan, u fshehën pas fajit të tjetrit,
Se veset kurrë s’kërkojnë falje...
Zemrën e pastër e lanë me turp e dyshim,
E mësuan të druhet nga drita...
Ata ikin lehtë, pa peshë ndërgjegjeje,
Por plagët mbeten gjatë...
E megjithatë, dashuria e vërtetë s’mëson mashtrim,
Ajo pret, duron dhe shëron...ndonëse e shkelën sinqeritetin në dashuri.
Nga frika për t’u zhveshur shpirtërisht, u veshën me role,
E luajtën dashurinë si skenë...
E panë besimin si plaçkë për t’u marrë pa leje,
E lanë pas boshllëk e dyshim...
Me xhelozi të fshehtë e kontroll të butë,
E mbytën lirinë me “kujdes”...
Kur zemra kërkoi të vërtetën, ia dhanë heshtjen,
Se gënjeshtra s’përballon dritën...
E përdorën dhimbjen si provë pushteti,
Duke matur sa duron tjetri...
Ndërtuan afërsi mbi interesa të lëvizshme,
Themeli u shemb në stuhi...
Kur u thirrën në përgjegjësi, folën për “kohë”,
Se koha u shërben fajtorëve...
Zemrat e pastra i quajtën naive,
Por naiviteti s’është krim...
Megjithatë, nga plagët lind një mençuri e qetë,
Që njeh të vërtetën nga zhurma...
Dhe kush mbetet i ndershëm, edhe i lënduar,
E fiton veten në fund...përtej atyre që e shkelën sinqeritetin në dashuri.
....
O njeri!
O ti që ecën drejt me trup, por i përkulur nga brenda,
ti që ke një shpirt kallkan të ftohtë,
që kërcet si akull nën peshën e një hapi të huaj,
dhe prapë nuk thyhet,
sepse prej kohësh nuk ndien më as peshë, as hap, as njeri.
Si është e mundur
që e ke humbur qenien njerëzore brenda ndërgjegjes tënde?
Në cilin udhëkryq të jetës e ke lënë pas,
si një pallto të vjetër që nuk të ngrohte më ambicien?
Në cilin mëngjes e ke zgjuar veten pa mëshirë
dhe e ke quajtur këtë zgjuarsi?
Ti qesh me dhimbjen e tjetrit
jo sepse je i fortë,
por sepse je bosh.
Qesh sepse dhimbja e huaj
ta kujton varfërinë tënde shpirtërore,
dhe për ta mbuluar këtë zbrazëti,
ti zgjedh talljen,
siç zgjedh nata errësirën për të mos u përballur me dritën.
A e di ç’është dhimbja, o njeri?
Dhimbja nuk është dobësi.
Dhimbja është vula e jetës mbi mishin e shpirtit.
Është prova se ke dashur,
se ke humbur,
se ke shpresuar më shumë seç duhej,
se ke besuar edhe kur arsyeja të ka tradhtuar.
Të ndiesh dhimbje të bën njeri.
Të ndiesh dhimbjen e tjetrit
të bën qenie njerëzore.
Por ti,
ti ke zgjedhur të mos ndiesh.
Ke ngritur mure nga cinizmi,
ke betonuar zemrën me fraza boshe,
ke veshur ndërgjegjen me kostumin e indiferencës
dhe e quan veten i lirë.
I lirë nga çfarë?
Nga përgjegjësia për të qenë njeri?
Shiko duart e tua.
A janë ende duar,
apo janë bërë mjete për të shtyrë,
për të gjykuar,
për të larguar atë që të shqetëson qetësinë e rreme?
Shiko sytë e tu.
A shohin ende njeriun,
apo vetëm dallimin, etiketën, përjashtimin?
Njeriu nuk humbet kur bie.
Njeriu humbet kur pushon së ndierë.
Kur dhimbja e tjetrit nuk i dridh më shpirtin,
kur loti i huaj nuk i rëndon më ndërgjegjen,
kur padrejtësia nuk i duket më plagë,
por thjesht lajm.
Ti mendon se je më lart,
por në të vërtetë je më poshtë se dhembshuria.
Sepse dhembshuria është maja më e lartë e qenies njerëzore,
ajo që nuk blihet,
nuk shtiret,
nuk imitohet.
Një ditë, o njeri,
do të vijë një dhimbje që nuk do të tallet me ty.
