Niçe 9

Ndoshta tani në pesë ose gjashtë mendje fillon të lindë mendimi se edhe fizika është vetëm një interpretim dhe një ndreqje e botës (sipas nesh! Me nder jush!) dhe jo një shpjegimi botës, por në masën në të cilën bazohet mbi besimin në shqisa, vlen diçka më shumë dhe me kalimin e kohës duhet të vlejë akoma më shumë, pra të vlejë si shpjegim. Ajo ka në anën e saj sy dhe gishta, ka në anën e saj dukurinë dhe qartësinë. Mbi një epokë me shije kryesisht harbute, kjo ka një efekt magjepsës, që të mbush mendjen, bindës ndjek, në të vërtetë,instinktivisht normën e se vertetes të sensualizmit të përjetshëm popullor. Çfarë është e qartë, çfarë u shpjegua? Vetëm ajo që mund të shihet dhe mund të preket: në një pikë të tillë duhet shtytur çdo problem. Ne të kundërt, magjia e logjikës platonike, e cila ishte një logjikë aristokratike, qëndronte pikërisht në mosbindjen ndaj qartësisë shqisore, midis njerëzve që ndoshta kishin madje shqisa më të fuqishme dhe më kërkuese se ato që kanë bashkëkohësit tanë, por që e quanin fitoren më të madfhe kur ngeleshin zotër të këtyre shqisave, dhe kjo me anë të një rrjetëze të dobët, të pafuqishme, monotone konceptesh që ata i hidhnin mbi vorbullën shumëngjyrëshe të shqisave, harbutëria e shqisave, siç thoshte Platoni. Në atë paudhësi dhe interpretimi të botës sipas mënyrës së Platonit kishtë një lloj kënaqësie të ndryshme nga ajo që na japin fizikanët e sotëm dhe madje edhe darvinistëve fiziologët antiteologjikë, me parimin e tyre "të forcës më të vogël të mundshme" dhe të budallallëkut më të madh të mundshëm. "Atje ku qenia njerëzore nuk ka më asgjë për të parë dhe për të pohuar, nuk ka më as edhe ndonjë gjë për të kërkuar". Pa dyshim, ky është një imperativ i ndryshëm nga ai platonik që mund të jetë me të vërtetë imperativi i drejtë për një racë të pagdhendur e të zellshëm mekanikësh dhe ndërtuesish të urave të ardhme të cilët kanë për të kryer punë të trasha.

Që ta ushtrosh filozofinë më ndërgjegje të qetë duhet mbajtur parasysh që organet e shqisës nuk janë dukuri në kuptimin e filozofisë idealiste dhe si të tilla nuk mund të ishin as shkaqe! Prandaj sensualizmi është parë të paktën si hipotezë rregulluese, për të mos thënë si parim kërkimor shkencor ose filozofik. Si? Mos vallë të tjerët do të thonë madje që bota e jashtme duhej të ishte vepër e organeve tona? Por ateherë vetë trupi ynë, si pjesë e botës së jashtme, duhej të ishte vepër e organeve tona! Me sa më duket mua ky është reductio ad absurdum (Kthim në pakuptimësi) (latinisht) themelor, meqë koncepti "causa sui" ( Vetë shkaku) është në themel diçka e pakuptim.

Pra, bota e jashtme nuk është pasojë e organeve tona?

Njeriu më i dobishëm është

Njeriu më i dobishëm është ai i cili ja di vlerën çdo gjëje qoftë edhe më e vogla ; 

Ai dhuron buzëqeshje sepse e di që gëzon zemrën e dikujt.

Ai thotë një fjalë të ëmbël sepse e di që ka për të larguar helmin e jetës nga shpirti i dikujt.

Ai i jep dorën dikujt,përqafon dikë duke e ditur se me këtë veprim ka për të shkrirë akujt e vetmisë që ka mbërthyer dikë.

Ai shfaq interesim të sinqertë për të tjerë edhe pse vetë ka nevojë për këtë gjë nga të tjerë. 

Ai e di se duke vepruar kështu nuk fiton asgjë por e di që nuk ka për të humbur asgjë.

