Epo, duhet të të them që të dashuroj, të them që të dua me gjithë zemër; që vuaj shumë dhe që qaj në vetmi, në heshtje, larg nga çdo sy e vesh, se nuk mundem më, dhe që përgjërohem me pëshpërimë, që lutem dhe që flas me ty në emër të iluzionit tim të fundit. Unë dua që ti ta dish se për shumë ditë kam qenë i sëmurë dhe i zbehtë duke mos fjetur aq shumë; se të gjitha shpresat e mia tashmë kanë vdekur, se netët e mia janë të zeza, aq të zeza dhe të zymta, saqë as nuk e di se ku është rruga e nesërme. Natën, kur i vendos tempujt e mi në jastëk dhe në një botë tjetër dua që shpirti im të kthehet, unë filloj të ec shumë, shumë, dhe në fund të ditës format e fytyrës tënde humbasin në hiç dhe ti përsëri shfaqesh në shpirtin tim. Unë e kuptoj që puthjet e tua nuk duhet të jenë kurrë të miat, e kuptoj që në sytë e tu nuk do ta shoh kurrë veten time, nga dashuria dhe në përçartjet e mia të çmendura dhe të ndezura bekoj përbuzjen tënde, i lavdëroj devijimet e tua, edhe pse duhet të të dua më pak, filloj të të dua akoma shumë. Ndonjëherë mendoj të të jap lamtumirën time të përjetshme, të të fshij nga kujtimet e mia dhe të të fundos në pasionin tim; por nëse gjithçka është e kotë dhe shpirti nuk ju harron, çfarë dëshiron që unë të bëj, pjesë e jetës sime, çfarë dëshiron të bëj me këtë zemër? Dhe pasi përfundoi ëndrra, llamba u ndez, vellua juaj mbi altarin e fytyrës, dielli i mëngjesit pas malit, duke ndezur pishtarët, duke aromatizuar hapësirën, u hap dera e shtëpisë në distancë ... Do të ishte bukur për të jetuar nën atë çati, ne të dy jemi bashkuar dhe dashuruar njëri -tjetrin; ti je gjithnjë e dashuruar, unë gjithmonë kënaqem, të dy në një shpirt të vetëm, të dy në një gji të vetëm, dhe në mesin tonë, hëna si roje. Vetëm imagjinoni sa të bukura janë orët e atij çasti! Sa i ëmbël dhe i bukur udhëtimi nëpër një tokë të tillë! Dhe unë ëndërroja për të, e dashura ime e ëmbël; deliret e tua, shpirt i tronditur, mendova të jem i mirë për ty, jo më shumë, për ty. Zoti e di mirë se kjo ishte ëndrra ime më e bukur, dëshira dhe shpresa ime, lumturia dhe kënaqësia ime; Zoti e di mirë që unë nuk e kam vënë përpjekjen time për asgjë, por për të të dashur shumë nën vatrën e buzëqeshur që më mbështolli në puthjet e saj kur më pa të përshtatshëm! Kjo ishte shpresa ime ..., por meqenëse shkëlqimit të saj i kundërvihet humnera e thellë që ekziston mes të dyve, atëherë ajo thotë lamtumirë, për herë të fundit, dashuria e dashurive të mia, drita e errësirës sime, thelbi i luleve të mia, muza e poezisë time të lirë, rinia ime, lamtumirë!
NATËN E MIRË MIQ TË LIBRIT
#ndalohetkopjimi
#lejohetshpërndarja