Do të vijë pa zhurmë,
do të ulet pranë teje
dhe do të të pyesë qetësisht:
“Ku ishe kur të tjerët kishin dhembje?”
Atëherë do ta kuptosh
se ftohtësia nuk të mbrojti,
se indiferenca nuk ishte forcë,
por varr i ndjeshmërisë sate.
Dhe ndoshta,
vetëm ndoshta,
do të lëshosh një çarje të vogël në akull,
që të hyjë pak dhimbje,
pak dritë,
pak njeri.
Sepse të ndiesh dhimbje të bën njeri.
Por të ndiesh dhimbjen e tjetrit,
o njeri,
është e vetmja mënyrë për të mos humbur veten.
....
Mos u trishto
Mos u trishto, kur nata të duket më e gjatë se fryma jote,
sepse edhe errësira lodhet duke qenë errësirë.
Mos u trishto, kur heshtja të flet më fort se zërat e botës,
ajo po të mëson gjuhën e shpirtit që piqet në vetmi.
Mos u trishto, kur plagët duken si harta pa dalje,
çdo plagë është derë që hapet nga brenda.
Mos u trishto, kur koha të merr më shumë se ç’të ka dhënë,
ajo vetëm po pastron duart e tua nga e kota.
Mos u trishto, kur njerëzit largohen si gjethe në vjeshtë,
pemës i duhet zbrazëtia për të mësuar si lulëzohet.
Mos u trishto, kur zemra të bie në gjunjë nga lodhja,
edhe gjunjët janë formë lutjeje para dritës.
Mos u trishto, kur shpresa duket e vogël sa një fije,
ajo fije mban peshën e universit.
Mos u trishto, kur e vërteta të dhemb më shumë se gënjeshtra,
dhimbja e saj është shërim që s’ka anestetik.
Mos u trishto, kur dashuria nuk kthehet siç e dërgove,
ajo kthehet më vonë si urtësi.
Mos u trishto, kur rruga të duket rreth, jo drejtë,
rrethi është mënyra si njeriu mëson kthimin te vetja.
Mos u trishto, kur shiu bie mbi sytë e tu pa pyetur,
ai po lan tokën ku nesër do të mbjellësh guxim.
Mos u trishto, se edhe shpirti ka stinë,
dhe pas çdo dimri që të thyhen krahët, mëson të fluturosh në pranverë.
Mos u trishto, kur lodhja të vesh si mantel të rëndë,
ajo po të mbron nga ftohtësia e dorëzimit.
Mos u trishto, kur loti të rrëshqet pa leje nëpër faqe,
ajo është histori që zemra jote ende ndjen.
Mos u trishto, kur pyetjet shtohen e përgjigjet vonojnë,
mendja po zgjatet drejt urtësisë.
Mos u trishto, kur e kaluara të troket si borxh i vjetër,
ti nuk i përket më asaj që të ka lënduar.
Mos u trishto, kur shpirti ndihet i vogël në një botë të zhurmshme,
edhe fara është e vogël përpara pyllit.
Mos u trishto, kur rëniet duken më të shumta se ngritjet,
edhe zemra rreh duke rënë e u ngritur.
Mos u trishto, kur besimi lëkundet si qiri në erë,
mjafton të mos e fikësh.
Mos u trishto, kur shpresa vjen e veshur thjesht,
ajo nuk ka nevojë për zhurmë që të jetë e vërtetë.
Mos u trishto, se çdo hap i vogël drejt dritës numërohet,
rrugët e gjata maten me hapa të qetë.
Mos u trishto, kur sytë nuk shohin ende agimin,
agimi vjen gjithmonë pa e ndier.
Mos u trishto, sepse ti je më shumë se ç’beson sot,
dhe e nesërmja të njeh më mirë seç e njeh ti veten.
Mos u trishto, o zemër që ke duruar kaq shumë,
durimi yt është lutje që tashmë ka marrë përgjigje.
....
Dikush pret diellin për të buzëqeshur
e dikush tjetër pret shiun për të qarë.
Jeta nuk është çfarë ti pret të ndodhë,
por çfarë je duke marrë.
Dikush pret një shenjë nga qielli,
një mrekulli që vjen vonë a herët,
e harron se shenjat janë në hapa,
që mban gjallë këtë çast të thjeshtë.
Dikush numëron mungesat si plagë,
dikush i fal tepricat si shpresë,
Jeta nuk pyet çfarë mungon,
por çfarë bën kur ti pretë.