Ai e di vlerën e çdo mirësie që ka në vetvete dhe përpiqet ta përhapë këtë mirësi tek të gjithë për të qenë të pasur shpirtërisht dhe të gëzuar në jetën e tyre të përditshme. 

Ai e di se duke bërë të tjerët të ndihen mirë është duke bërë një jetë të mirë.

Ai e di se duke fituar zemrat e tyre është më i lumturi tek të pasurit dhe më i pasuri tek të varfërit.

Qëllimi i përbashkët

Nuk mund të gjesh dikë siç e do por as nuk mund ta detyrosh dikë të jetë siç do ti sepse dhe ai është duke kërkuar të njëjtën gjë,pra dikë siç e do por as nuk mund ta ndryshojë dikë që të jetë i pranueshëm për të!

Duke qenë se çdo njeri është i ndryshëm nga tjetri dhe asnjëherë nuk mund të ndodhë të gjesh dikë si vetja apo sipas dëshirës tënde,atëherë duhet të mësohesh me idenë e pranimit të tjetrit siç është.

Pra,duhet edukuar tek çdo njeri koncepti i llojshmërisë brenda parimeve njerëzore pa deformuar vlerat bazë.

Kjo do të thotë se njerëzit kanë të përbashkët vlerat dhe qëllimet,asgjë tjetër...!!!

Pra,ajo që duhet të jetë e rëndësishme në pranimin e tjetrit në jetën tënde është qëllimi juaj i përbashkët dhe vlerat që nxitin drejt këtij qëllimi.

Për hir të këtij qëllimi të përbashkët duhet të mësohet toleranca dhe mirëkuptimi,bashkëpunimi dhe planifikimi për të mos humbur këtë qëllim.

Niçe 8

Më duket se tani duhet të tregohet kujdes nga të gjitha anët për ta shkëputur vështrimin nga ndikimet e vërteta të shkaktuara nga Kanti

mbi filozofinë gjermane dhe në veçanti për t'u larguar me zgjuarsi përtej vlerës që ai i jep vetvetes. Kanti, në radhë të parë dhe mbi të gjitha, ishte krenar pêr tabelën e tij të kategorive. Me këtë tabelë në dorë ai tha:

"Kjo është giëja më e vështirë që mund të bëhet ndonjëherë në të mirë të metafizikës". 

Të kuptohet kjo "mund të bëhet" ! 

 Ai ishte krenar se kishte zbuluar tek krijesa njerëzore një aftësi të re: aftësinë e gjykimeve 

sintetike a priori. Meqë me këtë ai mashtroi vetveten, prapëseprapë zhvillimi dhe lulëzimi i

shpejtë i filozofisë gjermane varen nga kjo

krenari dhe nga kjo garë e të gjithë ithtarët në zbulimin e diçkaje edhe më të lartë, ose ndonjë rast të "aftësive të reja" ! Por tani është koha që

të mendojmë për këto! Si janë të mundshme  gjykimet  sintetike a priori? (Ben pyetje vete Kanti.) Dhe ç'përgjigje dha në të vërtetë?" Në sajë të një aftësie."

 Për fat të keq nuk e tha me tri fjalë, por në një mënyrë aq të hollësishme, të rënduar me një nderim të madh dhe me një shpalosje të gjerë e me lajlelule gjermane sa nuk ia ka vënë veshin marrëzisë gjermane zbavitëse të rrënjosur në një përgjigje të tillë. Madje ishte si i prishur mendsh për këtë aftësi të re dhe hareja arriti kulmin kur Kanti, për më tepër, zbuloi tek qenia njerëzore edhe një aftësi morale: meqë atëherë

giermanët ishin ende të ndershëm dhe aspak "realistë". Filloi kështu muaji i mjaltit i filozofisë gjermane. Shumë shpejt të githë teologët e rinj të shoqatës së Tubingës dolën për gjah : të gjithë filluan të kërkojnë "aftësitë". Dhe çfarë nuk u gjet në ato kohëra të pafajshme, të pasura dhe ende të reja të shpirtit gjerman kur lulëzonte dhe këndohej romantizmi, paudhësia, kur muk dihej ende të ndahej "gjej" nga "shpik" Sidomos aftësia për "të mbinatyrshmen"! Shellingu e pagëzoi përfytyrimin intelektual dhe në këtë mënyrë përmbushi dëshirat më të zjarrta të gjermanëve të tij, në fund të fundit të etur për devotshmëri . Gjithë  kësaj lëvizjeje të shkëlqyer dhe te vrullshme, sado të maskuar

