Iluzionet

Ndonjëherë unë,
bie pre e iluzionit,
me një vështrim,
me një buzëqeshje,
nga një fjalë e thjeshtë,
ndonjëherë kam nevojë
për të marrë nga realiteti
dhe nga ëndrra e pamundur.
Ndonjëherë dua të jetoj
me fantazite e mia
në anën e pasme të kësaj bote
të pabesueshme,
ndonjëherë
nuk dua të ekzistoj
në këtë absurd
dua të bëhem
i padukshëm nganjëherë
për të marrë rrugën, larg
me qëllimin për të mos u kthyer, përsëri
disa herë rikthehem ngadalshëm,
por gjithnjë e më shumë
janë pasojat e të qënit i lirë
ato që më trembin
ato që më zgjojnë nga iluzionet.

Askush

Askush nuk e di se cila është rruga, pavarësisht se sa i qartë është horizonti, askush nuk e di se çfarë është më mirë ose më keq në këtë lojë të një kohe të vetme, askush nuk mund të bëjë asgjë, përveçse të jetojë, nuk ka asgjë tjetër që të ketë rëndësi.

Frymëzimi i çastit

Në këtë shi që po bie,po më vjen një frymëzim i fortë për të shkruar por fjalët nuk po më vinë e nuk e di pse.
Hera e parë që më ndodh të mos gjej dot fjalët për të shprehur frymëzimin.
Ndoshta ngaqë fjalët janë sosur,a ndoshta dëshira për të shkruar po shuhet ngadalë për shkak se nuk gjenden lexes të mirëfilltë të cilët dinë të bëjnë zgjedhjen e duhur për atë çfarë duhet të lexojnë.
Ndoshta frymëzimi është një botë e cila nuk duhet shfaqur,ose ndoshta duhet gjetur lexuesi/sja që ka etje për të lexuar,ose duhet gjetur ai lloj njeriu që shpesh shprehet se gjen vetveten në atë çka lexon.
Ndoshta diku,dikush lexon dhe pret me padurim të lexojë diçka prej frymëzimit por në heshtje ushqen veteven pa dhëne asnjë shenjë jete.
Ndoshta...ka shumë ndoshta!
E rëndësishme është të mos ikë frymëzimi pa u shprehur në letër!

Koha kalon dhe...

Koha kalon dhe pak nga pak gjithçka që ne kemi thënë me shaka apo seriozisht, gënjeshtër me shaka apo jo,një ditë bëhet e vërtetë për mendjet e cekëta të cilat marrin gjithçka për të mirëqenë dhe,jo vetëm kaq, por e bëjnë atë një detyrim për të gjithë sikur të ishte një e vërtetë absolute.
Ka shumë mendje të tilla të cilat i njohim nga fama e tyre,nga librat,media...etj!
Populli i thjeshtë i dëgjon me një dëshirë të flaktë këta,jo sepse thonë diçka që është e vërtetë apo e qëndrueshme si argument por sepse ata janë figurat e njohura që janë zgjedhur për të manipuluar popullin.
Koha kalon,një brez po ikën dhe një brez tjetër po vjen.Brezi i ri ka për të jetuar me ato ç'ka lë brezi i vjetër.Duke qenë se mentaliteti popullor është i tillë që dëgjon për të vërtetë atë çka është thënë nga të vjetrit, atëherë ky manipulim ka për t'u trashëguar përsëri.E kështu,krijojmë një brez dhe një popull të verbër i cili merret vetëm me ç'ka thuhet e u tha!

Në jetë ka njerëz...

Në jetë ka njerëz që e ndiejnë veten të pakuptuar,të padashuruar, të vetmuar, të lindur për të keqen e tyre, sepse kështu janë me të vërtetë. Ka nga ata pastaj që janë të vetëdijshëm që nuk janë në gjendje as të
dëgjojnë, as të shikojnë, kujtojnë se janë largpamës, të kuptueshëm, të tjerët i gjykojnë nga pamja e jashime,nuk duan t'ia dinë për ndërlikimet psikologjike, njohin vetëm ndjenja të prera, të qarta, atë që nuk e kuptojnë e mohojnë ose e quajnë të stuhishme,mospërfilljen e çojnë deri në mizori, s'e marrin kurrë mundimin ta vënë veten në vend të të tjerëve, jetojnë në botën e ngushtë
të paragjykimeve të tyre, me një fjalë janë të kënaqur ,jashtë mase me vetveten. Në të vërtetë ata zëre se s'jetojnë. Ç'fatkeqësi është për ato qenie njerëzore që jetojnë midis këtyre gjysmë të vdekurve!


Shkruaj

Shkruaj,gjithnjë shkruaj diçka,qoftë dhe një shprehje,një ndjenjë,një mesazh,një urtësi,një fjalë a një shkronjë të vetme.Sepse diçka ngelet,një gjurmë ke për ta lënë diku,tek dikush.
Mos u tremb nga kritikat,qortimet,talljet,ofendimet, përbuzjet...etj!
Gjithnjë shkruaj sepse ke diçka për të shkruar,për të krijuar a për të dhuruar nga vetja dikujt i cili ka nevojë për atë që ti shkruan.
Shkruaj si të duash,si të të vijë për mbarë,pa imituar askënd apo për t'i lënë përshtypje dikujt.
Shkruaj... për të ushqyer dikë që është i uritur për ndjenja të reja.
Shkruaj...për të mjekuar dikë që është plagosur në shpirt.
Shkruaj... për dikë që i mungon motivimi për të jetuar jetën që dëshiron, jo thjesht për të jetuar.
Shkruaj...për dikë i cili fshin lotët e dhimbjes me shkrimet e tua.
Shkruaj... për të gjithë ata që s'kanë kohë të jetojnë,por që kanë vdekur nga uria për të jetuar.
Shkruaj... për të gjithë ata që nuk dinë të vdesin,por që vdekja i kap sikur nuk kanë jetuar kurrë.
Shkruaj diçka o të rraftë e mira, shkruaj qoftë edhe për të bërë dikë të qeshë më budallallëqet që ti shkruan sepse..."një njeri që qesh është një njeri i shpëtuar nga burgu i dhimbjes."
E ti mos u trishto nga e qeshura e tij por bashkoju dhimbjes së tij që e fsheh nëpërmjet së qeshurës.
Shkruaj për të gjithë por mbi të gjitha,shkruaj për veten tënde.
Sepse vetja jote është portreti që ti ke vendosur të pikturosh me shkronja të ylberta!

Disa gjëra nuk fitohen ndryshe veçse duke kontrolluar disa gjëra :

Nëse frenon lakminë do fitosh kënaqësinë.
Nëse kontrollon zemërimin do fitosh paqen.
Nëse shuan zilinë do fitosh respektin.
Nëse lë urrejtjen do fitosh dashurinë.