Dikush pret kohën të shërojë gjithçka,
e koha pret që ne të guxojmë.
Se asgjë nuk shërohet vetëm duke pritur,
pa mësuar më parë të qëndrojmë.
Dikush e shtyn jetën për nesër,
si një borxh që s’do ta paguajë.
Por jeta nuk është premtim i largët,
është ajo që sot pranon ta mbrosh.
Dikush e jeton jetën si pritje stacionesh,
si tren që s’mbërrin kurrë në orar,
e dikush tjetër e kupton vonë
se udhëtimi ishte vetë hapi i parë.
Dikush i lutet Zotit t'ia ndryshojë rrugën,
pa lëvizur asnjë gur nga shpirti i vet.
Por në jetë nuk ndodhin kthesa me lutje,
lutja ndodh kur njeriu guxon të bëhet.
Dikush mban dhimbjen si identitet,
e quan plagën “vetja ime”.
E harron se dhimbja është ndalesë,
jo shtëpi ku duhet të rritesh.
Dikush kërkon kuptim në fundin e rrugës,
kur rruga s’ka fund, vetëm thellim.
Sepse jeta s’është enigm për t’u zgjidhur,
por përvojë për t’u mbajtur me adhurim.
Dikush në fund nuk pret më asgjë,
dhe pikërisht aty fillon të shohë.
Se jeta s’u jepet atyre që presin,
por atyre që guxojnë ta jetojnë.
.....
Mos u mashtro nga lotët që dikush i nxjerrë,
sot njerëzit bëjnë çmos vetëm për ta dredhë.
Pse të gënjen hiç s'e ka mërzi,
e largon fajin nga vetja e të akuzon ty.
Të flet me ëmbëlsi, të bën të ndihesh mbret,
por prapa krahëve thur kurthe me vërtetë.
Besimin ta merr, ta kthen në thërrime,
fjalët e bukura i ka thjesht mashtrime.
Mos kërko sinqeritet aty ku s’ka fytyrë,
se bota e tyre është veshur me ngjyrë.
Kur t’i shohësh sytë që s’guxojnë me të parë,
dije se brenda tyre fshihet një fajtor i vrarë.
Prandaj hapi sytë e mbroje veten mirë,
se sot "njeriu" maskën e mban me dëshirë.
Më mirë një vetmi me kokën lart në qiell,
se sa një shoqëri që të lë pa diell.
Se koha i zhvesh të gjithë, herët a vonë,
e nxjerr në dritë atë që zemra thotë.
Ti mbaje shpirtin pastër, mos u bëj si ata,
se fundja çdo mashtrim, veç mallkimin ka.
....
Ethet e përjetësisë
Dashuri e brishtë...
Si dridhja e parë e dritës mbi sipërfaqen e zbrazëtisë,
Ti je një psherëtimë e pakohë në tempullin e hënës,
Ku shpirtrat kërkojnë strehë mes pluhurit të yjeve dhe lutjes.
Nuk je mish, as gur, por një rrymë e hollë eteri,
Një dorëshkrim i vjetër që shkruhet me bojë dëshirash,
Mbi pergamenën e një kohe që nuk njeh perëndim.
Je si rrethi i pafund i një mendimi që kërkon Krijuesin,
Një urë e hollë prej mëndafshi mbi humnerën e dyshimit,
Ku egoja shkrihet si dylli para zjarrit të së Vërtetës.
Në këtë tregti të kotësive, ti mbetesh e vetmja monedhë e artë,
Një lule që çel në shkretëtirën e arsyes së ftohtë,
Duke mbjellë kuptim aty ku bota sheh vetëm hi.
Ti je muzika e sferave që dëgjohet vetëm në vetmi,
Një dritare e hapur drejt një qielli që nuk ka kufij,
Ku çdo lot i derdhur kthehet në një perlë të pashlyeshme.
Sepse ti nuk vjen nga toka, por nga një frymë e epërme,
Një shkëndijë që kthehet në shtëpi pas një mërgimi të gjatë,
Duke u mbyllur aty ku nisi, si një dashuri e brishtë.
....
Fryma e Akironit
Si qelqi i fshehur nën hapat e rëndë të titanëve,
Ti u linde pas portave të fildishta të lashtësisë,
Atëherë kur titanët harronin të dorëzoheshin.