me guxim pas konceptesh të vjetra dhe të plakura, nuk mund t'i bëhet padrejtësi më e madhe veç ta marresh me gjithë  mend dhe madje ta trajtosh, për shembull, me zemérim moralisti. Ta lëmë me kaq, ajo u plak dhe ëndrra fluturoi tutje. Arriti një kohë kur u shtrydh truri: dhe kjo bëhet edhe sot e kësaj dite. Kishin parë ëndrra: përpara të gjithëve dhe në fllim fare plaku Kant. "Në sajë të një aftësie" kishte thënë ai,ose të paktën kishte ndërmend të thoshte. Por a është një përgjigje kjo?

Një shpjegim? Apo vetëm një përsëritje e pyetjes? Çfarë bën opiumi që të vë në gjumë? Në sajë të një aftësie', "virtus dormitiva," përgjigiet ai mjeku tek Molieri.

"quia est in eo irtus dormitiva

ujus est natura sensus assoupire."(sepse është aty virtyti i përgjumur,natyra e së cilës është ndjenja e mpirë)

Por përgjigje të tilla janë të vlefshme në komedi dhe më në fund eshtë koha ta zëvendësojmë pyetjen kantiane "Si janë të mundshme

gjykimet  sinterike a priori me një tjetër pyetje: "Përse është i nevojshëm besimi në gjykime të tilla"?

 Në të vërtetë është koha për të kuptuar që, me qëllim për ruajtjen e qenieve të llojit tonë, gjykime të tilla duhen besuar të vërteta, arsye për të cilën, natyrisht, mund të jenë edhe giykime të gabuara! Ose, për të folur më qartë, ashpër dhe më me rrenjë: gjykimet sintetike a priori nuk duhet as "të jene të mundshëm,ne nuk kemi të drejtë për to, në gojën tonë janë të gjithë gjykime të gabuara. Eshtë i nevojshëm vetëm besimi në vërtetësinë e tyre si besim i përciptë dhe si dukuri që bën pjesë në optikën perspektive te jetes.

Dhe se fundi, për të mbajtur parasysh ndikimin shumë të madh te ushtruar nga "filozofia gjermane mbi të gjithë Evropën" (mendoj se kuptohet e drejta e saj për t'u venë midis thonjëzave?), nuk mund të dyshohet që në të të ketë pjesë njëfarë " virtus dormitiva " : mezi prisnin për të pasur, në sajë të filozofisë gjermane, midis parazitësh fisnikë, njerezish të virtytshëm, mistikësh, artistësh, treçerek të krishterësh dhe obskurantistësh politikë të të gjitha kombeve, një kundërhelm kundër sensualizmit ende të shquar i cili nga shekulli i kaluar u përhap në këtë shekull, shkurtimisht "sensus assoupire."

Ne lidhje me atomistikën materialiste, ajo u takon më shumë gjërave që janë hedhur poshtë se sa atyre që qëndrojnë në këmbë, dhe ndoshta në ditët e sotme në Evropë nuk gjen më asnjë nga njerëzit e ditur kaq pak të ditur që të vazhdojnë ti japin asaj një rëndësi për të

qenë, veç për komoditetin e përdorimit të përditshëm dhe shtëpiak (domethënë pra, si shkurtim të mjeteve të shprehjes), falë atij dalmatit Boskoviç, i cili, së bashku me polakun Kopernik, deri më sot ka qenë kundërshtari më i madh dhe fitimtar i dukurisë. Ndërsa në të vërtetë Koperniku na bindi të besojmë, kundër të gjitha shqisave, se toka nuk rri në vend, Boskoviçi na mësoi të mos e njohim më besimin në gjënë e fundit që për tokën ishte "e sigurt", besimi në "lëndë", në "materie",në atomin si mbetje tokësore, si grimcë fare e vogël: kjo ka qenë fitorja më e madhe mbi shqisat e arritur deri më sot mbi tokë. Por duhet

shkuar më tutje dhe ti shpallet luftë, një luftë e pamëshirshme, armës së ftohtë, "nevojës atomiste", e cila vazhdon të mbijetojë rrezikshëm në rrethe ku askush nuk dyshon për të, si ato të famshmet "nevoja metafizike". Në radhë të parë i duhet dhënë goditja e fundit atij

atomizmit tjetër dhe më shkatërrimtar të mësuar sa s'ka ku të vejë më mirë dhe për një kohë më të gjatë nga krishtërimi, atomizmi i shpirtrave.

