Një ditë dashuria më trokiti
Ajo erdhi si një pranverë
Por shumë shpejt më goditi
Dhe më pas u bë erë.
Si një lule ajo më ishte
Më magjespsi duke parë
Por pranvera shpesh gënjen
Me një lule o nuk ka ardhë.
Si një thikë o e pabesë.
Ajo gjakun tim helmoi
Në dritëhije si një fantazmë
Me shpirtin tim ajo vrapoi.
Me mua bashkë o qajtën rrugë
Kalldrrëmet më shumë ndjenë lotë
Shpesh guri është më i butë
Ndërsa njeriu është më i ftohtë.