Je si filli i Arianës në labirintet e munguara të arsyes,
Një hije që kërkon dritën në shpellën e Platonit,
Duke sfiduar harrimin e lumit Lete me një psherëtimë.
Shpirti yt është një papirus i djegur në Bibliotekën e Aleksandrisë,
Ku çdo shkronjë është një dhimbje që nuk gjeti kurrë shpjegim,
Një kurban i qetë mbi altarin e një besimi pa emër.
Ne jemi dy grimca eteri që kërkojnë të bëhen materie,
Një rrugëtim prej Prometeu që vjedh zjarrin për të ngrohur akullin,
E megjithatë, mbetemi vetëm një jehonë e largët e lirisë.
Ti nuk je thjesht një ndjenjë, por një gjeometri e shenjtë,
Një ekuilibër i bukur mes Kaosit dhe Rendit kozmik,
Që thyhet sa herë që bota kërkon të të veshë me harresë.
Se çdo rrahje zemre është një rënie e lirë drejt pafundësisë,
Ku koha ndalon së qeni kronos e bëhet thjesht përjetësi,
Brenda kësaj qenieje që dridhet si një dashuri.
....
Në ngricat e jetës
Dimri nuk erdhi nga qielli këtë herë,
nuk zbriti me hapa pambuku
mbi çatitë e qytetit,
por doli si avull i zi
nga kraharorët e hapur,
në një ekspeditë akulli
që nisi marshimin nëpër damarë.
Kam ftohtë.
Kam ftohtë nga dielli që ndriçon por nuk prek,
nga zemrat që rrahin si sahatë të prishur metalikë,
ku dashuria është ngrirë në mes të një rrahjeje,
si një insekt i zënë kurth në qelibar.
Ftohtë nga njerëzit si statujat e lëvizshme prej kripe,
që këmbehen rrugëve pa lënë asnjë gjurmë nxehtësie,
dhe nga gurët që nuk janë më thjesht materie,
por pasqyra të ngurta të heshtjes sime.
Kjo ngricë nuk njeh kufij.
Ajo ka ngritur fole në zgavrën e syrit,
aty ku loti nuk rrjedh, por thyhet si kristal.
Është në gjakun që ruan tempullin e harresës,
në mishin që dridhet si gjethe vjeshte nën rrebesh,
në eshtrat që kërcejnë si degë të thara në erë.
Edhe gjuha, kjo urë e thyer e fjalës,
është veshur me cipën e bardhë të hirit,
ndërsa përqafimet...
përqafimet janë thjesht dy mermerë që përplasen,
pa shkëndijë, pa zjarr, pa frymë.
Ftohtësia është shtruar kudo si një çarçaf i vdekjes,
mbi gurët e rrugës që nuk të çojnë askund,
dhe mbi ato pllaka varresh,
ku emrat janë ngrirë aq fort,
sa as harresa nuk guxon t'i prekë.
Unë jam shtëpia e këtij dimri,
një kështjellë prej akulli që shkrihet nga brenda,
por nuk ngrohet kurrë.
Kam ftohtë
Ftohtë nga dimri
Ftohtë nga zemrat
Ftohtë nga njerëzit
Ftohtë nga gurët
Ftohtë nga vetja
Ftohtë nga gjithçka.
Ftohtësia ndodhet kudo
Në gjak
Në mish
Në eshtra
Në sy
Gjuhë
Në përqafime
Në gurë
Në pllakat e varreve.
....
Ca gjëra që nuk vijnë në kohën e duhur,
do ta humbasin vlerën.
Vendos në ujin e gjallë një lule të vdekur,
por nuk do t’ia ndjesh erën.
Mund t’i japësh zjarr një vatre të fikur,
kur dimri ka shkuar,
Por hiri mbetet i ftohtë e i rritur,
në shpirtin e vetmuar.
Edhe fjala e ëmbël që vjen me vonesë,
si shi mbi tokë të ngrirë,
Nuk ngjall dot te tjetri asnjë shpresë,
as gaz, as mirësi të mirë.
Se jeta është ritëm e kërkon stinën,
për vresht e për dashuri,
Nëse e humb sot të vërtetën dhe njerëzinë,
nuk i gjen dot më përsëri.
....
Tehu i dyzuar
Në gotën e jetës mos derdh as verë e as helm me tepri,
Se dehja e tepërt të vret, e vrasja të kthehet në flijim.