Me këto terma është pranuar të përcaktohet ai besim që e shikon shpirtin si dicka të pashkatërrueshëm, të përjetshëm, të pandashěm,si një monadë, si një atomon: ky është besimi që duhet përzënë nga shkenca! Ta themi midis nesh, duke bërë këtë gjë, nuk është medoemos e nevojshme të çlirohesh nga vetë shpirti dhe të heqësh dorë në këtë menyrë nga një prej hipotezave më të vjetra dhe më të respektueshme,ashtu siç dëshiron të bëjë ngathtësia e natyralistëve, të cilët nuk arrijnë

në kohë ta trajtojnë shpirtin që e humbasin. Rruga për mendime dhe stërhollime të reja për hipotezën e shpirtit është e hapur dhe koncepte

si "shpirti i pavdekshëm", "shpirti si shumësi e subjektit" dhe "shpirti si ndërtesë shoqërore e instinkteve dhe e pasioneve" kanë deri tani të drejtën e qytetarisë në shkencë. Psikologu i ri, duke i përgatitur një fund supersticionit që deri tani është rritur i harlisur, me një zhvillim pothuajse tropikal, rreth konceptit të shpirtit, me siguri është shtytur vetë në një shkretëtirë të re dhe në një mosbesim të ri (mund të ketë

ndodhur që psikologë më të lashtë ta kenë pasur jetën më të rehatshme dhe më të gëzuar); megjithatë, më në fund, e di se pikërisht është edhe i dënuar të shpikë dhe kushedi, ndoshta të gjejë.

Strategjia e vlerës më të madhe

Strategjia e vlerës më të madhe

Kush kërkoi shërim nga mendja,ajo e shëroi dhe kush kërkoi udhëzim nga dituria ajo e udhëzoi."

Aliu (r.a)

Degjova një ditë se njëri nga shokët e mi kishte humbur gjithë pasurinë nga një kredi që kishte marrë dhe nuk kishte pasur mundësi ta paguante në kohë. E kishte përjetuar rëndë këtë ngjarje, aq rëndë saqë kishte pasur suim në kokë dhe i ishte paralizuar ana e majtë e kokës.

Shkova ta vizitoj në spital, më pa dhe, përderisa i rodhën lotë nga sytë, më tha: "A e sheh se ç'ngjau me mua?"

I thashë: "Po. po e shoh. Por dua ta di se çfarë do të thotë kjo për ty?"

Me tha: "U kapa shumë pas kësaj bote dhe të

mirat e saj. Shkatërrova veten, familjen time dhe finalizimi ishte ajo që gruaja ime kërkoi të ndahemi.

Nuk më besohet se ajo ka kërkuar një gjë të tillé, por ja që ajo e bëri, u nda nga unë dhe i mori të tre fëmijet tanë me vete. U largova nga Zoti dhe mendova se mua nuk mund te më ndodhë asgjë e keqe,por e kisha pasur gabim. Më shiko tani si jam bërë, i sëmurë, i lodhur, pa grua, pa fëmijë dhe po ndihem i humbur fare."

Pastaj më pa dhe më tha: "Kuptimi i gjithë kësaj,sipas meje, është se unë duhet të kthehem tek Zoti, pastaj te mesoj nga ajo që më ka ndodhur dhe t'i fus në përdorim këto aftësi, që m'i mësoi kjo fatkeqësi, në fillimin tim të ri. Por këtë radhë do të jetë një fillim serioz dhe i mirë."

Ky është shembulli më i mirë për strategjinë e

"vlerës më të madhe". Ekziston mundësia që një nxënës të dështojë në mësimet e tij dhe të ketë qenë vlera më e lartë e pritur nga ai një dhuratë nga prindërit. Dështimi nuk është diçka tjetër përpos se një përvojë që do ta aftësojë atë dhe do ta bëjë të punojë më shumë herën

tjetër që të bëhet më i mirë dhe të korrë sukses.

