Mos u trishto kur e di se me të mirën që bëre përfitove gjuhë që gjithmonë të lëvdojnë.
Duar të ngritura qëndrojnë për ty, lutje të ngrohta nga zemra me vrull u dalin, gojëhapur ditët iu kalojnë duke të lëvduar për të mirat që u ofrove, kur ty të urojnë dhe lëvdohesh të ringjallin jetën, lëvdimi është si një fëmijë i përhershëm që nuk vdes kurrë.
Lexo ca vargje për fisnikët :
"Sikur s’ju lejohet të thoni ndonjëherë jo,
Çdo herë të nevojshmit i jep, i thua: ç’dëshiron kërko!
Në dimrin e ftohtë, ti mbetesh si diell,
E në verën e nxehtë, qëndron hije nën qiell.
Un nuk mund ta di, kur jep pasuri,
A të pakësohet begatia, a të shtohet pa kufi.
Mbete shembull bamirësie, ndër tërë këtë njerëzi,
Përkujtohesh nga çdonjëri, dhe aspak s'kanë mërzi.
Me fytyrën tënde ndriçohemi, kur duam të ecim,
Ballëlartë në netët e errëta, kalojmë e nuk ngecim.
Fjalët e mira kur na bien n ’vesh për ty i dëgjojmë,
Përsëriten prej çdo grupi, dhe fort mirë të bekojmë.
Për ne o dorëdhënë, çdo gjë sakrifikon,
Lusim Fuqiplotin, Mirësinë ta cakton.