Nëse dikë e vesh me dritë e mbi fronin e shpirtit e lë,
Kujto se çdo diell që lind, perëndimin ka si dënim.
Mos e digj urën me zjarr kur vrerin mbi tjetrin e vjell,
Se ndoshta ai mbetet i vetmi, që të shpëton nga ai shkatërrim.
Sot miku të bëhet rrethim, një mur me gjemba dhe gjak,
E nesër armiku i egër, të kthehet në të vetmin ngushëllim.
Lundro në mes të dy brigjeve, as në flakë e as në akull,
Se skajet janë humnerë e zezë, ku humbet çdo kuptim.
E kur ta shohësh veten në pasqyrë, në fund të këtij rrugëtimi,
Do mbetesh vetëm ti dhe masa, që i dhe botës si shpërblim.
....
Pragu i botës tjetër
Atje ku shkumësi mbi dërrasë qëndis diej,
Dhe zërat e fëmijëve thurrin vargje me dritë,
Unë rri si hije, mbetur nën këtë qiell,
Me rrobat e grisura që ma fshehin shpirtin ndër ditë.
Jam një mozaik, qepur me penj urie,
Me opinga balte që peshojnë sa një mal,
Në çantën e zbrazët mbaj veç erë shtëpie,
Dhe një dëshirë të egër, që s’më lë të jem gjallë.
Ata kanë libra, unë kam veç këtë shkop,
Që mat rrugën e gjatë mes baltës dhe harrimit,
Ata hapin dritare, unë fshihem nën këtë rrobë,
Duke kërkuar një thërrime prej shkëlqimit.
Më ndan një prag druri, sa një humnerë e gjerë,
Mes botës që mëson dhe botës që më vret,
Jam lulja që çel në dimrin pa pranverë,
Që sheh dritën nga larg... e në heshtje po vdes.
O Zot, a ka shkronja për këmbët e mia të ngrira?
A ka një abetare ku varfëria nuk është turp?
Unë nuk dua bukë, as rroba më të mira,
Dua vetëm të ulem, ta pi dijen me kup.
Rri aty, i vogël, si një pikëpyetje e gurtë,
Para derës së hapur që nuk di të më ftojë,
Me syrin te dërrasa, me mendjen e urtë,
Duke pritur që bota... pakëz të më mëshirojë.
....
Filozofi i rrugës
Në altarin e botës, ku diplomat janë mbretër,
Unë pashë gjenitë që s’patën kurrë letra.
Pashë muzikantin me duar si shkëmb,
Që nxirrte nga druri një vajtim që të dhëmb.
Pa nota, pa shkollë, pa asnjë teori,
Ai prekte parajsën me thjeshtësi.
Pashë piktorin, me shkollë fillore,
Që vidhte nga qielli ngjyrat hyjnore.
Mbi muret e vjetra, me penel të vrarë,
Ai hidhte një dritë që s'ishte parë.
Jo nga librat e artit, as nga akademitë,
Por nga errësira ku i shihnin sytë.
Njoha të urtin me tetë klasë jetë,
Që fliste me yjet, si mbret i vërtetë.
Tri universitete rëndonin në ballë,
Edhe pse në regjistra ishte "i pashkollë" por i gjallë.
Ai dinte sekretin e tokës dhe erës,
Dinte si hapet dera e vlerës.
Dhe poeti... oh, poeti i rrugës s’ka emër,
Ai që vargjet i nxjerr drejt e nga një zemër.
Pa matur rrokjet, pa gjuajtur rima,
Fjala e tij godet si vetëtima.
Ai s’qëndis vargje për lavdi e fletë,
Ai shkruan me gjakun e nxjerrë nga kjo jetë.
Se dhuntia është lumë që s’njeh asnjë pendë,
Ajo vjen kur do vetë, në shpirt e në mendë.
Nuk pyet për moshën, as për arsimin,
Ajo kërkon vetëm... të vërtetën, guximin.
Në fund të këtij udhëtimi, mbetet një e vërtetë:
Mësimi më i madh... është vetë kjo jetë.
....
Guri i shpresës
Në këtë qoshe hijeje, ku bota ka ngrirë,
Në cep të gurit, një frymë ka mbirë.
Nuk është thjesht lule, as thjesht petale,
Është klithma e bardhë e një shpirti pa fjalë.