Ndodh që edhe ndonjë sportist të humbasë

ndonjë ndeshje të rëndësishme për të dhe vlera më e lartë që dëshiron të arrijë mund të jetë e ngjashme me atë te nxënësit, pra ndonjë dhuratë. Por nga humbja e ndeshjes ai mësohet dhe, në rastin më të parë që do t'i jepet, do të përqendrohet më shumë dhe nuk do të perserisë gabimet që ka bërë herën e parë.

Srategjia e "vlerës më të lartë ka për qellim zgjerimin e diapazonit të njeriut dhe ai dëshiron te arrijë dhe të përfitojë atë vlerë sado të medha te jenë sfidat përpara tij. Dhe kjo e bën atë te ndiheti qetë dhe i përpiktë.

Ky vizatim do t'ua beje edhe me të qartë menyrën e përdorimit të kesaj strategjie:

Pra, që të gjitha këto gjëra, edhe pse janë te

padëshiruara për njeriun, janë mësim për të dhe ne këtë mënyrë duhet t'i pranojë që të aftësohet nga përvojat qofshin edhe të padëshiruara.

Më lejo tani që së bashku të përdorim strategine "vlerës më të lartë":

1. Kujto një nga sfidat me të cilat ballafaqoheshe tani në jetën tënde. Emëroje atë si, per shembull,si deshtim, humbje, prishje, vetmi, paaftësi etj... Shkruaje keté emer ne zbrazitiren qe eshte me lart në vizatimin e méposhtëm dhe problemet e tjera qe të erdhen në mendje derisa u percaktove ta shkruash problemin ténd kryesor, shkruaji ne zbrazetirat më poshtë, Per shembull: nese problemı kryesor është deshtimi, ateherë kater të tjera e te jene të ngjashme me të

2. Kujto lani ndjenjat që të shkaktoi ky problem,

që ti e ke shenuar né zbrazëtirën më të lartë të

vizatimit. Dhe kujto, gjithashtu, mundësitë që ke

humbur pèr shkak të këtij problemi.

3. Mendo tani në përgjithësimin e tyre (problematikave ose sfidave) dhe kujto vlerën më të lartë që mund të përfitosh nga këto probleme, edhe pse janë të padëshiruara për ty.

4. Kujdesu për ndjenjat tua tani.

Strategjia  e "vlerës më të lartë", sipas meje

më e rëndësishme dhe më e suksesshme nga strategjité e tjera të mendimnit pozitiv. Sepse ajo të ndihmon në zgjerimin e horizonteve të tua dhe te mundëson t'i shohësh pastër dhe qartë strukturën më të madhe në çdo sfidë nga sfidat me të cilat ballafaqohesh në jetën tënde.

Kur unë personalisht përjetova sulm në kokë isha i shokuar nga ajo që më ndodhi. Unë nuk konsumoj duhan, as nuk kam shtypje të madhe të gjakut, nuk jetoj në shqetésim, por, përkundrazi, unë jetoj jetë të lumtur,falë  Zotit jam, gjithashtu, sportist dhe merrem me sport për çdo ditë më së paku gjysmë ore!

Isha i hidhëruar dhe i frikësuar nga ajo që më ndodhi,por falë Zotit nga ai sulm nuk ngela me pasoja dhe dola nga spitali pasi qëndrova 6 ditë në të. Gjatë kohës që isha në spital, veçanërisht në këtë sektor të trishtueshëm, pashë me sytë e mi njerëz me sëmundje të ndryshme të tmerrshme. Aty kishte të sëmurë nga kanceri në kokë dhe mundësia për te shpëruar pas operacionit të kancerit është më e vogel se 10 %. Pashë edhe të paralizuar tërësisht, të palevizshëm fare nga sëmundje të ndryshme. Sado që të mundohem të ti përshkruaj ata që pashë aty, prapë nuk ke mundési ta imagjinosh se çfarë kam parë dhe se sa e kam ndier veten time afer Zotit të Madhërishem.

