Forma dhe thelbi

Për çfarë je më shumë i interesuar,për formën apo për thelbin?
A mendon shpesh për këto të dyja? Nëse po,a e ke të vështirë të dallosh menjëherë formën nga thelbi? Pa nënvlerësuar as njërën dhe as tjetrën,shpesh disa njerëz ndodhen nën presionin për të pranuar formën e gjërave,dhe nën ndikimin e saj, organizojnë jetën e tyre në çdo aspekt,qoftë nga më intimet e deri tek më socialet.
Edhe pse e dimë që arsimimi ka rënë në nivel qesharak,ne nuk na shqetëson aspak fakti sesi do edukohet fëmija,sepse ajo që na kërkon shoqëria është faktori "arsimim" formal.
Se çfarë edukimi ka marrë,kjo nuk duhet të jetë problem sepse shoqëria nuk kërkon edukimin por diplomën. Pak rëndësi ka nëse je imoral,mjafton të jesh i "gdhendur" sipas kërkesave të tyre.
Suksesi pra nuk matet me faktorët edukativë por me faktorët ekonomikë.

Diçka tjetër që është formale e cila pak veta janë të shqetësuar për thelbin është edhe ajo se çfarë ofron "tregu virtual".
Tregu virtual po shet mallra të ndryshme të cilat nuk i kontrollon askush,mallra të ambalazhuara bukur por të prishura. E kam fjalën për "mallin informativ" që qarkullon nëpër portale të ndryshme të cilat po ushqejnë publikun me mashtrime,njohuri të padobishme, informacione të shtrëmbërura,ide revoltuese, mentalitete diskrimininuese, thashetheme që ngjallin urrejtje,debate fetare,luftë virtuale e cila po vret inteligjencën emocionale dhe po shthur pa dallim moshe çdo njeri që është verbëruar në këtë jetë virtuale.

Ajo çka më shqetëson më shumë është fakti se,pasi e mësojnë këtë të vërtetë, përsëri nuk e frenojnë veten e tyre nga kjo lloj "ushqimi virtual". Përsëri po shkojnë me kënaqësi drejt kërmës virtuale si ai qëni që shkon pas kërmës së ngordhur.
Sepse duan që të ndjekin kërkesat e shoqërisë, kërkesa formale të imponuara edhe pse e dinë thelbin e çështjes. Frika se mos nuk janë si shumica i detyron të mos jenë të veçantë.
Duke ushqyer idenë e shumicës,ne kemi vrarë dëshirën për të qenë i veçantë.
Duke vlerësuar atë që vlerëson shumica,ne i kemi frikësuar ata që duan të jenë dikush.
Frika se mos duken qesharakë nga shumica,po vret të ardhmen e gjeniut.
Dhe kështu, formaliteti bëhet mënyrë jetese,ndërsa thelbi thjesht një ide e frikshme!!!

Metoda e padobishme

Largohu nga ajo metode, qe shmanget duke u hedhur nga subjekti në subjekt duke kerkuar te marrë nje ton. Projekti i marrë per te bërē një
gjë per vetveten, jo kalimthi dhe kundër déshires, s'mund tu ndodhi të gjitheve, por vullnetarisht, duke ndjekur nje skice te saktë dhe thelbésore. Te thuash marrezira gabimisht dhe prej dobėsise eshtë një e keqe normale, por ti thuash gabimisht, kjo eshte e padurueshme dhe ti thuash pikerisht kaq te medha.

Fisnik lind, nuk bëhesh!

Nuk mesohet se si te behesh fisnik, por githe te tjerat po. Dhe njerëzit nuk mburren kurre se dinë diçka prej gjithë te tjerave ashtu si mburren se jane fisnike. Mburren se dine te vetmen gjë që nuk kanë mësuar.
Femjet tremben prej fytyres se vet qe kanë ndotur; jane femije; por menyra, e cila eshte aq e dobet, kur je femijë behet me të vërtetē e fortë me kalimin e viteve! Ndryshohet vetem fantazia.
Gjithçka qe perfeksionohet me progres, me progres edhe zhduket. E çka qene e dobet nuk mundet kurre te bèhet absolutisht e forte. Ekziston nje thenie e bukur : Eshtě rritur, ka ndryshuar, eshte githmone e njejta.

Pse ndjekim atë që ndjekim

Pse ndjekim shumicen? Ndoshta sepse ka mě shume arsye? Jo, vetem më shume force.
Pse ndjekim ligjet dhe opinionet antike? Sepse jane mě té shëndetshme? Jo, por sepse ato janë te bashkuara dhe shkulin rrénjen e ndryshueshmerisë.

Një ditë

Nje ditë, dikush me thoshte qe provonte gezim te madh dhe besim duke dale prej rrefimit. Nje tjeter thoshte se mbetej i frikesuar. Une mendoja se prej atyre te dyve mund te bëhej nje njeri i drejte dhe se secilit prej tyre i mungonte ajo që ndjente tjetri. Edhe ne gjèra te tjera ndodh e njëjta gjë.

Reflektim mbi veset

Kur reflektohet për veset e njerëzve të mëdhenj mendohet se nuk ka aanjë lidhje me veset e njerëzve te zakonshëm. Jepuni pas atyre pèr até ekstrem qé ata jepen pas popullit.
Pasi, sado superiore qè tè jene ekziston
gjithmone diçka qe i bashkon me më te fundit. Nuk jane aspak te varur ne ajer, teresisht te shkepunur nga shoqëria. Jo, jo ; nese jane më te medhenj se ne, kjo është pěr shkak te ngritjes së kokes, por kembet e tyre jane po aq poshte sa tonat. Jane te githe ne te njëjtin nivel dhe mbeshteten mbi te njëjtën toke dhe per shkak te kësaj skajshmërie ndodhen po aq poshtë sa edhe ne, me te vegjëlit, femijet, kafshët.

Rutina të mërzit

Nje elokuencë e vazhdueshme merzit.
Edhe princerit dhe mbretërit here pas here luajnë. Jo gjithmonë janë mbi fronet e tyre. Merziten. Për t'u argetuar, madheshtia ka nevojë tẽ lihet e zgjidhur. Vazhdueshmēria le shije të keqe në gjithçka. Kenaqesia
e te ftohtit êshtē se më pas, bëhet ngrohtë.
Natyra vepron progresivisht. (Itus et reditus), shko dhe kthehu, pastaj shko me larg, pastaj dy herë më pak, pastaj me tepër se kurrë, etj.
Keshtu shkon edhe batica, keshtu edhe dielli: Dikush, dikur eshtë sjelle harbuterisht: "Me falni, ju lutem".
Pa kërkimin e ndjeses nuk do ta kishit kuptuar harbuterine.
Duke folur me leje, nuk ka gjë tjetēr me te keqe se ndjesa e tyre.