Rrethuar nga rëndesa e mureve të vjetër,
Ku koha ka shkruar me pluhur e letër,
Ajo mban mbi supe një qiell të tërë,
Në mes të asgjësë, gjithçka duke bërë.
Metaforë e mbetur në prag të harresës:
Rrënjët në errësirë, koka në rreze të shpresës.
Një pikë melankolie që rrjedh nëpër kërcell,
Si loti i ngrirë që natën e nxjerr.
Sa e brishtë duket, sa lehtë mund të fashitet,
Po sa më shumë errësohet, aq më fort ajo rritet.
Se bukuria e vërtetë nuk kërkon kopshte me nam,
Ajo lind në çarje, aty ku thonë: "nuk jam".
O shpirt i vetmuar në rrugën me gurë,
Ti s’je dobësia, ti je e pathyeshmja urë.
Dëshmitare e qetë e një bote që vuan,
Ti je drita e fundit që errësira s’e luan.
....
Gardiani i besës
Në shtresat e kësaj toke, ku rrënja puthet me gurë,
Dhe dielli lind me dhimbje mbi male e mbi krahë,
Ne jemi thurur bashkë, si nyja në flamur,
Një trup me mijëra plagë, po asnjë shpirt të ndarë.
Historia nuk është bojë, por rrëke që s’shteron,
Ajo na flet me gjuhën e lashtësisë;
Kur tjetri të thotë "grek a turk", e të "mallkon",
Kujto se në këtë truall, ka veç shenjë të lirisë,
Përveçse Shqiptar, një kod i shkruar në asht,
Që jeton mes Kishës, që rron mes Xhamisë,
Se Zoti nuk kufizohet në mure të ftohtë jashtë,
Por banon në zemrën e pastër të dashurisë.
Shih si i mprehin thikat në errësirën e huaj,
Ata që emrin e të Lartit e bëjnë mjet për ndarje,
Lutjet tona duan t’i kthejnë në lumë që vuan,
Dhe shenjat e kombit dhe fesë në zinxhirë për varje.
Ata s’e duan Qiellin, ata duan tokën tonë,
Të na shohin vëllavrasës, nën flakën e një feje,
Por harrojnë se tek ne, sa herë vjen një furtunë,
Dashuria për vatan bëhet mburojë ndaj çdo rrufeje.
Sa trishtim ka në syrin që vëllain s’e njeh,
Se tjetër Libër mban, apo tjetër Emër thërret?
A nuk është ky gjak që ne të dyve na nxeh?
A nuk është kjo tokë që në fund të dy na pret?
Nën dhe, si drita e qiriut, si zëri i ezanit,
Janë dëshmi e shpirtit që përjetësinë kërkon;
Ne jemi fëmijë të bekuar të këtij vatanit,
Ku besimi dhe gjaku, si një lumë na bashkon.
Mos u bëj ushtri e huaj në shtëpinë tënde,
Mos u bëj vegël e verbër në lojën e mallkuar,
Se armiku më i madh nuk vjen me ushtri e dëndje,
Por vjen si helm i ëmbël, me shpirtin e helmuar.
Liria jonë s’është dogmë, as mur i lartë ndarës,
Është harmonia e erës që fryn nëpër ullinjë,
Është dora e fqinjit, ai miku i parë i mbarë,
Që të gjendet te dera, kur bota të bëhet thikë.
O popull i lashtë, me ballin te retë,
Zoti është dashuri, jo inat dhe as luftë,
Në këtë kopsht të madh që e quajmë jetë,
Ti je lulja e rrallë, me aromën e butë.
Le të mbeten lojërat te pragu i huaj,
Le të digjen intrigat në zjarrin e harresës,
Ne jemi një lumë që rrjedh e s’mund të vuajë,
Për sa kohë jemi mbrojtësit e vetëm të Besës.
....
Lumi që harroi të kthehej
Në zgavrën e vjetër të një lisi që s’flet,
E fsheha unë brengën, si bleta nektarin,
Por koha nuk është mjaltë që mbetet e qetë,
Është erë që luan, mbi ne, vallen e zjarrit.
Unë nuk qaj për ëndrrat, ato varka prej letre,
Që deti i rreptë i përmbyt pa mëshirë,
Unë qaj për rërën, për kripën e jeteve,
Që tretet nën valë e humbet në errësirë.
Si mjegulla e bardhë që zbret mbi lëndinë,
Dhe puth çdo lule, por s’mbetet te asnjëra,
Vitet u bënë hije, që rrugën s’e dinë,
I gëlltiti mali, i fshiu pranvera.