Kjo ishte vlera më e lartë imja, pastaj vetëpërmbajtja në shtatë shtyllat (bazat), të cilat u mësoj njerëzve. Mesimi me i mirë për mua nga kjo fatkeqési ishte thellimi shpirtëror, pra te mesojme ate që ndien shpirti, pastaj të njëjtën gie ua mësoj të tjerëve.

Mësova shumë nga kjo përvojë dhe nga qëndrimi në spital. Përvoje e mire deri në atë shkallé saqë e falenderoj Zotin e Madhërishëm për këtë qe më ndodhi dhe për atë që mësova nga kjo përvojë.Tani, pasi kanë kaluar 6 vite që kur isha i sëmurë dhe kisha pasur sulm në kokë, i jam shumë falënderues Zotit të Madhërishëm që u bëra më shpirtëror (sentimental). 

Dhe mesazhi im është që të ndihmojmë njerëzit të afrohen sa më afër Zotit të Madhërishëm.

Strategjia e ndarjes (pjesëzimit)

 Strategjia e ndarjes (pjesëzimit)

"Ke mundësi ta realizosh çdo qëllim ose ta

zgjidhësh çdo problem, nëse e ndan atë në

pjesëza të vogla, pastaj të merresh me çdo

pjesëz në veçanti derisa t'ia arrish qëllimit."

Napoleon Hejl

Ndodh ndonjëherë që njeriu ti përgjithësojë

gjërat negative që ka, për shembul, dështimin, shqetësimin, vetminë, frikën etj. Dhe thotë se unë jam dështak, unë jam i shqetësuar ose unë jam frikacak, frikësohem nga e ardhmja, unë kam memorie shumë të dobët, e kam përqendrimin e dobët dhe kështu në këtë

menyrë ai i shkakton vetes probleme duke e bindur atë për cilësi negative. Në këtë mënyrë njeriu ia pamundeson vetes përparimin, ecjen perpara.

Strategjia e ndarjes ose pjesëzimit ka pikërisht

këtë qëllim, ta ndajë në pjesëza të vogla gjykimin negativ që njeriu i ka dhënë vetes për ndonjë cilësi të caktuar. Pas ndarjes në pjesëza, ta studiojë dhe analizojë çdo pjesë dhe në këtë mënyrë ta gjykojë veten pozitivisht. Në këtë mënyrë edhe ndjenjat e tij bëhen pozitive dhe ia lehtësojnë analizmin e çdo pjesëze të vogel të problemit, që ai e ka gjykuar si té atillë, me

ndonjë cilësi të tijën.

Vizatimi më poshtë do t'ua bëjë edhe më të qartë mënyrën se si ta përdorni strategjinë e ndarjes ose pjesëzimit.

Më lejo tani që së bashku të përdorim

strategjinë e pjesëzimit:

1. Kujto tani një gjykim që i ke dhënë vetes per

një cilësi të caktuar ose të tjerët të kanë bërë te

mendosh ashtu negativisht për veten tënde në ndonje çeshtje të caktuar dhe shkruaje në vizatimin e mëposhtëm.

2. Mendo ndjenjat e tua që të ka shkaktuar ky

gjykim negativ dhe mundesitë e mira që ke humbur pikërisht nga ky gjykim negativ.

3. Ndaje këtë problematikë që ti e konsideron si

problem tendin, ne pjeseza të vogla dhe shënoji

ndjenjat tua në zbrazëtirat ne vizatimin e mëposhtëm.

4. Mendo per zgjidhjen e çdonjërës nga pjesëzat e problemit në veçanti.

5. Tani, pasi ta kesh bërë këtë, kujdesu për ndjenjat e tua.

Kur ikën

Kur ikën truri mbetet huri!

Kur ikën pasuria qëndron vetmia!

Kur ikën dituria vijnë trazira!

Kur ikën drejtësia vjen lemeria!

Kur ikën rinia thahet vendi!

Kur ikën puna dalin spiuna!

Kur ikën arsimi qesh hasmi!

Kur ikën turpi tronditet bota! 

Kur ikën shpresa vdes njeriu!

Kur ikën dashuria shuhet familja!

Kur ikën besnikëria prishet shoqëria!

Kur ikën gjithçka shuhet dynjaja!