Çudi si natyra nuk ndalet për ne!
Lumi rrjedh i kthjellët, s’i dhimbset bregu,
Dhe unë, një udhëtar me rrënjët mbi dhe,
I huaj u bëra, te vendi ku u doli dëngu.
Ikën vitet duke shpresuar,
I zhgënjyer jam me veten,
Jo për ëndrrar që nuk u realizuan,
Por për vitet që ikën si kripa që tretet.
S’jam i zhgënjyer pse qielli mbeti lart,
Dhe dora s’e preku atë yll që kërkoja,
Por pse koha ish thëngjill e unë s’isha zjarr,
Dhe kripa u tret... ndërsa unë akoma shpresoja.
....
Heshta...se dija ç’të thoja.
E në mes heshtjes...thashë shumë fjalë.
I mbolla ato si farëra të hidhura nën lëkurë,
aty ku dhimbja rrjedh si lumë i rrëmbyer,
që gërryen brigjet e munguara të një "përgjithmonë".
Fjalët që s’i thashë u bënë mjegull e dendur,
që mbytën rrezet e fundit të një perëndimi në sy.
Ti nuk i dëgjove, por ato ulërinin,
si era që fshikullon degët e zhveshura në dimër,
si shkëmbi që copëtohet nga pesha e detit,
pa lënë asnjë gjurmë, përveç kripës mbi lëkurë.
Buzët mbetën shkretëtirë e plasaritur,
ndërsa shpirti mbushej me re të rënda,
gatitu për një rrebesh që s’gjeti kurrë udhë.
Në atë qetësi të frikshme, unë isha vullkan i shuar,
që digjej nga brenda, pa nxjerrë asnjë shkëndijë.
....
Hani, pini e festoni.
Vidhni, tallni e predikoni.
Udh e mbarë u qoftë, o ju mbeçë pa nishan,
Që ngrini kupa me zeher e thoni: "Kemi iman!"
Mbusheni mellanë me lëngun e marrëzisë,
Dhe hani mish e shpirt në sofrat e zisë.
Hani, pini e festoni, o ju bitisur në gëzim,
Se bota s’është gjë tjetër, veç një han pa mbarim.
Me pashallarë rrethuar, që mjekrën e lyejnë me mjaltë,
Kurse këmbën e kanë zhytyr thellë në baltë.
Vidhni me lezet, si dhelpra nën hambar,
Se vatanin e bëtë si një plaçkë për qibar.
Tallni këdo që s’di të bëjë hyzmet,
Dhe shisni mend nëpër çardakë, sikur keni xhenet.
Dhe kur vjen sahati, nisni e predikoni,
Me fjalë të holla si gjilpëra, botën e helmoni.
Jeni manatë të veshur me petka prej mëndafshi,
Po sytë ju shkëlqejnë si xhami pas tallashit.
E kur t’ju vijë paxhia e fati t’ju kthejë shpinën,
Do shihni se në asllane keni vënë vetëm thirrinë.
Gëzojeni këtë dasmë, o ju maskarenj me nam,
Pas kësaj gostie, jeta ju bëftë haram.
....
Në kopshtin e tharë të qenies, ku indiferenca ka hedhur rrënjë,
Aty ku dielli harroi të zbresë e hëna rri si nëmë,
Vijnë ata, shtegtarët e kripur, me hapin e lehtë si dritë,
Të vetmit besnikë që s’të lënë, kur bota t’i mbyll sytë.
Lotët janë lumenjtë e fshehtë që gërryejnë malin e gurte të dhimbjes,
Janë vesa e fundit mbi petalet e vyshkura të bindjes.
Kur njerëzit ikin si hije, si gjethe që era i përpin,
Lotët ulen këmbëkryq në shpirt, e me ty e ndajnë zinë.
Ato nuk janë dobësi, por janë shiu i vjeshtës mbi tokën e harruar,
Një pagëzim për zemrën që prej kohësh ka mbetur e dërrmuar.
Si rrëshira që shëron plagën e lëvores së një lisi të vjetër,
Ata vijnë të të thonë se je gjallë, se je njeri, e asgjë tjetër.
Në çdo pikë që rëndon mbi faqe, fle një yll i rënë prej qiellit,
Një metaforë e lëngshme e jetës, që s’i bindet më diellit.
Sepse kur vetmia të mbështjell si mjegulla mbi moçal,
Lotët janë e vetmja dorë, që mbi supin tënd ndal.
Ti mos i fshih, lëri të rrjedhin si burimet nëpër rrëpira,
Se vetëm përmes tyre, shpirti i sheh ngjyrat më të mira.
Janë shokët e fundit në prag, kur derën pas teje mbyllin,
Besnikët e përjetshëm, që në errësirë ta ndezin yllin.
....
Në kopshtin e kohës, ku rritet harresa,
Ne mbjellim fidanë me emrin "shpresë",
Po sytë i mbajmë në frikëra të tjera
Duke harruar vesën mbi këtë mbresë.
Jemi si lumenjtë që turren drejt detit,
Me vrull e me shkumë, pa parë anash,
I ikim bregut, lules dhe baltës,
Për një horizont që fshihet pas majash.
Shpirti rri në prag, si një zog i mërguar,
Që pret pranverën tjetër, pa parë degën ku rri,
E luan bixhoz me diellin, me dorën e kafshuar,
Duke kërkuar të ardhmen, në një det pa kufi.
Vrapojmë pas diellit që ende s’ka lindur,
Ndërsa rrezja e artë na djeg mbi lëkurë,
Me shpirtin e etur, kurrë të bindur,
E kthejmë të tashmen në të ftohtë gur.
Sikur pema të priste veç vjeshtën e artë,
Do të refuzonte blerimin e majit,
Do mbetej një trung, i zhveshur, i thatë,
Në pritje të frytit, në kthetrat e vajit.
Sepse kush jeton me sy nga e nesërmja,
Si hëna që ndjek dritën që s’e prek,
Do mbetet gjithnjë një hap pas të vërtetës,
Me një ditë vonesë... që jetën ia vdek.
....
Jetojmë me hua, me një monedhë të rreme,
Në fletët e kalendarit që era i rrëmben,
Dhe kur mbërrijmë në cak, te fundi i kësaj rruge,
Shohim ditët e humbura, si valë që nuk kthehen.
Jemi të shkretë që presin në atë çardak,
Duke vënguar me sy një ditë që s'ka lindur,
E tretim të sotmen si qiriun në fashak,
Me shpirtin pishman, te fati i pabindur.
O derëzi që kërkon ç'nuk ke në dorë,
E shkapite jetën ndër ëndrra me nam,
E sotmja t'u bë si një copëz dëborë,
Që shkriu ndër duar e nuk i mbete as tam.
Mos u përvaj për atë që vjen pas maleve,
Se koha as naze, as lutje s'pranon,
Mbetëm si gurët e vjetra të shkallëve,
Ku hapi i harruar, veç vonesën dëshmon.
Në odë të shpirtit, u ul e nesërmja si mik,
Po na la të uritur, pa bukë e pa kripë,
Se kush e djeg sotmen për një tjetër rrezik,
Në sikter të jetës, gjen veç hije e frikë.
...
Në zgrip të kohës, unë dehem me tymin e një iluzioni,
si një degë që kërkon diellin në fundin e një humnere.
Më mjafton një vështrim, atëherë kur drita thyhet mbi vesë,
një buzëqeshje që çel si lule nate në shkretëtirën e heshtjes,
dhe një fjalë, e thjeshtë si rënia e një gjetheje,
më shtyn drejt humnerës ku puthet e vërteta me pamundësinë.
Unë jam udhëtari që kërkon strehë në anën e padukshme të botës,
atje ku lumenjtë rrjedhin mbrapsht dhe yjet nuk kanë emër.
Dua të shpërbëhem, të bëhem frymë, të bëhem erë,
të iki si mjegulla që ngjitet maleve pa lënë asnjë gjurmë,
në këtë absurd ku toka peshon më rëndë se shpirti.
Por liria... ah, liria është një det i egër që të përpin.
Sa herë tentoj të mbetem i padukshëm,
një thirrje e lashtë m’i lidh këmbët pas këtij trualli.
Rikthehem ngadalë, me lëkurën e rrjepur nga rrugët e pashkelura,
sepse tmerri i të qenit plotësisht i lirë
është si vetëtima që godet lisin e vetmuar:
më zgjon me dhimbje, duke më djegur çdo velë iluzioni,
për të më kujtuar se jam vetëm një shkëndijë
në mes të një nate që nuk mbaron kurrë.
